COME TRUE

Michał Stankiewicz

Spekatakl grany w ramach konkursu „The Best OFF” organizowanego przez portal teatralny.pl, czasopismo „nietak!t” oraz partnerskie sceny repertuarowe: Instytut im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu, Teatr Miniatura w Gdańsku, Teatr Modrzejewskiej w Legnicy, Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu, Teatr Śląski im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach.

 

„Come True”, „Całe życie w dresach” oraz „Nie mów nikomu” zakwalifikowały się do 21 spekatkli konkursowych wybranych z 224 zgłoszonych. 


„The best OFF” to nagroda teatralna, na jaką teatr offowy czekał od dawna. Pierwszy raz w historii polskiego offu powstaje ogólnopolski konkurs, który ma za zadanie wyłonić najlepsze premiery. Nagroda dla zwycięzcy? Rekomendacja do tournee po pięciu dużych instytucjonalnych scenach w kraju.

 

więcej informacji: http://off-konkurs.pl/

 

 

Bilet do kupienia również w pakiecie za 30 złotych na 3 konkursowe spektakle prezentowane w 1 weekend:

 

11 V 2018 COME TRUE / Michał Stankiewicz / https://bit.ly/2EWoKSj

 

12 V 2018 CAŁE ŻYCIE W DRESACH / Teatr Ba-Q / https://bit.ly/2EWoKSj

 

13 V 2018 NIE MÓW NIKOMU / Adam Ziajski / https://bit.ly/2EWoKSj

 

_________________________________________________________________________________________________________________

 

Teatr to jest miejsce, gdzie jedni udają, że przeżywają żeby drudzy przeżywali naprawdę. Właściwie cała praca nad spektaklem to praca nad reakcją widza. Próba wywołania odpowiednich emocji. Odpowiednich myśli. Skojarzeń. Uczuć. Twórcy układają dramaturgię, ustalają momenty, kiedy widz ma się zaśmiać, kiedy ma się wzruszyć. Bardzo pomaga muzyka i odpowiednie oświetlenie. Właściwie cała praca nad spektaklem polega na tym, aby dobrze przygotować momenty, które nas twórców, nie zaskoczą. Jest to trudna sztuka, ale daje dużo satysfakcji.

 

Merytorycznym trzonem przedstawienia są oczywiście spostrzeżenia francuskiego filozofa Guy Deborda, który buduje obraz rzeczywistości społecznej na kształt spektaklu. Świat Deborda to świat, w którym człowiek bardziej ogląda niż przeżywa wydarzenia; to nie spektakl jest cieniem rzeczywistości ale rzeczywistość wydaje się być cieniem spektaklu. W spektaklu zatem zamiast sceny ustawialiśmy drugą widownię, na którą również zaprosiliśmy widzów. W tym lustrzanym układzie, widzowie na przemian stając się aktorami bądź widzami, mogą obserwować napięcia pomiędzy byciem na scenie a byciem na widowni. Co zatem będzie jeszcze realne, a co już sceniczne? Co przemyślane, spontaniczne, a co niekontrolowane? Co będzie tym co nazywamy rzeczywistością, a co jej reprezentacją? Tak postawione pytania otwierają pole namysłu nad szerszym zagadnieniem: kwestią woli i sprawstwa. W jakim stopniu jednostka, nawet jeśli podąża za wyimaginowanym symbolicznym rajem, który utożsamiła jako spełnienie własnych oczekiwań, może uniezależnić się od tego „doskonałego marzenia”?

 

„Spektakl oparty jest na ciekawym i oryginalnym pomyśle. Ma on wielki, niemal nie ograniczony potencjał. W spektaklu znaleźć się mogą dowolne treści. Wszystko w rękach, a raczej głowach widzów.” – Piotr Dobowolski dla nietak!t 

 

Reżyseria: Michał Stankiewicz
Dramaturgia: Mateusz Marczewski, Marzena Sadocha
Narracja: Joanna Żurawska
Reżyseria świateł: Mateusz Tymura
Inspicjentka: Martyna Siemieńczuk
Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA
Premiera: 16.06.2017
_________________________________________________________________________________________________________________
MICHAŁ STANKIEWICZ
Studiował dziennikarstwo, wiedzę o teatrze oraz dramatopisarstwo. W teatrze interesuje się projektowaniem sytuacji, w której mogą zajść autonomiczne zdarzenia wobec spektaklu. Reżyser: „Import/Export”, spektaklu z udziałem młodych czeczeńskich uchodźców; „Metody ustawień narodowych”, performatywnej gry sprowadzającej historię do osobistych i społecznych relacji; adaptacji „Czarnobylskiej modlitwy” Swietłany Aleksijewicz, której treść stanowiły doświadczenia czytelników z jej lektury; oraz „Jilbaz moh” spektaklu, w którym gra tworzyła język pomiędzy widzami a młodymi czeczeńskimi uchodźcami. W latach 2010-2013 prowadził zajęcia z teatru dokumentalnego w Laboratorium Reportażu. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.