Kategorie
Aktualności

Nowa Generacja 2025 // Wyniki

Z DUMĄ OGŁASZAMY WYNIKI NOWEJ GENERACJI 2025:
▀▄▀▄▀▄ ZWYCIĘZCAMI OPEN CALLA ZOSTAJĄ POLLERA Z PROJEKTEM „STAŁA” ▀▄▀▄▀▄

Po wnikliwym przeanalizowaniu nadesłanych zgłoszeń na Ogólnopolski Open Call NOWA GENERACJA 2025, zespół Sceny Roboczej wraz z gronem eksperckim w składzie: Dorota Abbe, Malina Prześluga oraz Adam Ziajski, postanowił jednogłośnie nagrodzić projekt „Stała” zespołu Pollera w osobach Edmunda Krempińskiego i Jakuba Dylewskiego.

Eksperci w uzasadnieniu swojej decyzji docenili odwagę i szczerość w podjęciu tematu cielesności, tożsamości i relacyjności z perspektywy osoby transpłciowej.

Autorzy mierząc się z tabu transpłciowości, traktują ciało nie tylko jako nośnik emocji i pamięci, ale również jako pole badawcze społecznych uwikłań. Zamierzony projekt to przejmujący głos ujęty w syntetycznej znaczeniowo, odważnej i performatywnej kreacji. Głos łączący bezkompromisowość z szacunkiem i uważnością do podjętego zagadnienia jak i jego odbiorców, i odbiorczyń.

Wszystkim osobom i zespołom, które zgłosiły się do konkursu – dziękujemy za udział i okazane zaufanie.

Konkurs jest realizowany w ramach projektu Społeczne Miejsce Kultury SCENA ROBOCZA dofinansowanego ze środków budżetowych Miasta Poznania #poznanwspiera

oraz 

w ramach zadania „Dom Produkcyjny SCENA ROBOCZA” dofinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

Kategorie
Projekty

JEST TYLKO JEDNA // scenografia-wystawa Anny Myszkowiak

Na grafice widać fałdy białego, śliskiego materiału, który otaczają geometryczne, pikselowe kształty w różnych odcieniach niebieskiego. Prostokątne kształty informują o tytule wystawy i szczegółach wydarzenia.

24, 25 i 26 odbył się set premierowy spektaklu 𝑱𝒆𝒔𝒕 𝒕𝒚𝒍𝒌𝒐 𝒋𝒆𝒅𝒏𝒂 w reżyserii Pameli Leończyk z tekstem autorstwa Darii Sobik. Ich teatralna opowieść o złożoności relacji matki i córki osadzona została w niecodziennej aranżacji rzeźb Anny Myszkowiak, kuratorowanej przez Aleksandrę Pietrzak. 

Teatr i sztuki wizualne to materie ze sobą związane. Obiekty Anny Myszkowiak pokazują, jak bardzo są połączone – i jak mogą nas łączyć. Scenografia, która stała się jednocześnie wystawą, wytworzyła przestrzeń spotkania na styku sztuk. Pozwoliła wzajemnie się odnaleźć i wspólnie rozsupłać wielowarstwową tematykę relacji międzyludzkich. Powiązanie subtelności sztuk wizualnych z nagą emocjonalnością performatyki wytworzyło narzędzia drążące nowe kanały porozumienia. 

Między 25–29 czerwca scenografia w ciągu dnia przemieniła się w wystawę, opowiadającą o niełatwych emocjach: miłości i nienawiści, żalu i zrozumieniu. Prace Anny Myszkowiak traktują o napięciach: skóry na grzbiecie i emocjach, zapisują się w pamięci jak i w ciele.

Użyte przez artystkę materiały, metal i tkanina, wytworzyły wyjątkową opowieść. Niejednoznaczną. Przecież to w miejscu zupełnego bezpieczeństwa tkwią te najcichsze zagrożenia. To, co najbliższe, najdelikatniej nakłuwa ranę i przykłada opatrunek. 

Instalacje nie są komentarzem do spektaklu, są jego podszewką, a jednocześnie autonomicznymi dziełami kontynuującymi treść spektaklu. A może snują osobną opowieść. W tej intymnej atmosferze wybrzmiały Wasze anonimowe wiadomości, które nigdy nie zostały wysłane do pierwotnych adresatek. 

Dziękujemy Molski Gallery, reprezentującej artystkę, za współpracę przy tym wyjątkowym projekcie. 

jest tylko jedna

Anna Myszkowiak – pochodząca z Biłgoraja rzeźbiarka tworząca obiekty i instalacje. Studentka ostatniego roku Wydziału Rzeźby na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu, absolwentka PLSP w Lublinie (specjalność snycerstwo). Laureatka Grand Prix w 16. Jesiennym Salonie Sztuki LOOSTROO (2024), stypendystka MKiDN za osiągnięcia artystyczne (2025; 2019). Jej prace odnoszą się do szeroko rozumianego bycia w ciele, problematyki dyskomfortu i zachwytu. Używa zarówno klasycznych materiałów rzeźbiarskich takich jak drewno czy metal jak i przedmiotów codziennego użytku – koce, prześcieradła, papier do pieczenia, znalezione na ulicy przedmioty. W spektaklu „Jest tylko jedna” prace artystki stanowią rzeźbiarską scenografię teatralną.

Aleksandra Pietrzak – kuratorka, historyczka i krytyczka sztuki, adiunktka w Muzeum Narodowym w Poznaniu. Absolwentka Historii Sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim, Sztuki Współczesnej na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie oraz Podyplomowych Studiów Muzealniczych na Uniwersytecie Warszawskim. Jest autorką popularnonaukowego cyklu „Lekcja muzealna” dla dwutygodnika internetowego „Czas Kultury”, a także tekstów dla portali „Rynek i Sztuka” oraz „Restart”. Przy spektaklu „Jest tylko jedna” pełni rolę kuratorki scenografii.