POPYTKA

Weronika Fibich

Wolę napis "Wstęp wzbroniony" aniżeli "Wyjścia nie ma". - S.J. Leć

 

 

Heda, Madina, Milana – Czeczenki, którym udało się pokonać tysiące kilometrów, wyzwań i przeszkód, by przedostać się z północnego Kaukazu do Polski. Trzy kobiety, dla których wojna wydana Czeczenom przez Rosjan była doświadczeniem osobistym, wymuszającym opuszczenie własnego kraju i wyruszenie w drogę – w stronę Europy i życia, które trzeba układać od nowa. Marina – Rosjanka mieszkająca w Polsce, która organizowała szkołę dla czeczeńskich dzieci na dworcu w Brześciu i od lat pomaga uchodźcom czekającym w naszym kraju na uregulowanie swojej sytuacji prawnej.

 

Popytka to projekt społeczno-teatralny, którym zapytamy, kim są kobiety XXI wieku, które doświadczyły wojny. Jakie historie zapamiętały, o których wolałyby zapomnieć? Co je wzmacnia, skąd czerpią siłę? Ku jakiemu światu chcą zmierzać? Jakimi kobietami są w tej nowej dla nich rzeczywistości? Z czego się śmieją? Za co tak bardzo kochają życie?

 

Popytka to procedura nieregulowana prawnie, w trakcie której uchodźcy przesłuchiwani są na granicy przez strażników. Wtedy zapada decyzja, kto może wjechać do Polski, kto nie. Niektórzy próbują kilkadziesiąt razy. Zawarta w słowie popytka – pytka oznacza torturę.

 

Druga wojna czeczeńska zakończyła się w 2009 roku – jej konsekwencje stanowią dziś wyzwanie dla tych, którzy doświadczyli jej bezpośrednio i dla nas, którzy żyjemy na granicy Europy. „Musicie się dowiedzieć! Ta wiedza uchroni was przed cynizmem. I przed rasizmem” – pisała Anna Politkowska do swoich czytelników we wstępie do „Drugiej wojny czeczeńskiej”. Czy robimy wiele, żeby wiedzieć? Czy na pewno potrafimy zdać ten egzamin?

 

 

Obsada: Milana Goytamirova, Heda Debirova, Madina Mazalieva, Marina Hulia

Reżyseria: Weronika Fibich

Dramaturgia: Paulina Skorupska

Muzyka: Artur Sosen Klimaszewski

Ilustracja: Ewa Ciechanowska

Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA

Premiera: 10 maja 2019 roku

 


 

Weronika Fibich – pracuje na pograniczu sztuk performatywnych, reportażu i dokumentu. Reżyserka akcji teatralnych/performatywnych, artystka interdyscyplinarna, twórczyni filmów dokumentalnych i licznych projektów artystycznych. Związana z Ośrodkiem Teatralnym Kana od 1998 roku. Oprócz działalności kulturotwórczej, edukacyjnej i programowej w ramach projektów realizowanych przez Ośrodek, od lat realizuje własną, autorską drogę twórczą. W polu jej zainteresowań są działania realizowane w przestrzeni pozateatralnej; na granicy prywatnego i publicznego. Najczęściej podejmowanym przez nią tematem jest pojęcie pogranicza, wykluczenia, pamięci i tożsamości.  Stosowaną metodą pracy jest „rysunek z pamięci”. Wartość „rysunku” polega na powiązaniu prywatnego z publicznym, wyrozumowanego z intuicyjnym, przypomnianego z odczuwanym.