Kategorie
Rezydencje

SKS: REAKTYWACJA // basiahaniaimarysia

W lutym 2021 minister edukacji wypowiada wojnę otyłości wśród dzieci. Broń? “Dodatkowe godziny SKS skierowane do dziewcząt.” Jako że to ich – zdaniem pana ministra – przede wszystkim dotyczy problem.

O tym, że otyłość wcale nie jest domeną dziewczynek można się dowiedzieć z pierwszego lepszego artykułu z przeglądarki, nie warto więc poświęcać godzinnego spektaklu na wyprowadzenie Przemysława Czarnka z błędu. Zamiast tego twórczynie chcą – dla dobra własnego, przyszłych pokoleń oraz córki pana ministra – zrewidować przekonanie o zbawczej roli wuefu i zastanowić się nad tym, co musi się zmienić, byśmy wreszcie mogły odczuwać swoje ciało, zamiast je tylko dyscyplinować.

Za pomocą własnych ciał i wspomnień, doświadczeń koleżanek i mam, badań naukowych i podstawy programowej twórczynie zamierzają stworzyć performatywną opowieść o fenomenie, jakim jest lekcja wychowania fizycznego w życiu dorastającej dziewczyny. Opowieść o brzuszkach, pompkach, majtkach w wiewiórki i pryszczach na plecach. O bolących piersiach, nie-dyspozycjach i imponujących wysiłkach komparatystycznych, jakie towarzyszą każdej sekundzie wuefu od momentu wejścia do szatni. O każdym: “czy powinnam golić włosy w okolicach bikini.cipci.cipki.pachwiny.kuciapki” oraz “ile procent kobiet ma wklęsłe sutki”, oraz “czy włosy u dziewczyn są obrzydliwe”. O panach zbyszkach, którzy twierdzą, że z szerokimi biodrami lepiej się pływa i panach tomkach, którzy wierzą w sprawczą moc łap-tę-piłkę-marysia-i-nie-płacz!!!

Skrupulatnie spełniając kolejne punkty wuefowej rutyny, będziemy starać się nie tylko spełnić wymagania ministerialnej podstawy programowej, ale przede wszystkim dać wagę doświadczeniom najpierw zbyt wstydliwym, by się nimi dzielić, a potem zbyt mało znaczącym, by o nich opowiadać.


Koncepcja, reżyseria: Basia Małecka, Maria Witkowska, Hanna Zonik

Performerki: Basia Małecka, Maria Witkowska, Hanna Zonik 

Muzyka: Jagoda Stanicka

Teaser: makemake

Identyfikacja graficzna: Nina Budzyńska

Zdjęcia: Krzysztof Małecki 

Wideo do spektaklu: Tomasz Zonik, Krzysztof Małecki 

Produkcja: Stowarzyszenie SCENA ROBOCZA

Premiera: 18 XI 2022

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania. #poznańwspiera


Twórczynie

Basia Małecka

Piosenkarka jazzowa i performerka. Studentka V roku AST w Krakowie. Tegoroczna stypendystka Miasta Krakowa w dziedzinie muzyki popularnej. Nigdy nie wyobrażała sobie, żeby na WF można było pójść bez śniadania. W istocie nadal tak uważa. Hobbistycznie spaceruje po bazarach i supermarketach. 

Największy sukces na wf: Odkąd nauczyła się dobrze serwować, koledzy ze starszych klas zaczęli wybierać ją do drużyny, gdy grali w siatkówkę.

Hanna Zonik

Studiowała pisanie dla teatru w Royal Central School of Speech and Drama w Londynie, reżyserię w Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie i Artes Liberales na Uniwersytecie Warszawskim.

Jej niewierności kierunkom studiów dorównuje jedynie niewierność dyscyplinom sportowym, które trenowała jako dziecko. W kolejności chronologicznej były to: pływanie, taniec nowoczesny, jazda konna, koszykówka, piłka ręczna i hip hop. Najwyraźniej kariera sportowca nie była jej pisana.

Marysia Witkowska

Aktorka, studentka V roku wydziału aktorskiego Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie. Za rolę w dyplomie,, Męczennicy’’ w reż. ALeksandry Popławskiej zdobyła wyróżnienie na 40 Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi. W 2022 roku zadebiutowała w spektaklu ,,Tajemniczy ogród” w reżyserii Tomasza Fryzła na scenie Teatru Łaźnia Nowa w Krakowie. 

Należała raczej do tych, którzy do drużyny na WF-ie byli wybierani jako ostatni. Twierdzi jednak, że to kwestia niechęci do rywalizacji, a nie brak ducha sportowego- cały czas liczy, że kiedyś nadrobi rzut piłką ręczną, który nie udał jej się w piątej klasie.

Kategorie
Projekty

CZARNY TO MÓJ SZCZĘŚLIWY KOLOR / M. Przybyła, M. Miętus

Fot. M. Zakrzewski

Premiera spektaklu Michała Przybyły i Marcina Miętusa miała miejsce 6 i 7 października 2022 roku w Teatrze Nowym.

Czarny kolor to przestrzeń marzeń i wyobrażeń.

Czarny kolor to pokój z dzieciństwa, w którym odbywały się̨ pierwsze pokazy tańca.

Czarny kolor to peleryna, maska i tarcza.

Czarny kolor to ciało w kryzysie zdrowia psychicznego.

Czarny kolor to rozwarstwianie i rozbrajanie.

Czarny kolor to wdech i wydech.

Jaką rolę w procesie integracji ciała ma oddech? Podstawowa funkcja organizmu, o której często zapominamy – w przeciwieństwie do delfinów, u których oddech jest świadomy – może być drogą do wyzwalania się z systemu opresji, odzyskiwania ciała i rozpoznawania manifestowanych w nim emocji.

Spektakl Michała Przybyły (choreografia i wykonanie) i Marcina Miętusa (dramaturgia) porusza zagadnienie dezintegracji ciała, stanowiącego archiwum gestów i emocji. Jak ująć własne doświadczenia za pomocą ruchu? Czy taniec może być świadectwem przemiany?

„Czarny to mój szczęśliwy kolor” opowiada o możliwości. O przyzwoleniu sobie na świadome podejmowanie decyzji, wynikających z głębi ciała, na przekór zewnętrznym ramom i formatom – ciasnym, ograniczającym, budzącym wątpliwości. To niekończący się proces obnażania i transformacji, w którym ciało performera staje się podmiotem, dążącym do pełnej integracji, samoakceptacji oraz odkrywania na nowo swojego potencjału.

Chciałbym rozszczelnić temat utraconej ekspresji w wyniku depresji. Bazując na prywatnych doświadczeniach pracy w teatrze i na scenie tańca, konkursach i audycjach, doświadczeniach związanych z przymusem ciągłego udowadniania talentu i wszechstronności, spróbuję nazwać emocje, jakie mogą towarzyszyć performerom w momencie oceniania ich przez osoby, które mają władzę i decydują o ich przyszłości. Przybliżę sytuacje zagnieżdżonych w ciele sytuacji opresji, manipulacji oraz kwestionowania moich umiejętności i wartości, które pogłębiały poczucie porażki i bycia niewystarczającym. Spróbuję poprzez własne praktyki ruchowe i sceniczne ucieleśnić stany generowane przez takie sytuacje i potraktować je jako bazę do choreograficznych rozważań, w których ciała funkcjonują jednocześnie jako podmiot i jako przedmiot. Chciałbym aby ten spektakl stał się głosem w pewnym stopniu reprezentatywnym dla wielu osób nie tylko ze środowiska teatru i tańca, aby nakreślił wizję przyszłości, w której wszystkie osoby doświadczające kryzysu zdrowia psychicznego będą mieć odwagę mówić o tym głośno.

Michał Przybyła


Koncepcja, choreografia, wykonanie: Michał Przybyła
Dramaturgia: Marcin Miętus
Muzyka: Przemek Degórski
Kostium: Mateusz Bidziński
Reżyseria światła: Krystian Szymczak
Produkcja: Michał Przybyła & Dominika Mądry, Scena Robocza, Instytut Teatralny im. Z. Raszewskiego w Warszawie
Partnerzy: Teatr Studio w Warszawie, Centrum Pendulum w Poznaniu
Sponsorzy: CENEGA S.A.

Spektakl jest rozwinięciem rezydencji artystycznej w Instytucie im. J. Grotowskiego, która miała miejsce w marcu 2022 roku. 

BIO:

Michał Przybyła – tancerz, choreograf, performer. Jest absolwentem studiów licencjackich na Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi w zakresie tańca i choreografii. Studiował na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu na kierunku Media Interaktywne i Widowiska. Jest dwukrotnym stypendystą Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Ukończył program MASA organizowany przez Kibbutz Contemporary Dance Company w Izraelu oraz staż w KCDC. Wraz z Dominikiem Więcekiem założył nieformalny kolektyw twórczy Direct Message Collective i stworzył spektakl „Bromance” (koncepcja, reżyseria, choreografia i wykonanie) w ramach rezydencji „Nowa Generacja” organizowanej przez Scenę Roboczą w Poznaniu, który został laureatem II Konkursu na Najlepszy Spektakl Teatru Niezależnego „The Best OFF”, wyróżnienie podczas 54. Przeglądu Teatrów Małych Form Kontrapunkt 2019. Stworzyli również spektakl/instalację ANIMALIA w ramach programu Pawilon Otwarty w Poznaniu. 

W latach 2016-2020 był artystą tancerzem w  Polskim Teatrze Tańca w Poznaniu, z którym brał udział m.in. w Międzynarodowym Festiwalu Teatrów Tańca w Lublinie i Międzynarodowym Festiwalu Sztuki w Szanghaju w Chinach. Współpracował z takimi artystami jak: Yoshiko Waki, Rami Be’er, Jo Strømgren, Maciej Kuźmiński, Ewa Wycichowska, Jacek Przybyłowicz, Aleksandra Dziurosz, Marta Ziółek, Tomasz Bazan, Marcin Liber, Mikołaj Mikołajczyk.

W 2020 roku otrzymał stypendium twórcze Miasta Kraków oraz został rezydentem Centrum Teatru i Tańca w Warszawie, gdzie stworzył spektakl „Symetria” oraz „Śmierć i Ofelia”. Wraz z Dominikiem Więckiem był rezydentem TanzFaktur w Köln w Niemczech w ramach programu INKUBATOR 2020. Był stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rok 2020/II.

 Jego krótka praca solowa „This thing inside me is a rickety bridge of impossible crossing” otrzymała III nagrodę podczas Warszawskiego Konkursu Choreograficznego w 2021 roku, była prezentowana w Krakowie, Gdańsku, Łodzi oraz Wrocławiu. Jest współtwórcą spektaklu „HUMANIMAL”, który powstał w ramach festiwalu „Rolleercoaster. Młodzi kreatorzy wrażeń” w 2021 roku w Krakowie.
Jako freelancer współpracuje z Teatrem Studio w Warszawie („Panie władzo to są tylko tańce”), Teatrem Powszechnym w Warszawie („Filoktet ex machina”), Fundacją Ciało/Umysł („Na 4. Terra Incognita”), Krakowskim Teatrem Tańca („Okno holenderskie” – nagroda specjalna im. Stanisława Wyspiańskiego dla zespołu artystycznego w 2021 roku), Teatrem Tańca Zawirowania („Tańcząc Boską Komedię”). W marcu 2022 roku był rezydentem Instytutu im. J. Grotowskiego we Wrocławiu. https://www.michalprzybyla.com

Marcin Miętus – Dramaturg spektaklu „Więcej niż jedno zwierzę” w reżyserii Roba Wasiewicza (2019, Teatr Studio w Warszawie), w którym bierze również udział jako performer. Dramaturg i autor adaptacji powieś ci Joan Lindsay „Piknik pod wiszącą skałą” w reżyserii Miry Mańki (2020, Teatr Współczesny w Szczecinie), dramaturg spektaklu „MISSPIECE” choreografii i wykonaniu Dominiki Wiak (2022, Krakowskie Centrum Choreograficzne). Rezydent (wraz z Robem Wasiewiczem) „Terenu wspólnego”, w ramach którego powstał „Musical o musicalu Metro” (Komuna Warszawa, 2020). Stypendysta MKiDN Kultura w sieci – dramat „Muzeum rzeczy zagubionych”. Laureat konkursu “Nigdy nie będziesz szła sama” organizowanego przez TR Warszawa (2021). Finalista 10. edycji konkursu choreograficznego 3…2…1…TANIEC! organizowanego przez Krakowskie Centrum Choreograficzne (2021); zdobywca pierwszej nagrody przyznanej przez Weronikę Pelczyńską za solo choreograficzne exit. Stypendysta Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu na rok 2022.

Przemysław Degórski – Kompozytor, dyrygent, artysta sztuk medialnych; absolwent kierunków: Reżyseria Dźwięku (UAM Poznań , Wydział Fizyki), Media Interaktywne i Widowiska (UAM Poznań , Wydział Filologii Polskiej i Klasycznej), Dyrygentura Symfoniczno – Operowa (Akademia Muzyczna w Poznaniu). W 2018 roku rozpoczął studia doktoranckie w Katedrze Teatru i Sztuki Mediów Wydziału Antropologii i Kulturoznawstwa Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Laureat stypendium Młoda Polska (Narodowe Centrum Kultury) w kategorii Muzyka. Jego praktyka artystyczno-badawcza jest skupiona wokół odkrywania bezpośrednich interakcji i zależności pomiędzy dźwiękiem a ruchem, analizowaniu relacji sonicznych w obrębie dźwiękowych środowisk. Współpracował przy produkcjach spektakli teatru tańca, a także przy intermedialnych projektach dźwiękowo-ruchowych z pogranicza art&science (Centrum Badawcze Humanities/Art/Technology  w Poznaniu, Poznańskie Centrum Superkomputerowo-Sieciowe).

Mateusz Bidziński – Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi i Wyższej Szkoły Artystycznej w Warszawie. Kostiumograf Filmowy i teatralny. Współpracował, m.in. z Teatrem Chorea w Łodzi, Teatrem Wielkim w Łodzi, Teatrem Studio w Warszawie, Teatrem Komuna Warszawa. Jego prace były pokazywane na wystawach indywidualnych i grupowych, m.in. w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, Muzeum Etnograficznym we Lwowie, Galerii Titanikas w Wilnie. Od 2020 roku prowadzi zajęcia dla studentów I stopnia w Pracowni Kostiumu Teatralnego i Filmowego w Łódzkiej Akademii Sztuk Pięknych.

Krystian Szymczak – kostiumograf, scenograf, projektant mody i reżyser świateł. Ukończył kierunki Projektowanie Ubioru i Scenografia na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. W swojej twórczości łączy teatr z modą, bawi się stylami i konwencjami. Eksperymentuje z formami i tworzy własne tkaniny.  Koncentruje się na twórczości teatralnej – scenografii, kostiumie i reżyserii światła. Współpracuje z czołówką polskich reżyserów teatralnych. Pracował w Teatrze Nowym w Poznaniu, Polskim Teatrze Tańca w Poznaniu, Teatrze Słowackiego w Krakowie, Teatrze Capitol w Warszawie, Teatrze Muzycznym Capitol we Wrocławiu.



Spektakl powstał w ramach programu OFF Polska organizowanego przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Kategorie
Projekty

FREE SHOP // akcja pomocowa dla osób z Ukrainy i Białorusi

Czym jest Free Shop?
To darmowy lumpeks, w którym odwiedzający nas mogą wybrać dla siebie ubranie, przymierzyć je, ale także uzyskać garść potrzebnych informacji.

Kategorie
Rezydencje

DLA NAS NIE ZABRAKNIE KRZESEŁ // Agnieszka Dubilewicz & Kolekttacz

Najważniejszą formą przeciwdziałania wykluczeniu w sztuce jest zasada partnerstwa i uczciwej pracy. Wychodząc z tego założenia, twórcy sprzeciwiają się ustanowionej “normie” i starają się wypracować swoją własną wersję “normy”. Wyzwalając nagromadzoną energię w ciałach, ograniczoną przez sankcje jakie dotykają nienormatywne ciało, mówią o swoich miłościach i nienawiściach. Mówią własnym głosem. Mówią własnym ciałem.

“Dziś wytańczymy naszą pozorną uległość. I bliżej będzie temu do pogo, niż do baletu.”

Twórcy to artyści, wśród których znajdują się także osoby z niepełnosprawnościami. Chcą zwrócić uwagę, że każdy wykluczony ma swój własny głos, a osoby z niepełnosprawnościami to przede wszystkim osoby. Nie będzie to oczywiste, dopóki ich obecność (także w teatrze) nie stanie się jasna i zupełnie normalna. Artyści nie udają, że nie ma między nimi różnic. Mają odwagę zauważyć, że różnimy się ciałami i to jest okej. Wózki nie są tutaj traktowane jako sztuczne nogi, lecz podkreślana jest odmienność relacji jaka zachodzi pomiędzy performerem a wózkiem. Twórcy proponują, żeby poprzez namysł nad tym co nas różni, spotkać się w tym co nas łączy. Zmiana nastawienia do niepełnosprawności nie oznacza jedynie zmiany ustawodawczej, w przestrzeni czy w rozwiązaniach architektonicznych. To powinna być zmiana przede wszystkim w sieci kontaktów społecznych.


DLA NAS NIE ZABRAKNIE KRZESEŁ
Agnieszka Dubilewicz & Kolekttacz

Koncepcja: Agnieszka Dubilewicz

Producentka: Dominika Mądry

Współpraca dramaturgiczna: Bartłomiej Kalinowski

Choreografia: kolektywna

Tancerze / Tancerki:
Weronika Bagińska
Agata Bródka
Paulina Giwer-Kowalewska
Aniela Kokosza
Patryk Krause
Tomasz Wojewoda
Paulina Wróblewska

Kostiumy: Dominik Więcek

Wizualizacje: Liquidacje

Warstwa dźwiękowa: Michał Fetler

Produkcja: Scena Robocza

Premiera: 23 IV 2022

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania. #poznańwspiera

fot. Marek Zakrzewski


Twórcy_czynie

Weronika Cegielska

Artystka performansu, tancerka, choreograf, psychoterapeutka tańcem i ruchem(DMT/DMP), muzyk. Regularnie współpracuje z Fundacją Nordoff Robbins Polska.Jej zainteresowania w sztuce obejmują przede wszystkim spektakle plenerowe (site-specific), instalacje, dance film, działania interdyscyplinarne oraz body i live art.Studiowała taniec współczesny w Konserwatorium Muzyki i Tańca Trinity Laban w Londynie i kształciła się m.in. pod okiem Kiry O’Reilly, Luke’a Pella, Freddiego Opoku Addaie, Simona Vincenzi, Martina Hargreavesa i Seven Sisters Group. Od 2017 do 2021 roku w szkoleniu z psychoterapii tańcem i ruchem (DMT/DMP) w Polskim Instytucie DMT.

Dominika Dopierała

Muzyk, muzykoterapeutka, prezeska Fundacji Nordoff Robbins Polska. Posiada doświadczenie w pracy z różnymi grupami społecznymi: osobami z chorobami neurologicznymi i urazami powypadkowymi, dziećmi i młodzieżą z niepełnosprawnością sprzężoną oraz osobami w kryzysie zdrowia psychicznego.Jej osobistym celem jest popularyzowanie muzyki jako sztuki użytkowej: wykonywanej na co dzień i dostępnej dla każdego.

dr Wojciech Strzelecki

Dr nauk o zdrowiu, psycholog, muzykoterapeuta, czynny muzyk.Zainteresowania naukowe koncentrują się wokół: muzykoterapii, arteterapii, spektrum autyzmu, psychologii dziecka oraz myśli i dzieła Alberta Schweitzera.Działalność praktyczna skupia się na prowadzeniu sesji grupowych w ramach działalności w Fundacji Nordoff Robbins Polska oraz na indywidualnych sesjach z dziećmi głównie ze spektrum autyzmu, między innymi w Wielkopolskim Centrum Fizjoterapii w Poznaniu.

Kategorie
Rezydencje

ŚW. PĘPEK ŚWIATA // Aleksandra Pajączkowska

Każdy (albo prawie każdy) mężczyzna wie, że po całym dniu noszenia włóknistej odzieży, wieczorem, w środku pępka można spodziewać się, małego, zbitego kłębuszka, który powstaje w wyniku tarcia włókien odzieży i oraz włosów na skórze, i zatrzymuje się w pępku. Bóg też jest mężczyzną? W każdym razie, właściciel gigantycznej koszulki Najlepszy tata na świecie, mógłby z pewnością mieć w pępku kłębuszek wielkości gniazdka, wielkości człowieka. Czy jest w nim wygodnie?  

Odkrywając kulturowe formy religii oparte na patriarchacie, a także próbując odnaleźć w niej swoje miejsce i rolę, performerka chce zabrać widza w intymną opowieść w której płynność i wieloznaczność symboli kulturowych, religijnych, płciowych i tożsamościowych łączą się w jednej, onirycznej przestrzeni tekstylnej świątyni (z działu męskiego) w rozmiarze GOD SIZE.

To opowieść, w której odprysk dziecięcej pobożności skłania autorkę performance’u do próby odpowiedzi na swoje dzisiejsze tęsknoty i pytania z pogranicza sacrum i profanum. Apokryficzna opowieść o pewnej świętej od…. kłębuszka.


ŚW. PĘPEK ŚWIATA
Aleksandra Pajączkowska

Performance, scenografia, kostium: Aleksandra Pajączkowska

Kuratorka, producentka: Dominka Mądry

Muzyka: Kacper Kornas

Dźwięk: Jarek Downar

Produkcja: Scena Robocza

Premiera: 18 XII 2021

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania. #poznańwspiera


Twórcy

Aleksandra Pajączkowska

Studiowała scenografię na Wydziale Malarstwa, Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Prezentowała swoje prace studenckie na wystawach w Krakowie, Zakopanem i Wiedniu. Jest też autorką scenografii i kostiumów do filmów fabularnych, seriali, etiud szkół filmowych w Łodzi, Katowicach i Krakowie oraz przedstawień w Krakowskiej Akademii Teatralnej. Współpracowała z teatrami: Łaźnia Nowa, Juliusza Słowackiego, Teatrem Starym, Teatrem Odwróconym w Krakowie, także z Miejskim Centrum Edukacji Teatralnej. Ilustruje stronę internetową teatralia.pl. Tworzy animacje rysunkowe i słuchowiska. W wolnych chwilach robi tatuaże, przerabia oraz projektuje ubrania. Najbardziej lubi malować. W jej malarstwie dominuje realizm magiczny i teatralne światy nasycone melancholią. Marzy, aby zostać zaangażowaną społecznie surrealistką, dlatego próbuje być terrorystką, która robi zamachy na rzeczywistość. 

Jarek Downar

Absolwent filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim i realizacji dźwięku w Ama Film Academy. Autor realizacji i udźwiękowienia filmów fabularnych, dokumentalnych, seriali, etiud, gier wideo, wystaw. Lubi ciszę, interesuje się hałasem. 

Kacper Kornas

Muzyk w Pradze. W jego planach jest wyemitowanie waluty. Członek grupy artystycznej FLU, zdobył wyróżnienie na festiwalu KRAKERS. Visual jockey współpracujący w mniej lub bardziej formalnych kolektywach. Konserwator dzieł sztuki, na swoje dzieła nie znalazł jeszcze odpowiedniej formy.

Kategorie
Projekty

ŻYJESZ NAPRAWDĘ W INNYM ŚWIECIE: materiały dydaktyczne

Materiały dydaktyczne do spektaklu “Żyjesz naprawdę w innym świecie” to świetny sposób na przeprowadzenie rozmowy z uczniami o tożsamości, wykluczeniu i konstruowaniu swojego “ja” w dzisiejszym świecie.

 

Materiały zawierają:

 

FILM DYDAKTYCZNY: to rozmowa z twórcami o spektaklu “Żyjesz naprawdę w innym świecie”. Jest to nie tylko rozmowa o samym spektaklu, ale także o tym czym jest teatr dokumentalny i jak oparcie spektaklu na historiach prawdziwych ludzi zmienia perspektywę. 

 

FILM-INSTRUKCJA dla nauczyciela, który szczegółowo przedstawia sposób wykonania zaproponowanych ćwiczeń.

KARTY DYDAKTYCZNE do ćwiczenia “Krok naprzód” – zawiera karty z rolami oraz opisy sytuacji (dostępne do pobrania na dole strony).

MUZYKA DO ĆWICZEŃ, która zapętlona jest tak, aby przez godzinę dawać Wam ukojenie i uspokojenie do pracy (dostępne do pobrania na dole strony).

 

Za każdym razem, kiedy wpisuję swoje imię i nazwisko, Microsoft Word podkreśla je na czerwono jako błąd. Mojej tożsamości nie ma w słowniku. Moich praw nie ma w konstytucji. O mojej godności nie mówią w telewizji. Istnieję tylko wtedy, kiedy ktoś wejdzie ze mną w relację, kiedy ktoś będzie chciał uszanować to, kim jestem i kim się czuję. Nawet kiedy próbuję kliknąć „dodaj do słownika”, to system i tak wysyła komunikat „słownik niestandardowy pełny, wyraz nie został dodany.” Więc znowu wybieram „zignoruj wszystko”.

 

Pracując nad spektaklem dokumentalnym twórcy i twórczynie udają się w podróż do swoich tożsamości. Wykorzystując prywatne materiały video, zapisy z dzienników oraz wywiady przeprowadzone na potrzeby spektaklu, starają się nakreślić obszary społeczno-kulturowe, które mają wpływ na kształtowanie tożsamości albo nazwać te aspekty, które ten kształt odgórnie narzucają. Myśląc o przyszłości, wchodzą w dialog z przeszłością. Odpowiadając teraźniejszości, tworzą perspektywę wspólnotowego i równościowego działania.

Kategorie
Rezydencje

ZA MURAMI, ZA LASAMI // Siły Specjalne & Weronika Cegielska

Rezydencja zespołu “Siły Specjalne” z artystką performansu i choreografką, Weroniką Cegielską, w Scenie Roboczej skupia się na eksplorowaniu koncepcji domu. Idea domu, tak pojemna, bo rozumiana jednocześnie jako fizyczne miejsce, bezpieczeństwo, rodzina, planeta Ziemia czy nawet drugi człowiek. Dom odgrywa rolę istotną, kiedy spotykają się Siłaczki_cze – zespół muzyczny i jednocześnie grupa terapeutyczna, którego niektóre członkinie_owie doświadczyli kryzysu bezdomności.

Dom to również miejsce, gdzie można się spotkać, na przykład na imprezie takiej jak  “domówka”, która często jest w stanie pomieścić wiele różnorodności. “Siły Specjalne” wspólnie z artystką, Weroniką Cegielską będą poszukiwać sposobów kreatywnej ekspresji tego motywu w formie spektaklu opartego na muzyce, ruchu, osobistych historiach Siłaczek i Siłaczy. Tytuł nawiązuje zarówno do snucia opowieści, ale także odwołuje się do konceptu domu właśnie. Mury traktowane są tu zarówno jako te pełniące funkcje ochronne, jak i te odgradzające i dzielące ludzi od siebie. Las natomiast przypomina o połączeniu człowieka z przyrodą i odpowiedzialności za Ziemię. Może kojarzyć się zarówno ze schronieniem, jak i czyhającymi, nieznanymi zagrożeniami. Grupa chce poruszyć aktualne problemy społeczne i polityczne, jak choćby kryzys bezdomności czy kryzys uchodźczy, szukać sposobów na celebrowanie i jednoczenie się w różnorodności. Projekt zakłada przestrzeń na aktywny udział publiczności w spektaklu. Wydarzenie będzie sposobem na osiągnięcie kompromisu pomiędzy tak różnorodnymi wątkami historii, które noszą w sobie Siłaczki_cze.

Poglądy wyrażane w spektaklu są tak różnorodne, jak różnorodna jest grupa osób występujących. Rozbieżność naszych opinii jest szeroka. Każda i każdy z nas utożsamia się z odmienną, właściwą dla siebie częścią wypowiedzi przedstawionych w dziele.

Siły Specjalne & Weronika Cegielska

ZA MURAMI, ZA LASAMI
Weronika Cegielska & Siły Specjalne

Muzyka: Siły Specjalne

Ruch sceniczny: Weronika Cegielska

Teskt: Siły Specjalne i Weronika Cegielska

Scenografia: Weronika Cegielska

Producentka, inspicjentka: Dominika Mądry

Występują: Występują: Weronika Cegielska, Dominika Dopierała,
Juliusz Eichner, Matylda Grząślewicz, Mieczysław Napieralski,
Adrianna Pawlak, Krzysztof Rotnicki, Wojciech Strzelecki, Irena
Świentuchowska, Gabriel Wanot, Renata Wielkopolan,
Ryszard Włodarczak

Produkcja: Scena Robocza

Premiera: 21 V 2022

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania. #poznańwspiera


Twórcy

Siły Specjalne

Składa się z zawodowych muzyków i członków/członkiń na początku drogi scenicznej, w tym osób z niepełnosprawnościami i  w kryzysie bezdomności. Dziesięcioletnia wokalistka, siedemdziesięcioletni frontman, tańczący wózkowicze, emerytowany strażak baryton – działalność grupy opiera się na przekonaniu, że muzykę tworzyć może każdy, niezależnie od jego poziomu sprawności czy doświadczenia muzycznego. Zespół występuje na ulicach, placach, rynkach i w ośrodkach specjalnych. Zapraszając publikę do wspólnej gry, dąży do budowania poczucia jedności w różnorodnym społeczeństwie. Podczas koncertów Sił Specjalnych nie ma podziału na publikę i wykonawców. Każda osoba może włączyć się do gry, każda jest ważna:

“Nie ma Nas bez Was. Siły Specjalne to My i Wy!”

W skład Sił Specjalnych wchodzą: Dominika Dopierała, Juliusz Eichner, Matylda Grząślewicz, Mieczysław Napieralski, Adrianna Pawlak, Krzysztof Rotnicki, Wojciech Strzelecki, Irena Świentuchowska, Gabriel Wanot, Renata Wielkopolan, Ryszard Włodarczak

Weronika Cegielska

Artystka performansu, tancerka, choreografka, psychoterapeutka tańcem i ruchem (DMT/DMP), muzyk. Studiowała taniec współczesny w Londynie. Regularnie współpracuje z Fundacją Nordoff Robbins Polska jako terapeutka i zastępczyni prezeski.
Jej zainteresowania w sztuce obejmują przede wszystkim performance site-specific, instalacje, działania interdyscyplinarne oraz body i live art. W 2014 roku wystąpiła w performansie Bojany Cvejić wyprodukowanym i zaprezentowanym w Tate Modern w Londynie. We wrześniu 2019 roku podczas Festiwalu Warszawska Jesień, wykonała wraz z duńskim zespołem muzyki współczesnej, Scenatet, polską premierę opery Gaze for Gaze Nielsa Rønsholda na muzyków i dwoje performerów. W 2020 roku otrzymała stypendium artystyczne Marszałka Województwa Wielkopolskiego na realizację cyklu performansów “Pieśń do moich wnętrzności”. W kolejnym roku współpracowała ze Stefanem Prinsem i Verą Tussing podczas Darmstäder Ferienkurse 2021.

Dominika Dopierała

Muzyk i certyfikowana muzykoterapeutka. Absolwentka studiów licencjackich w Royal College of Music oraz studiów magisterskich w Nordoff Robbins Music Therapy Centre w Londynie. Związała się z Akademią Muzyczną w Katowicach, prowadząc zajęcia dla studentów specjalności muzykoterapia. Jest autorką publikacji z zakresu muzykoterapii, prowadzi szkolenia i superwizje dla muzyków, muzykoterapeutów i specjalistów z dziedzin pokrewnych. Od 2013 roku pracuje jako muzykoterapeutka, muzykujac z różnymi grupami: osobami z niepełnosprawnościami, z doświadczeniem uchodźczym oraz dorosłymi w kryzysie zdrowia psychicznego i bezdomności. W 2016 roku założyła Fundację Nordoff Robbins Polska wspierającą rozwój dziedziny muzykoterapii w Polsce. W 2020 roku z jej inicjatywy powstało Mobilne Centrum Muzyki – pojazd, który jest przewoźnym pokojem muzykoterapii i sceny muzycznej, a który  umożliwia udział w życiu kulturalnum osobom, dla których dostęp jest ograniczony.

Wojciech Strzelecki

Doktor nauk o zdrowiu, psycholog, muzykoterapeuta, czynny muzyk, adiunkt w AHE w Łodzi, starszy wykładowca na Uniwersytecie Medycznym im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Kontrabasista i basista w zespole Kwartet ProForma. Autor ponad 170 publikacji, głównie z zakresu muzykoterapii i spektrum autyzmu. Jego zainteresowania naukowe koncentrują się wokół: muzykoterapii, arteterapii, spektrum autyzmu i psychologii dziecka. Członek Stowarzyszenia Muzykoterapeutów Polskich i Związku Artystów Wykonawców STOART, współtwórca projektów poświęconych tematyce muzykoterapii, spektrum autyzmu i niepełnosprawności. Działalność praktyczna skupia się na prowadzeniu sesji grupowych w ramach Fundacji Nordoff Robbins Polska oraz na indywidualnych sesjach z dziećmi głównie ze spektrum autyzmu.

Kategorie
Rezydencje

ŻYJESZ NAPRAWDĘ W INNYM ŚWIECIE // H. Fiebig, J. Stanicka, D. Namiotko

Za każdym razem, kiedy wpisuję swoje imię i nazwisko, Microsoft Word podkreśla je na czerwono jako błąd. Mojej tożsamości nie ma w słowniku. Moich praw nie ma w konstytucji. O mojej godności nie mówią w telewizji. Istnieję tylko wtedy, kiedy ktoś wejdzie ze mną w relację, kiedy ktoś będzie chciał uszanować to, kim jestem i kim się czuję. Nawet kiedy próbuję kliknąć „dodaj do słownika”, to system i tak wysyła komunikat „słownik niestandardowy pełny, wyraz nie został dodany.” Więc znowu wybieram „zignoruj wszystko”.

Pracując nad spektaklem dokumentalnym twórcy i twórczynie udają się w podróż do swoich tożsamości. Wykorzystując prywatne materiały video, zapisy z dzienników oraz wywiady przeprowadzone na potrzeby spektaklu, starają się nakreślić obszary społeczno-kulturowe, które mają wpływ na kształtowanie tożsamości albo nazwać te aspekty, które ten kształt odgórnie narzucają. Myśląc o przyszłości, wchodzą w dialog z przeszłością. Odpowiadając teraźniejszości, tworzą perspektywę wspólnotowego i równościowego działania.


ŻYJESZ NAPRAWDĘ W INNYM ŚWIECIE
H. Fiebig, J. Stanicka, D. Namiotko

Reżyseria: Hubert Fiebig

Performerzy: Daniel Namiotko, Hubert Fiebig

Producentka: Dominika Mądry

Muzyka: Jagoda Stanicka

Światła: Krystian Koźbiał

Kostiumy: Karolina Grygier, Julia Hałas

Produkcja: Scena Robocza

Premiera: 18 XII 2021

Teaser:

Grafika: Nina Budzyńska

Partner wydarzenia: Stowarzyszenie autorów ZAIKS     

Sponsor wydarzenia:

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania. #poznańwspiera


Twórcy_czynie

Hubert Fiebig

W 2020 roku obronił pracę magisterską na wydziale aktorskim Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie, zatytułowaną Postawa twórcza Alejandro Jodorowsky’ego, czyli co wynika z połączenia teatru, magii i psychologii. W trakcie studiów odbył także teatralne oraz filmowe asystentury reżyserskie. W 2019 roku ukończył Laboratorium Nowych Praktyk Teatralnych organizowanym przez Teatr Nowy w Warszawie oraz Uniwersytet SWPS. W aktorskim doświadczeniu spotkał się z uznanymi reżyserami/kami polskiej sceny teatralnej (m.in. Mają Kleczewską, Krzysztofem Garbaczewskim, Pawłem Miśkiewiczem) budując swoją artystyczną oraz osobowościową autonomiczność. W 2019 współtworzył spektakl teatru dokumentalnego Zjemy wasze dzieci. Z cebulą, który poruszał współczesną problematykę osób LGBT+ w Polsce. W 2021 roku nawiązał współpracę z Fundacją Ocalenie, wspierając młodzież z doświadczeniem uchodźczym w nauce oraz integracji społecznej. Amator fotografii cyfrowej, analogowej oraz solarigraficznej. Aktywny uczestnik psich aktywności swojego czworonożnego przyjaciela Kosmo.

Jagoda Stanicka

Pianistka i kompozytorka. Tworzy kompozycje, które wykraczają poza obszar muzyki poważnej, łamiąc granice podziału na gatunki i style. Jej utwory były udostępniane m.in. na antenie Programu 2 Polskiego Radia, Polskiego Radia Czwórka, amerykańskiego radia KEXP, niemieckiego NEOfm. Tworzy duet z perkusistką Tamarą Kurkiewicz. Jest laureatką konkursów ogólnopolskich i międzynarodowych, występowała solo, kameralnie oraz jako solistka z orkiestrami w Polsce (m.in. Studio Polskiego Radia w Warszawie, Filharmonia Narodowa, Świętokrzyska, Lubelska) i za granicą. Działała w Fundacji Cultura Animi, wzięła udział w nagraniach albumu ambientowego „Albert Karch feat. Ichiko Aoba „Celestially Light”, prezentowanego na Scenie Klasycznej TVP Kultura. Komponuje również muzykę do spektakli teatralnych i filmów. Współpracowała z Akademią Teatralną im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie przy spektaklach pod opieką m.in. Mai Kleczewskiej, Łukasza Chotkowskiego czy Olgi Sawickiej. Czynnie współpracuje z fundacją KOLD, biorąc udział w cyklicznych spotkaniach kompozytorskich. Studiowała w Warszawie i Amsterdamie.

Daniel Namiotko

Suwalczanin, absolwent Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie (2019). Gościnnie gra w Teatrze Narodowym w Warszawie i Teatrze Starym w Krakowie („Burza” i „Biesy” w reżyserii Pawła Miśkiewicza). Zagrał główną rolę w filmie dyplomowym łódzkiej filmówki zakwalifikowanym do finałów tzw. studenckich Oskarów 2021 („Pierwsze lato końca świata”, reż. Nastka Gonera). Sowa, późno chodzi spać, miłośnik podróżowania gdziekolwiek. Towarzysz psa Kosmo.

Kategorie
Rezydencje

HAVE A GOOD CRY // M. Szpecht, L. Schimscheiner, W. Pelczyńska

“Będzie można mieć osobny pokój, możliwość wypłakania się” – to fragment wypowiedzi rzeczniczki Ministerstwa Sprawiedliwości o projekcie ustawy przygotowywanym przez Solidarną Polskę. Po kilku miesiącach protestów przeciwko wyrokowi Trybunału Konstytucyjnego w sprawie aborcji, takie słowa zrozumiałyśmy jako następujący komunikat: państwo zmusi kobiety do rodzenia, ale zaoferuje im specjalne pomieszczenie, w którym będą mogły się wypłakać.

Ktoś z Internautów natychmiast zapytał, czy nie jest tak, że cała Polska to jeden wielki pokój do płakania. Zaczęłyśmy więc zastanawiać się, jak wyobrażamy sobie takie pomieszczenie. Co powinno się w nim znajdować? Jak powinno zostać zaprojektowane? Potrafimy wyobrazić sobie dziesiątki różnych rozwiązań w oparciu o design i architekturę, ale możemy również potraktować tę przestrzeń jako coś bardziej symbolicznego, czego szukamy wewnątrz samych siebie. Wyrwana z pierwotnego kontekstu idea pokoju do płakania zafascynowała nas, będąc wyobrażeniem terenu wspólnego, który może stać się miejscem oczyszczenia, wsparcia, uwolnienia albo bycia razem przez krótką chwilę i bez żadnego przymusu.


HAVE A GOOD CRY
Magda Szpecht, Lena Schimscheiner, Weronika Pelczyńska

Muzyka: Krzysztof Kaliski

Zdjęcia wykorzystane w spektaklu: Monika Stolarska

Produkcja: Scena Robocza

Premiera: 16 IV 2021

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania. #poznańwspiera

Partnerzy: Teatr Ochota, Centrum w Ruchu


Twórcy_czynie

Magda Szpecht

Urodzona w 1990 roku w Jeleniej Górze artystka teatralna, autorka instalacji i spektakli. Absolwentka Wydziału Reżyserii na PWST w Krakowie a wcześniej Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej na Uniwersytecie Wrocławskim. Reżyserka spektaklu „dolphin_who_loved_me” – zdobywcy głównej nagrody na 100° Berlin Festival, prezentowanego na festiwalach m.in. w Marsylii, Hanowerze, Warszawie czy Bukareszcie. Zrealizowała spektakle takie jak „Możliwość wyspy” (TR Warszawa, 2015), „Ostatnie Zwierzęta” (Teatr Łaźnia Nowa w Krakowie, 2017), „Schubert. Romantyczna Kompozycja na 12 wykonawców i Kwartet Smyczkowy” (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu, 2016) – przedstawienie nagrodzone w XXII Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej oraz na 10. Międzynarodowym Festiwalu Boska Komedia. Jej przestawienie „In Dreams Begin Responsibilities (Zobowiązania rozpoczynają się w snach)” z Teatru im. J. Słowackiego w Krakowie zdobyło główną nagrodę na VIII Konfrontacjach Teatralnych Młodych M- Teatr. W Teatrze im. H. Ch. Andersena w Lublinie wyreżyserowała spektakl “HMLT/ Hamlet” (2018), opowiadający o eksperymentach łączących literaturę i sztuczną inteligencję. W Teatrze Fredry w Gnieźnie “Rzeczy, których nie wyrzuciliśmy”, inspirowane prozą Marcina Wichy oraz historiami mieszkańców Gniezna (przedstawienie zostało finalistą 25. Konkursu Na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej). Wyreżyserowała także “Lipę w cukrze” w Nowym Teatrze w Warszawie. Współpracowała z Festival/ Tokyo w Japonii, gdzie w listopadzie 2019 roku miała miejsce premiera adaptacji powieści Ursuli K. Le Guin pt. “Wracać wciąż do domu” (Always Coming Home). Premiera polskiej wersji spektaklu odbyła się w TR Warszawa w lutym 2020 roku. Na festiwalu Opera Rara wyreżyserowała “Il ballo delle Ingrate” z muzyką Claudio Monteverdiego, Barbary Strozzi i Teoniki Rożynek w wykonaniu Capelli Cracoviensis. Oprócz tworzenia spektakli teatralnych, prowadzi warsztaty dla aktorów i reżyserów.

Lena Schimscheiner

Polska aktorka teatralna, filmowa i dubbingowa, 14 maja 2000 roku zadebiutowała na scenie krakowskiego Teatru Ludowego w spektaklu Wesele Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Adama Sroki jako Isia. Przed kamerą zadebiutowała w 2005 roku w filmie Zakochany anioł. W 2012 roku zdobyła nagrodę dla najlepszej aktorki za rolę Kasi w filmie Pończocha na festiwalu 48 Hour Film Project w Krakowie. Zdobywczyni wyróżnienia za rolę Cis-moll w spektaklu „Koło kwintowe” na 32. Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi (2014). Absolwentka wydziału aktorskiego PWST w Krakowie (2015).

Weronika Pelczyńska

Absolwentka Eksperymentalnej Akademii Tańca Współczesnego SEAD w Salzburgu, Politechniki Warszawskiej (Wydział Inżynierii Produkcji oraz Wydział Zarządzania) oraz Uniwersytetu Warszawskiego (Instytut Kultury Polskiej). Stypendystka programów: DanceWEB 2013 (ImPulsTanz, Wiedeń), Carte Blanche 2013 (Modul-Dance, Słowenia) i Alternatywnej Akademii Tańca 2017 i 2019 (Art Stations Foudnation w Poznaniu). Jako tancerka i performerka współpracowała z choreografami w Polsce, Niemczech, Austrii, Francji oraz Chorwacji, m.in. z M. Kejžarem, D. Freemanem, M. Stokłosą, S. Thiersch, J.Fruckiem, L. Kapetaneą, J. Wielandem, R. Giovanolą, A. Nowicką i B. J.Riepe. Od 2010 roku przygotowuje choreografię dla teatrów dramatycznych, filmów oraz video klipów. Na stałe współpracuje z A. Glińską, A. Seniuk, M.Szpecht, R. Jaroszem  oraz G. Laszukiem. Ponadto, współpracowała z B. Sass-Zdort, Z. Solakiewicz,  B. Prokopowiczem, A. Grzeszykowską, A. Holland, M. Marczakiem i P. Passinim. Od 2011 roku prowadzi indywidualne oraz kolektywne projekty artystyczne (m.in. „yvonne yvonne”, „Europa. Śledztwo”, „polowanie”, „it will come later”). Współtworzy Centrum w Ruchu oraz kolektyw iCoDaCo. Prowadzi zajęcia w Akademii Teatralnej w Warszawie na kierunku Wiedza o Teatrze. W latach 2017-2019 współtworzyła i kuratorowała program Ruch w Instytucie – regularnych zajęć z ruchu i świadomości ciała dla aktorów, performerów i ludzi teatru. Od 2018 roku współpracuje z badaczką Aleksandrą Janus, eksplorując tematykę ciała, choreografii i pamięci w przestrzeni muzeum.


Kategorie
Rezydencje

WSPÓLNOTA ŚNIĄCYCH // M. Kozłowska, M. Kupryjanowicz, M. Kurkowski

„Wspólnota śniących” to pierwsza premiera stworzona w całości online trwająca tydzień. Na internetowe doświadczenie teatralne będą się składać: dawka wiedzy z obszaru dream studies, ćwiczenia wspierające kreatywne śnienie, kolektywny performans w oparciu o sny wspólnoty, konsultacja z performerką działającą w obszarze snów jako narzędzia twórczego.

Jak dzisiaj śnimy? Czy nasze śnienie jest inne, niż było zaledwie rok temu? Liczne ośrodki naukowe, zajmujące się dream studies, zauważyły wyraźne zmiany w jakości naszego snu. Pandemia miała spowodować wzrost „zapamiętywalności” o 35% oraz zwiększyć odsetek złych snów o 15%. Sam termin pandemic dreams odnosi się zaś nie tyle do tematu, ile przede wszystkim do niespotykanej intensywności marzeń sennych. Ponoć wzrosły nawet szanse na zjawisko tzw. świadomego śnienia, gdy śniący zdaje sobie sprawę, że śni. Jak to wywołać? Nie tak szybko.

Nasze zainteresowanie tematem snów i śnienia pojawiło się w pierwszych tygodniach kwarantanny. Zaczęliśmy zastanawiać się nad wirusem zarówno jako zjawiskiem społecznym, jak i jego wpływem na życie wewnętrzne jednostek. Podjęliśmy refleksję, w jaki sposób tak intensywna i nowa sytuacja manifestuje się w snach, jak odbija się na naszej sferze symbolicznej. To był punkt wyjścia do chęci dalszego zgłębiania tematu. We „Wspólnocie śniących” będziemy przygląć się mechanizmom śnienia i snu, będziemy o snach myśleć zarówno w ich indywidualnym aspekcie, jak także tym zbiorowym. Nie wszystko da się oczywiście wymyślić i przeczytać w książkach. Właśnie dlatego został prowadzony nabór na najciekawszy sen poprzez interentową ankietę.

Najsławniejszą świątynią zdrowia w starożytnej Grecji była ta poświęcona Asklepiosowi w Epidaurus na półwyspie peloponeskim. Bóg sztuki lekarskiej, Asklepios (w Rzymie nazywany Eskulapem) był tym, który sprowadzał sen świątynny. By zostać dopuszczonym do leczenia, należało spełnić szereg wymagań, których kilkudniowy post stanowił zaledwie początek.

Najważniejszym etapem było jednak usypianie. Odbywało się ono albo na skórach złożonych ofiar, albo w miejscu, w którym wcześniejszą noc spędziła jasnowidząca świątyni. Gdy pacjent zasnął, zostawał przy nim kapłan a w trakcie snu chory ujawniał naturę swojego problemu oraz sposób jego rozwiązania. Najczęściej objawiały się różne zioła, czasem bóstwo zalecało zmianę trybu życia, niekiedy zaś sugerowało środki działające w gruncie rzeczy jedynie poprzez sugestię (np. dotknięcie chorego miejsca przez kapłana, lub króla). Jak podają źródła recepty nie zawsze się sprawdzały, lecz już samo dostąpienie leczenia stanowiło ważny etap w drodze po zdrowie. 

Choć z dzisiejszej perspektywy nie wydaje się możliwe, aby we śnie mogło objawić się remedium na wiele znanych nam chorób, to sama intuicja wykorzystywania snu w kuracji jest absolutnie zrozumiała. Sen pozwala bowiem nie tylko utrzymać wewnętrzną harmonię, wspomaga także odporność, a przede wszystkim jest wyjątkową techniką regeneracji organizmu. 

W tych szczególnych czasach chcemy, byście poczuli się częścią wspólnoty. Wyruszycie z nią w ozdrowieńczą podróż po swojej wyobraźni. Czeka Was walka ze swoimi ograniczeniami i przyzwyczajeniami, czeka Was odkrycie, że teatr to Wy.

Wspólnota w czasach przymusowej izolacji jest zjawiskiem szczególnie cennym, lecz właściwie niemożliwym. Dlatego właśnie chcemy Wam dać doświadczenie bycia z innymi ludźmi w najintymniejszym z procesów – we śnie. 

Czeka nas nie jedna, ale trzydzieści premier jednego wieczoru. Zapraszamy do Wspólnoty śniących.


WSPÓLNOTA ŚNIĄCYCH
M.Kozłowska, M. Kupryjanowicz, M. Kurkowski

Twórcy_czynie: Maria Magdalena Kozłowska, Magda Kupryjanowicz, Michał Kurkowski

Muzyka: Jan Tomza-Osiecki

Produkcja: Stowarzyszenie Scena Robocza

Premiera: 27 XI 2020


Twórcy_czynie

Maria Magdalena Kozłowska

Urodziła się w Zielonej Górze. Absolwentka MISH UW i Das Theatre w Amsterdamie. Jej zainteresowania obejmują performance, wideo, a także operę i teatr. Najważniejszym tematem jej prac jest głos – jego fizyczność i splecenie z językiem. Jako performerka powołuje do życia diwy, wieszczki, komediantki i święte. Jako reżyserka chętnie przemieszcza porządki, zestawiając powagę z dziecinnym poczuciem humoru, patos z bałaganem, całkowitą szczerość z absolutną sztucznością. Z Marią Tobołą współtworzy duet Maria Malpecki (dawniej Małpeczki).

Magda Kupryjanowicz

Absolwentka etnologii oraz wiedzy o teatrze na UJ, a także dramaturgii w krakowskiej AST (d. PWST). Autorka scenariuszy spektakli m.in w reżyserii Tomasza Węgorzewskiego: “Mojżesz” (Teatr Polski w Podziemiu), “Psychoza” (Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach), “Wampir. Trauerspiel” (Teatr Polski w Bydgoszczy), “Listopad. Romans histeryczny” (Teatr im. A. Fredry w Gnieźnie), Eweliny Marciniak: “Sommernachtstraum” (Theater Freiburg, Niemcy), “Księgi Jakubowe” (Teatr Powszechny w Warszawie), “Portret Damy” (Teatr Wybrzeże w Gdańsku); Katarzyny Szynigiery: “Sferia” (Teatr Polski w Bielsku-Białej). Dwukrotna stypendystka MKiDN.

Michał Kurkowski

Dramaturg w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku oraz doktorant w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Ukończył dramaturgię teatralną w krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych. Pracował m.in.: w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, w Teatrze Polskim w Bydgoszczy oraz Teatrze Wielkim w Warszawie. W czasie kwarantanny współtworzył projekt radio inżynierska. Swoje teksty i tłumaczenia publikował m.in. w miesięcznikach DIALOG i RUCH MUZYCZNY, dwumiesięczniku DIDASKALIA oraz kwartalniku KONTEKSTY.