Kategorie
Rezydencje

DLA NAS NIE ZABRAKNIE KRZESEŁ // Agnieszka Dubilewicz & Kolekttacz

Najważniejszą formą przeciwdziałania wykluczeniu w sztuce jest zasada partnerstwa i uczciwej pracy. Wychodząc z tego założenia, twórcy sprzeciwiają się ustanowionej “normie” i starają się wypracować swoją własną wersję “normy”. Wyzwalając nagromadzoną energię w ciałach, ograniczoną przez sankcje jakie dotykają nienormatywne ciało, mówią o swoich miłościach i nienawiściach. Mówią własnym głosem. Mówią własnym ciałem.

“Dziś wytańczymy naszą pozorną uległość. I bliżej będzie temu do pogo, niż do baletu.”

Twórcy to artyści, wśród których znajdują się także osoby z niepełnosprawnościami. Chcą zwrócić uwagę, że każdy wykluczony ma swój własny głos, a osoby z niepełnosprawnościami to przede wszystkim osoby. Nie będzie to oczywiste, dopóki ich obecność (także w teatrze) nie stanie się jasna i zupełnie normalna. Artyści nie udają, że nie ma między nimi różnic. Mają odwagę zauważyć, że różnimy się ciałami i to jest okej. Wózki nie są tutaj traktowane jako sztuczne nogi, lecz podkreślana jest odmienność relacji jaka zachodzi pomiędzy performerem a wózkiem. Twórcy proponują, żeby poprzez namysł nad tym co nas różni, spotkać się w tym co nas łączy. Zmiana nastawienia do niepełnosprawności nie oznacza jedynie zmiany ustawodawczej, w przestrzeni czy w rozwiązaniach architektonicznych. To powinna być zmiana przede wszystkim w sieci kontaktów społecznych.


DLA NAS NIE ZABRAKNIE KRZESEŁ
Agnieszka Dubilewicz & Kolekttacz

Koncepcja: Agnieszka Dubilewicz

Współpraca dramaturgiczna: Bartłomiej Kalinowski

Choreografia: kolektywna

Tancerze / Tancerki:
Weronika Bagińska
Agata Bródka
Paulina Giwer-Kowalewska
Aniela Kokosza
Patryk Krause
Tomasz Wojewoda
Paulina Wróblewska

Kostiumy: Dominik Więcek

Wizualizacje: Liquidacje

Warstwa dźwiękowa: Michał Fetler

Produkcja: Scena Robocza

Premiera: 23 IV 2022

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania. #poznańwspiera

fot. Marek Zakrzewski

Kategorie
Rezydencje

ŚW. PĘPEK ŚWIATA // Aleksandra Pajączkowska

Każdy (albo prawie każdy) mężczyzna wie, że po całym dniu noszenia włóknistej odzieży, wieczorem, w środku pępka można spodziewać się, małego, zbitego kłębuszka, który powstaje w wyniku tarcia włókien odzieży i oraz włosów na skórze, i zatrzymuje się w pępku. Bóg też jest mężczyzną? W każdym razie, właściciel gigantycznej koszulki Najlepszy tata na świecie, mógłby z pewnością mieć w pępku kłębuszek wielkości gniazdka, wielkości człowieka. Czy jest w nim wygodnie?  

Odkrywając kulturowe formy religii oparte na patriarchacie, a także próbując odnaleźć w niej swoje miejsce i rolę, performerka chce zabrać widza w intymną opowieść w której płynność i wieloznaczność symboli kulturowych, religijnych, płciowych i tożsamościowych łączą się w jednej, onirycznej przestrzeni tekstylnej świątyni (z działu męskiego) w rozmiarze GOD SIZE.

To opowieść, w której odprysk dziecięcej pobożności skłania autorkę performance’u do próby odpowiedzi na swoje dzisiejsze tęsknoty i pytania z pogranicza sacrum i profanum. Apokryficzna opowieść o pewnej świętej od…. kłębuszka.


ŚW. PĘPEK ŚWIATA
Aleksandra Pajączkowska

Performance, scenografia, kostium: Aleksandra Pajączkowska

Muzyka: Kacper Kornas

Dźwięk: Jarek Downar

Produkcja: Scena Robocza

Premiera: 18 XII 2021

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania. #poznańwspiera


Twórcy

Aleksandra Pajączkowska

Studiowała scenografię na Wydziale Malarstwa, Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Prezentowała swoje prace studenckie na wystawach w Krakowie, Zakopanem i Wiedniu. Jest też autorką scenografii i kostiumów do filmów fabularnych, seriali, etiud szkół filmowych w Łodzi, Katowicach i Krakowie oraz przedstawień w Krakowskiej Akademii Teatralnej. Współpracowała z teatrami: Łaźnia Nowa, Juliusza Słowackiego, Teatrem Starym, Teatrem Odwróconym w Krakowie, także z Miejskim Centrum Edukacji Teatralnej. Ilustruje stronę internetową teatralia.pl. Tworzy animacje rysunkowe i słuchowiska. W wolnych chwilach robi tatuaże, przerabia oraz projektuje ubrania. Najbardziej lubi malować. W jej malarstwie dominuje realizm magiczny i teatralne światy nasycone melancholią. Marzy, aby zostać zaangażowaną społecznie surrealistką, dlatego próbuje być terrorystką, która robi zamachy na rzeczywistość. 

Jarek Downar

Absolwent filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim i realizacji dźwięku w Ama Film Academy. Autor realizacji i udźwiękowienia filmów fabularnych, dokumentalnych, seriali, etiud, gier wideo, wystaw. Lubi ciszę, interesuje się hałasem. 

Kacper Kornas

Muzyk w Pradze. W jego planach jest wyemitowanie waluty. Członek grupy artystycznej FLU, zdobył wyróżnienie na festiwalu KRAKERS. Visual jockey współpracujący w mniej lub bardziej formalnych kolektywach. Konserwator dzieł sztuki, na swoje dzieła nie znalazł jeszcze odpowiedniej formy.

Kategorie
Projekty

ŻYJESZ NAPRAWDĘ W INNYM ŚWIECIE: materiały dydaktyczne

Materiały dydaktyczne do spektaklu “Żyjesz naprawdę w innym świecie” to świetny sposób na przeprowadzenie rozmowy z uczniami o tożsamości, wykluczeniu i konstruowaniu swojego “ja” w dzisiejszym świecie.

 

Materiały zawierają:

 

FILM DYDAKTYCZNY: to rozmowa z twórcami o spektaklu “Żyjesz naprawdę w innym świecie”. Jest to nie tylko rozmowa o samym spektaklu, ale także o tym czym jest teatr dokumentalny i jak oparcie spektaklu na historiach prawdziwych ludzi zmienia perspektywę. 

 

FILM-INSTRUKCJA dla nauczyciela, który szczegółowo przedstawia sposób wykonania zaproponowanych ćwiczeń.

KARTY DYDAKTYCZNE do ćwiczenia “Krok naprzód” – zawiera karty z rolami oraz opisy sytuacji (dostępne do pobrania na dole strony).

MUZYKA DO ĆWICZEŃ, która zapętlona jest tak, aby przez godzinę dawać Wam ukojenie i uspokojenie do pracy (dostępne do pobrania na dole strony).

 

Za każdym razem, kiedy wpisuję swoje imię i nazwisko, Microsoft Word podkreśla je na czerwono jako błąd. Mojej tożsamości nie ma w słowniku. Moich praw nie ma w konstytucji. O mojej godności nie mówią w telewizji. Istnieję tylko wtedy, kiedy ktoś wejdzie ze mną w relację, kiedy ktoś będzie chciał uszanować to, kim jestem i kim się czuję. Nawet kiedy próbuję kliknąć „dodaj do słownika”, to system i tak wysyła komunikat „słownik niestandardowy pełny, wyraz nie został dodany.” Więc znowu wybieram „zignoruj wszystko”.

 

Pracując nad spektaklem dokumentalnym twórcy i twórczynie udają się w podróż do swoich tożsamości. Wykorzystując prywatne materiały video, zapisy z dzienników oraz wywiady przeprowadzone na potrzeby spektaklu, starają się nakreślić obszary społeczno-kulturowe, które mają wpływ na kształtowanie tożsamości albo nazwać te aspekty, które ten kształt odgórnie narzucają. Myśląc o przyszłości, wchodzą w dialog z przeszłością. Odpowiadając teraźniejszości, tworzą perspektywę wspólnotowego i równościowego działania.

Kategorie
Rezydencje

ZA MURAMI, ZA LASAMI // Siły Specjalne & Weronika Cegielska

Rezydencja zespołu “Siły Specjalne” z artystką performansu i choreografką, Weroniką Cegielską, w Scenie Roboczej skupia się na eksplorowaniu koncepcji domu. Idea domu, tak pojemna, bo rozumiana jednocześnie jako fizyczne miejsce, bezpieczeństwo, rodzina, planeta Ziemia czy nawet drugi człowiek. Dom odgrywa rolę istotną, kiedy spotykają się Siłaczki_cze – zespół muzyczny i jednocześnie grupa terapeutyczna, którego niektóre członkinie_owie doświadczyli kryzysu bezdomności.

Dom to również miejsce, gdzie można się spotkać, na przykład na imprezie takiej jak  “domówka”, która często jest w stanie pomieścić wiele różnorodności. “Siły Specjalne” wspólnie z artystką, Weroniką Cegielską będą poszukiwać sposobów kreatywnej ekspresji tego motywu w formie spektaklu opartego na muzyce, ruchu, osobistych historiach Siłaczek i Siłaczy. Tytuł nawiązuje zarówno do snucia opowieści, ale także odwołuje się do konceptu domu właśnie. Mury traktowane są tu zarówno jako te pełniące funkcje ochronne, jak i te odgradzające i dzielące ludzi od siebie. Las natomiast przypomina o połączeniu człowieka z przyrodą i odpowiedzialności za Ziemię. Może kojarzyć się zarówno ze schronieniem, jak i czyhającymi, nieznanymi zagrożeniami. Grupa chce poruszyć aktualne problemy społeczne i polityczne, jak choćby kryzys bezdomności czy kryzys uchodźczy, szukać sposobów na celebrowanie i jednoczenie się w różnorodności. Projekt zakłada przestrzeń na aktywny udział publiczności w spektaklu. Wydarzenie będzie sposobem na osiągnięcie kompromisu pomiędzy tak różnorodnymi wątkami historii, które noszą w sobie Siłaczki_cze.

Poglądy wyrażane w spektaklu są tak różnorodne, jak różnorodna jest grupa osób występujących. Rozbieżność naszych opinii jest szeroka. Każda i każdy z nas utożsamia się z odmienną, właściwą dla siebie częścią wypowiedzi przedstawionych w dziele.

Siły Specjalne & Weronika Cegielska


ZA MURAMI, ZA LASAMI
Weronika Cegielska & Siły Specjalne

Muzyka: Siły Specjalne

Ruch sceniczny: Weronika Cegielska

Teskt: Siły Specjalne i Weronika Cegielska

Scenografia: Weronika Cegielska

Występują: Występują: Weronika Cegielska, Dominika Dopierała,
Juliusz Eichner, Matylda Grząślewicz, Mieczysław Napieralski,
Adrianna Pawlak, Krzysztof Rotnicki, Wojciech Strzelecki, Irena
Świentuchowska, Gabriel Wanot, Renata Wielkopolan,
Ryszard Włodarczak

Produkcja: Scena Robocza

Premiera: 21 V 2022

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania. #poznańwspiera


Twórcy

Siły Specjalne

Składa się z zawodowych muzyków i członków/członkiń na początku drogi scenicznej, w tym osób z niepełnosprawnościami i  w kryzysie bezdomności. Dziesięcioletnia wokalistka, siedemdziesięcioletni frontman, tańczący wózkowicze, emerytowany strażak baryton – działalność grupy opiera się na przekonaniu, że muzykę tworzyć może każdy, niezależnie od jego poziomu sprawności czy doświadczenia muzycznego. Zespół występuje na ulicach, placach, rynkach i w ośrodkach specjalnych. Zapraszając publikę do wspólnej gry, dąży do budowania poczucia jedności w różnorodnym społeczeństwie. Podczas koncertów Sił Specjalnych nie ma podziału na publikę i wykonawców. Każda osoba może włączyć się do gry, każda jest ważna:

“Nie ma Nas bez Was. Siły Specjalne to My i Wy!”

W skład Sił Specjalnych wchodzą: Dominika Dopierała, Juliusz Eichner, Matylda Grząślewicz, Mieczysław Napieralski, Adrianna Pawlak, Krzysztof Rotnicki, Wojciech Strzelecki, Irena Świentuchowska, Gabriel Wanot, Renata Wielkopolan, Ryszard Włodarczak

Weronika Cegielska

Artystka performansu, tancerka, choreografka, psychoterapeutka tańcem i ruchem (DMT/DMP), muzyk. Studiowała taniec współczesny w Londynie. Regularnie współpracuje z Fundacją Nordoff Robbins Polska jako terapeutka i zastępczyni prezeski.
Jej zainteresowania w sztuce obejmują przede wszystkim performance site-specific, instalacje, działania interdyscyplinarne oraz body i live art. W 2014 roku wystąpiła w performansie Bojany Cvejić wyprodukowanym i zaprezentowanym w Tate Modern w Londynie. We wrześniu 2019 roku podczas Festiwalu Warszawska Jesień, wykonała wraz z duńskim zespołem muzyki współczesnej, Scenatet, polską premierę opery Gaze for Gaze Nielsa Rønsholda na muzyków i dwoje performerów. W 2020 roku otrzymała stypendium artystyczne Marszałka Województwa Wielkopolskiego na realizację cyklu performansów “Pieśń do moich wnętrzności”. W kolejnym roku współpracowała ze Stefanem Prinsem i Verą Tussing podczas Darmstäder Ferienkurse 2021.

Dominika Dopierała

Muzyk i certyfikowana muzykoterapeutka. Absolwentka studiów licencjackich w Royal College of Music oraz studiów magisterskich w Nordoff Robbins Music Therapy Centre w Londynie. Związała się z Akademią Muzyczną w Katowicach, prowadząc zajęcia dla studentów specjalności muzykoterapia. Jest autorką publikacji z zakresu muzykoterapii, prowadzi szkolenia i superwizje dla muzyków, muzykoterapeutów i specjalistów z dziedzin pokrewnych. Od 2013 roku pracuje jako muzykoterapeutka, muzykujac z różnymi grupami: osobami z niepełnosprawnościami, z doświadczeniem uchodźczym oraz dorosłymi w kryzysie zdrowia psychicznego i bezdomności. W 2016 roku założyła Fundację Nordoff Robbins Polska wspierającą rozwój dziedziny muzykoterapii w Polsce. W 2020 roku z jej inicjatywy powstało Mobilne Centrum Muzyki – pojazd, który jest przewoźnym pokojem muzykoterapii i sceny muzycznej, a który  umożliwia udział w życiu kulturalnum osobom, dla których dostęp jest ograniczony.

Wojciech Strzelecki

Doktor nauk o zdrowiu, psycholog, muzykoterapeuta, czynny muzyk, adiunkt w AHE w Łodzi, starszy wykładowca na Uniwersytecie Medycznym im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Kontrabasista i basista w zespole Kwartet ProForma. Autor ponad 170 publikacji, głównie z zakresu muzykoterapii i spektrum autyzmu. Jego zainteresowania naukowe koncentrują się wokół: muzykoterapii, arteterapii, spektrum autyzmu i psychologii dziecka. Członek Stowarzyszenia Muzykoterapeutów Polskich i Związku Artystów Wykonawców STOART, współtwórca projektów poświęconych tematyce muzykoterapii, spektrum autyzmu i niepełnosprawności. Działalność praktyczna skupia się na prowadzeniu sesji grupowych w ramach Fundacji Nordoff Robbins Polska oraz na indywidualnych sesjach z dziećmi głównie ze spektrum autyzmu.

Kategorie
Rezydencje

ŻYJESZ NAPRAWDĘ W INNYM ŚWIECIE // H. Fiebig, J. Stanicka, D. Namiotko

Za każdym razem, kiedy wpisuję swoje imię i nazwisko, Microsoft Word podkreśla je na czerwono jako błąd. Mojej tożsamości nie ma w słowniku. Moich praw nie ma w konstytucji. O mojej godności nie mówią w telewizji. Istnieję tylko wtedy, kiedy ktoś wejdzie ze mną w relację, kiedy ktoś będzie chciał uszanować to, kim jestem i kim się czuję. Nawet kiedy próbuję kliknąć „dodaj do słownika”, to system i tak wysyła komunikat „słownik niestandardowy pełny, wyraz nie został dodany.” Więc znowu wybieram „zignoruj wszystko”.

Pracując nad spektaklem dokumentalnym twórcy i twórczynie udają się w podróż do swoich tożsamości. Wykorzystując prywatne materiały video, zapisy z dzienników oraz wywiady przeprowadzone na potrzeby spektaklu, starają się nakreślić obszary społeczno-kulturowe, które mają wpływ na kształtowanie tożsamości albo nazwać te aspekty, które ten kształt odgórnie narzucają. Myśląc o przyszłości, wchodzą w dialog z przeszłością. Odpowiadając teraźniejszości, tworzą perspektywę wspólnotowego i równościowego działania.


ŻYJESZ NAPRAWDĘ W INNYM ŚWIECIE
H. Fiebig, J. Stanicka, D. Namiotko

Reżyseria: Hubert Fiebig

Performerzy: Daniel Namiotko, Hubert Fiebig

Muzyka: Jagoda Stanicka

Światła: Krystian Koźbiał

Kostiumy: Karolina Grygier, Julia Hałas

Produkcja: Scena Robocza

Premiera: 18 XII 2021

Teaser:

Grafika: Nina Budzyńska

Partner wydarzenia: Stowarzyszenie autorów ZAIKS     

Sponsor wydarzenia:

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania. #poznańwspiera


Twórcy

Hubert Fiebig

W 2020 roku obronił pracę magisterską na wydziale aktorskim Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie, zatytułowaną Postawa twórcza Alejandro Jodorowsky’ego, czyli co wynika z połączenia teatru, magii i psychologii. W trakcie studiów odbył także teatralne oraz filmowe asystentury reżyserskie. W 2019 roku ukończył Laboratorium Nowych Praktyk Teatralnych organizowanym przez Teatr Nowy w Warszawie oraz Uniwersytet SWPS. W aktorskim doświadczeniu spotkał się z uznanymi reżyserami/kami polskiej sceny teatralnej (m.in. Mają Kleczewską, Krzysztofem Garbaczewskim, Pawłem Miśkiewiczem) budując swoją artystyczną oraz osobowościową autonomiczność. W 2019 współtworzył spektakl teatru dokumentalnego Zjemy wasze dzieci. Z cebulą, który poruszał współczesną problematykę osób LGBT+ w Polsce. W 2021 roku nawiązał współpracę z Fundacją Ocalenie, wspierając młodzież z doświadczeniem uchodźczym w nauce oraz integracji społecznej. Amator fotografii cyfrowej, analogowej oraz solarigraficznej. Aktywny uczestnik psich aktywności swojego czworonożnego przyjaciela Kosmo.

Jagoda Stanicka

Pianistka i kompozytorka. Tworzy kompozycje, które wykraczają poza obszar muzyki poważnej, łamiąc granice podziału na gatunki i style. Jej utwory były udostępniane m.in. na antenie Programu 2 Polskiego Radia, Polskiego Radia Czwórka, amerykańskiego radia KEXP, niemieckiego NEOfm. Tworzy duet z perkusistką Tamarą Kurkiewicz. Jest laureatką konkursów ogólnopolskich i międzynarodowych, występowała solo, kameralnie oraz jako solistka z orkiestrami w Polsce (m.in. Studio Polskiego Radia w Warszawie, Filharmonia Narodowa, Świętokrzyska, Lubelska) i za granicą. Działała w Fundacji Cultura Animi, wzięła udział w nagraniach albumu ambientowego „Albert Karch feat. Ichiko Aoba „Celestially Light”, prezentowanego na Scenie Klasycznej TVP Kultura. Komponuje również muzykę do spektakli teatralnych i filmów. Współpracowała z Akademią Teatralną im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie przy spektaklach pod opieką m.in. Mai Kleczewskiej, Łukasza Chotkowskiego czy Olgi Sawickiej. Czynnie współpracuje z fundacją KOLD, biorąc udział w cyklicznych spotkaniach kompozytorskich. Studiowała w Warszawie i Amsterdamie.

Daniel Namiotko

Suwalczanin, absolwent Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie (2019). Gościnnie gra w Teatrze Narodowym w Warszawie i Teatrze Starym w Krakowie („Burza” i „Biesy” w reżyserii Pawła Miśkiewicza). Zagrał główną rolę w filmie dyplomowym łódzkiej filmówki zakwalifikowanym do finałów tzw. studenckich Oskarów 2021 („Pierwsze lato końca świata”, reż. Nastka Gonera). Sowa, późno chodzi spać, miłośnik podróżowania gdziekolwiek. Towarzysz psa Kosmo.

Kategorie
Rezydencje

HAVE A GOOD CRY // M. Szpecht, L. Schimscheiner, W. Pelczyńska

“Będzie można mieć osobny pokój, możliwość wypłakania się” – to fragment wypowiedzi rzeczniczki Ministerstwa Sprawiedliwości o projekcie ustawy przygotowywanym przez Solidarną Polskę. Po kilku miesiącach protestów przeciwko wyrokowi Trybunału Konstytucyjnego w sprawie aborcji, takie słowa zrozumiałyśmy jako następujący komunikat: państwo zmusi kobiety do rodzenia, ale zaoferuje im specjalne pomieszczenie, w którym będą mogły się wypłakać.

Ktoś z Internautów natychmiast zapytał, czy nie jest tak, że cała Polska to jeden wielki pokój do płakania. Zaczęłyśmy więc zastanawiać się, jak wyobrażamy sobie takie pomieszczenie. Co powinno się w nim znajdować? Jak powinno zostać zaprojektowane? Potrafimy wyobrazić sobie dziesiątki różnych rozwiązań w oparciu o design i architekturę, ale możemy również potraktować tę przestrzeń jako coś bardziej symbolicznego, czego szukamy wewnątrz samych siebie. Wyrwana z pierwotnego kontekstu idea pokoju do płakania zafascynowała nas, będąc wyobrażeniem terenu wspólnego, który może stać się miejscem oczyszczenia, wsparcia, uwolnienia albo bycia razem przez krótką chwilę i bez żadnego przymusu.


HAVE A GOOD CRY
Magda Szpecht, Lena Schimscheiner, Weronika Pelczyńska

Muzyka: Krzysztof Kaliski

Zdjęcia wykorzystane w spektaklu: Monika Stolarska

Produkcja: Scena Robocza

Premiera: 16 IV 2021

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania. #poznańwspiera

Partnerzy: Teatr Ochota, Centrum w Ruchu


Twórcy

Magda Szpecht

Urodzona w 1990 roku w Jeleniej Górze artystka teatralna, autorka instalacji i spektakli. Absolwentka Wydziału Reżyserii na PWST w Krakowie a wcześniej Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej na Uniwersytecie Wrocławskim. Reżyserka spektaklu „dolphin_who_loved_me” – zdobywcy głównej nagrody na 100° Berlin Festival, prezentowanego na festiwalach m.in. w Marsylii, Hanowerze, Warszawie czy Bukareszcie. Zrealizowała spektakle takie jak „Możliwość wyspy” (TR Warszawa, 2015), „Ostatnie Zwierzęta” (Teatr Łaźnia Nowa w Krakowie, 2017), „Schubert. Romantyczna Kompozycja na 12 wykonawców i Kwartet Smyczkowy” (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu, 2016) – przedstawienie nagrodzone w XXII Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej oraz na 10. Międzynarodowym Festiwalu Boska Komedia. Jej przestawienie „In Dreams Begin Responsibilities (Zobowiązania rozpoczynają się w snach)” z Teatru im. J. Słowackiego w Krakowie zdobyło główną nagrodę na VIII Konfrontacjach Teatralnych Młodych M- Teatr. W Teatrze im. H. Ch. Andersena w Lublinie wyreżyserowała spektakl “HMLT/ Hamlet” (2018), opowiadający o eksperymentach łączących literaturę i sztuczną inteligencję. W Teatrze Fredry w Gnieźnie “Rzeczy, których nie wyrzuciliśmy”, inspirowane prozą Marcina Wichy oraz historiami mieszkańców Gniezna (przedstawienie zostało finalistą 25. Konkursu Na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej). Wyreżyserowała także “Lipę w cukrze” w Nowym Teatrze w Warszawie. Współpracowała z Festival/ Tokyo w Japonii, gdzie w listopadzie 2019 roku miała miejsce premiera adaptacji powieści Ursuli K. Le Guin pt. “Wracać wciąż do domu” (Always Coming Home). Premiera polskiej wersji spektaklu odbyła się w TR Warszawa w lutym 2020 roku. Na festiwalu Opera Rara wyreżyserowała “Il ballo delle Ingrate” z muzyką Claudio Monteverdiego, Barbary Strozzi i Teoniki Rożynek w wykonaniu Capelli Cracoviensis. Oprócz tworzenia spektakli teatralnych, prowadzi warsztaty dla aktorów i reżyserów.

Lena Schimscheiner

Polska aktorka teatralna, filmowa i dubbingowa, 14 maja 2000 roku zadebiutowała na scenie krakowskiego Teatru Ludowego w spektaklu Wesele Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Adama Sroki jako Isia. Przed kamerą zadebiutowała w 2005 roku w filmie Zakochany anioł. W 2012 roku zdobyła nagrodę dla najlepszej aktorki za rolę Kasi w filmie Pończocha na festiwalu 48 Hour Film Project w Krakowie. Zdobywczyni wyróżnienia za rolę Cis-moll w spektaklu „Koło kwintowe” na 32. Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi (2014). Absolwentka wydziału aktorskiego PWST w Krakowie (2015).

Weronika Pelczyńska

Absolwentka Eksperymentalnej Akademii Tańca Współczesnego SEAD w Salzburgu, Politechniki Warszawskiej (Wydział Inżynierii Produkcji oraz Wydział Zarządzania) oraz Uniwersytetu Warszawskiego (Instytut Kultury Polskiej). Stypendystka programów: DanceWEB 2013 (ImPulsTanz, Wiedeń), Carte Blanche 2013 (Modul-Dance, Słowenia) i Alternatywnej Akademii Tańca 2017 i 2019 (Art Stations Foudnation w Poznaniu). Jako tancerka i performerka współpracowała z choreografami w Polsce, Niemczech, Austrii, Francji oraz Chorwacji, m.in. z M. Kejžarem, D. Freemanem, M. Stokłosą, S. Thiersch, J.Fruckiem, L. Kapetaneą, J. Wielandem, R. Giovanolą, A. Nowicką i B. J.Riepe. Od 2010 roku przygotowuje choreografię dla teatrów dramatycznych, filmów oraz video klipów. Na stałe współpracuje z A. Glińską, A. Seniuk, M.Szpecht, R. Jaroszem  oraz G. Laszukiem. Ponadto, współpracowała z B. Sass-Zdort, Z. Solakiewicz,  B. Prokopowiczem, A. Grzeszykowską, A. Holland, M. Marczakiem i P. Passinim. Od 2011 roku prowadzi indywidualne oraz kolektywne projekty artystyczne (m.in. „yvonne yvonne”, „Europa. Śledztwo”, „polowanie”, „it will come later”). Współtworzy Centrum w Ruchu oraz kolektyw iCoDaCo. Prowadzi zajęcia w Akademii Teatralnej w Warszawie na kierunku Wiedza o Teatrze. W latach 2017-2019 współtworzyła i kuratorowała program Ruch w Instytucie – regularnych zajęć z ruchu i świadomości ciała dla aktorów, performerów i ludzi teatru. Od 2018 roku współpracuje z badaczką Aleksandrą Janus, eksplorując tematykę ciała, choreografii i pamięci w przestrzeni muzeum.


Kategorie
Rezydencje

WSPÓLNOTA ŚNIĄCYCH

 

„Wspólnota śniących” to pierwsza premiera stworzona w całości online trwająca tydzień. Na internetowe doświadczenie teatralne będą się składać: dawka wiedzy z obszaru dream studies, ćwiczenia wspierające kreatywne śnienie, kolektywny performans w oparciu o sny wspólnoty, konsultacja z performerką działającą w obszarze snów jako narzędzia twórczego.

 

Jak dzisiaj śnimy? Czy nasze śnienie jest inne, niż było zaledwie rok temu? Liczne ośrodki naukowe, zajmujące się dream studies, zauważyły wyraźne zmiany w jakości naszego snu. Pandemia miała spowodować wzrost „zapamiętywalności” o 35% oraz zwiększyć odsetek złych snów o 15%. Sam termin pandemic dreams odnosi się zaś nie tyle do tematu, ile przede wszystkim do niespotykanej intensywności marzeń sennych. Ponoć wzrosły nawet szanse na zjawisko tzw. świadomego śnienia, gdy śniący zdaje sobie sprawę, że śni. Jak to wywołać? Nie tak szybko.

 

Nasze zainteresowanie tematem snów i śnienia pojawiło się w pierwszych tygodniach kwarantanny. Zaczęliśmy zastanawiać się nad wirusem zarówno jako zjawiskiem społecznym, jak i jego wpływem na życie wewnętrzne jednostek. Podjęliśmy refleksję, w jaki sposób tak intensywna i nowa sytuacja manifestuje się w snach, jak odbija się na naszej sferze symbolicznej. To był punkt wyjścia do chęci dalszego zgłębiania tematu. We „Wspólnocie śniących” będziemy przygląć się mechanizmom śnienia i snu, będziemy o snach myśleć zarówno w ich indywidualnym aspekcie, jak także tym zbiorowym. Nie wszystko da się oczywiście wymyślić i przeczytać w książkach. Właśnie dlatego został prowadzony nabór na najciekawszy sen poprzez interentową ankietę.

 

Najsławniejszą świątynią zdrowia w starożytnej Grecji była ta poświęcona Asklepiosowi w Epidaurus na półwyspie peloponeskim. Bóg sztuki lekarskiej, Asklepios (w Rzymie nazywany Eskulapem) był tym, który sprowadzał sen świątynny. By zostać dopuszczonym do leczenia, należało spełnić szereg wymagań, których kilkudniowy post stanowił zaledwie początek.

 

Najważniejszym etapem było jednak usypianie. Odbywało się ono albo na skórach złożonych ofiar, albo w miejscu, w którym wcześniejszą noc spędziła jasnowidząca świątyni. Gdy pacjent zasnął, zostawał przy nim kapłan a w trakcie snu chory ujawniał naturę swojego problemu oraz sposób jego rozwiązania. Najczęściej objawiały się różne zioła, czasem bóstwo zalecało zmianę trybu życia, niekiedy zaś sugerowało środki działające w gruncie rzeczy jedynie poprzez sugestię (np. dotknięcie chorego miejsca przez kapłana, lub króla). Jak podają źródła recepty nie zawsze się sprawdzały, lecz już samo dostąpienie leczenia stanowiło ważny etap w drodze po zdrowie. 

 

Choć z dzisiejszej perspektywy nie wydaje się możliwe, aby we śnie mogło objawić się remedium na wiele znanych nam chorób, to sama intuicja wykorzystywania snu w kuracji jest absolutnie zrozumiała. Sen pozwala bowiem nie tylko utrzymać wewnętrzną harmonię, wspomaga także odporność, a przede wszystkim jest wyjątkową techniką regeneracji organizmu. 

 

W tych szczególnych czasach chcemy, byście poczuli się częścią wspólnoty. Wyruszycie z nią w ozdrowieńczą podróż po swojej wyobraźni. Czeka Was walka ze swoimi ograniczeniami i przyzwyczajeniami, czeka Was odkrycie, że teatr to Wy.

 

Wspólnota w czasach przymusowej izolacji jest zjawiskiem szczególnie cennym, lecz właściwie niemożliwym. Dlatego właśnie chcemy Wam dać doświadczenie bycia z innymi ludźmi w najintymniejszym z procesów – we śnie. 

 

Czeka nas nie jedna, ale trzydzieści premier jednego wieczoru. Zapraszamy do Wspólnoty śniących.

 

 

Twórcy_czynie: Maria Magdalena Kozłowska, Magda Kupryjanowicz, Michał Kurkowski

Muzyka: Jan Tomza-Osiecki

Produkcja: Stowarzyszenie Scena Robocza

Premiera: 27 XI 2020

 

 

WIĘCEJ O PREMIERZE 


 

Maria Magdalena Kozłowska urodziła się w Zielonej Górze. Absolwentka MISH UW i Das Theatre w Amsterdamie. Jej zainteresowania obejmują performance, wideo, a także operę i teatr. Najważniejszym tematem jej prac jest głos – jego fizyczność i splecenie z językiem. Jako performerka powołuje do życia diwy, wieszczki, komediantki i święte. Jako reżyserka chętnie przemieszcza porządki, zestawiając powagę z dziecinnym poczuciem humoru, patos z bałaganem, całkowitą szczerość z absolutną sztucznością. Z Marią Tobołą współtworzy duet Maria Malpecki (dawniej Małpeczki).

 

Magda Kupryjanowicz – absolwentka etnologii oraz wiedzy o teatrze na UJ, a także dramaturgii w krakowskiej AST (d. PWST). Autorka scenariuszy spektakli m.in w reżyserii Tomasza Węgorzewskiego: “Mojżesz” (Teatr Polski w Podziemiu), “Psychoza” (Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach), “Wampir. Trauerspiel” (Teatr Polski w Bydgoszczy), “Listopad. Romans histeryczny” (Teatr im. A. Fredry w Gnieźnie), Eweliny Marciniak: “Sommernachtstraum” (Theater Freiburg, Niemcy), “Księgi Jakubowe” (Teatr Powszechny w Warszawie), “Portret Damy” (Teatr Wybrzeże w Gdańsku); Katarzyny Szynigiery: “Sferia” (Teatr Polski w Bielsku-Białej). Dwukrotna stypendystka MKiDN.

 

Michał Kurkowski – dramaturg w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku oraz doktorant w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Ukończył dramaturgię teatralną w krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych. Pracował m.in.: w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, w Teatrze Polskim w Bydgoszczy oraz Teatrze Wielkim w Warszawie. W czasie kwarantanny współtworzył projekt radio inżynierska. Swoje teksty i tłumaczenia publikował m.in. w miesięcznikach DIALOG i RUCH MUZYCZNY, dwumiesięczniku DIDASKALIA oraz kwartalniku KONTEKSTY.

 

 


Wydarzenie współfinansowane ze środków budżetowych Miasta Poznań. #poznańwspiera #kulturanawynos

Kategorie
Rezydencje

JAK ZUPEŁNIE ZNIKNĄĆ // V. Popova, G. Trajkowska, A. Cognac

Jakie są przyczyny znikania? Jakie skutki znikanie pociąga za sobą?
Czy akt zniknięcia_znikania można traktować jako potencjał?Pytamy o źródła i definicje znikania; o figury, osoby i postaci, które w ten czy inny sposób próbowały zniknąć_zniknęły_nigdy nie istniały. Za pomocą różnych strategii uczymy się znikać, nie istnieć. Znikanie_nieistnienie jest czymś, co istnieje i co jesteśmy w stanie praktykować. Interesują nas niemal wszystkie aspekty znikania: te zupełnie osobiste, polityczne, ekologiczne, językowe; te wirtuozerskie, te najcichsze, te o których nikt się nigdy nie dowiedział; znikające choroby, stany zakochania, przyjaźnie; znikanie masowe, zniknięcie z życia publicznego, zniknięcia zaplanowane; powolne zanikanie krajobrazu, który znamy.

Postaramy się zniknąć w imię rewolucji przeciwko wszechobecnej energii, ciągłej mobilizacji zasobów mentalnych, agresywnej kreatywności i społecznej przemocy.


JAK ZUPEŁNIE ZNIKNĄĆ?
V. Popova, G. Trajkowska, A. Cognac

Twórcy_czynie: Vera Popova, Gosia Trajkowska, Adrien Cognac

Maski: Urszula Szkudlarek

Lektor: Tytus Szyluk

Foto: Karolina Gorzelańczyk

Produkcja: Stowarzyszenie Scena Robocza

Premiera: 16 X 2020

Premiera w ramach konkursu rezydencyjnego NOWA GENERACJA


Twórcy

Adrien Cognac

Zajmuje się nowymi mediami, w szczególności ich aplikacją na żywo. W swoich pracach szuka nowych sposobów do włączenia takich mediów na scenie, tworząc z nich integralną część przedstawienia, często za pomocą interaktywności. Ponadto, od 2009 Adrien Cognac jest członkiem zespołu Merkabah, zespołu muzycznego z którym występował na scenach takich festiwali jak Primavera Sound (Barcelona, 2016), Off Festival (Katowice, 2012 i 2014), Open’er Festival (Gdynia, 2010), i wiele innych.

Gosia Trajkowska

Jest performerką, artystką wizualną i reżyserką. Wraz z Verą Popovą wyreżyserowała spektakle KRYM (prod. Sztuka Nowa/Teatr Ósmego Dnia), Pink Bitterness. Księżniczki (Sztuka Nowa) i Kolacja (Republika Sztuki Tłusta Langusta). Studiuje sztukę mediów w Akademii Sztuki w Szczecinie. Od roku 2018 razem z Verą Popovą współtworzy nieistniejący kolektyw artystyczny The Picnic Group.

Vera Popova

Performerka, choreografka i reżyserka. Od roku 2018 razem z Gosią Trajkowską współtwórczyni nieistniejącego kolektywu artystycznego The Picnic Group. Współtwórczyni spektakli „Manifest 1 (Extinction Rebellion)” i „Manifest 2 (Polska to chory kraj)” w ramach 3kolektywu, KRYM (Sztuka Nowa), Pink Bitterness. Księżniczki (Sztuka Nowa), Kolacja (Tłusta Langusta). Performerka m.in. w spektaklach: „Pompa Funebris” (reż. Pol/Żakowski, Sztuka Nowa), “Kijowska” (reż. Dima Łewycki, Biennale Warszawa), „7 pieśni o Awangardzie” i „Przed Wojną. Wojna. Po wojnie” (reż. Grzegorz Laszuk, Komuna//Warszawa), Sideways Rain” (reż. Guillermo Botelho, Cie Alias, Ciało/Umysł).

Kategorie
Rezydencje

WSZYSTKO SIĘ ZMIENI

Ile lat ma twój telefon? A komputer? Ile telefonów/komputerów zużyłeś/aś do tej pory w swoim życiu?

 

W latach 90. cyberpunk straszył nas technologią, która wymknie się spod kontroli i zniszczy ludzkość. Tymczasem prawdziwe zagrożenie leży gdzie indziej. Każdy gest wymiany sprzętu na nowy to nie tylko doraźna zmiana jakości naszego życia, ale i realne, choć odwleczone w czasie konsekwencje dla naszej planety.

 

Wartość surowców wtórnych znajdujących się w samych tylko telefonach, które przechowujemy w swoich szufladach, przekracza 230 milionów zł. W skali globalnej, rocznie na śmietnik trafia ponad 40 milionów ton elektrośmieci. Rosnące sterty zużytych sprzętów trafiają głównie na wysypiska w Afryce subsaharyjskiej, gdzie nielegalnie i często w niewolniczych warunkach odzyskuje się z nich cenne pierwiastki, takie jak miedź, kobalt, żelazo, cyna a nawet złoto i srebro. Ten proceder zagraża nie tylko zaangażowanym w niego osobom, ale i środowisku naturalnemu: niebezpieczne substancje przenikają do wód i gleb.

 

Trudno dziś wyobrazić sobie funkcjonowanie w świecie bez smartfona, tabletu czy laptopa. Sprzęty osobiste zapewniają nam możliwość pracy, komunikacji i orientacji w terenie, dają dostęp do informacji i usług, często nader dosłownie ratują życie. Poza wszystkim jednak, są naszymi najwierniejszymi i najintymniejszymi kompanami, towarzyszącymi nam w niemal każdym momencie życia (kto nigdy nie był z telefonem w łóżku czy w toalecie?). Za pilnie strzeżonym hasłem znajdują się sekrety, które zna tylko nasz sprzęt osobisty i które odejdą w niepamięć wraz ze śmiercią jego albo naszą.

 

Elektrośmieci są przestrzenią do pracy zarówno dla archeolożek, jak i sprzątaczy. Zabieramy się więc do roboty: lawirując pomiędzy intymnością ludzkiego gestu a przytłaczającym ogromem globalnego problemu odkrywamy opowieści skrywane przez nasze laptopy, telefony i inne sprzęty osobiste. Mając świadomość tego, że wszystko się zmienia, snujemy potencjalne wizje przyszłości. Choć na horyzoncie majaczy apokalipsa, nie rezygnujemy z nadziei, próbując odnaleźć drogę do utopii. Nieustannie stawiamy pytania o rolę jaką w tej drodze mogą odegrać człowiek i technologia.

 

Wszystko się zmieni, ale zanim zmieni się na lepsze, będzie jeszcze gorzej.

(„Hardware”, 1990, reż. Richard Stanley)

 

 

Artyści_stki: Monika Popiel / Paweł Świerczek / Michał Wajdzik-Radziejowski (Rabbit on the Moon) / Anna Kamińska

Produkcja: Stowarzyszenie Scena Robocza

Premiera: 24.07.2020


 

Anna Kamińska – tancerka, choreografka. W 2016 roku ukończyła Akademię Sztuk Teatralnych na Wydziale Teatru Tańca w Bytomiu, a w 2019 kierunek Media Interaktywne i Widowiska w Instytucie Teatru i Sztuki Mediów (UAM Poznań). Doktorantka w Katedrze Teatru i Sztuki Mediów. Wykłada na kierunku Wiedza o teatrze oraz Media Interkatywne i Widowiska. Stypendystka Alternatywnej Akademii Tańca na rok 2019 oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rok 2017. Tworzy na pograniczu choreografii oraz sztuki nowych mediów realizując instalacje, spektakle oraz performance, w których warstwa dźwiękowa kreowana jest poprzez ruch ciała i interakcję z obiektami. Współtworzy łódzką grupę LineAct, która zajmuje się sztuką site-specific.

 

Michał Wajdzik Radziejowski / Rabbit on the Moon – Rabbit On The Moon to solowy projekt Michała Wajdzika-Radziejowskiego (połowa duetu The Party Is Over). Połączenie surowej elektroniki z przestrzennymi dźwiękami i charakterystycznymi rytmami, inspirowane muzyką poznaną w różnych zakątkach świata, śląskim industrialem, klasyczną elektroniką i nowymi brzmieniami. Dotychczasowe wydania: „Low Gravity Techno Experience” (2017) EP „RANDOM” (2019). Rabbit On The Moon stworzył muzykę do projektów teatralnych Rafała Urbackiego „Bloki i familoki” (2015, Teatr Śląski w Katowicach), „Erynie zostaną za drzwiami” (2016, Teatr Stary w Krakowie) i „Jaram się” (2016-2017, Teatr Śląski w Katowicach / Industriada). Wziął udział w projekcie „Mix the city Katowice”, którego kuratorem był Ghostpoet (2017). Opracował i wykonał muzyki na żywo do filmu „Metropolis” (Elektronarracje 2018, Wakacyjne Kadry i Dźwięki Cieszyn 2018, 21. Festiwal Filmów Kultowych) oraz wyprodukował muzykę do komiksu „Victoria” (Elektronarracje 2018).

 

Paweł Świerczek – dramaturg, performer, organizator kultury. Ukończył kulturoznawstwo na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach oraz Laboratorium Nowych Praktyk Teatralnych na Uniwersytecie SWPS w Warszawie. W 2017 roku napisał debiutancki dramat „Odwołany” (wystawiony przez Teatr Wóz Tespisa/Teatr Naumiony w reż. Iwony Woźniak w ramach Katowickiej Rundy Teatralnej) oraz przetłumaczył na język polski „Chromę. Księgę kolorów” Dereka Jarmana. Był autorem adaptacji i dramaturgiem scenicznej interpretacji „Chromy” w Teatrze Studio w Warszawie (2019, reż. Grzegorz Jaremko) a także konsultantem dramaturgicznym przy adaptacji tej samej książki w Teatrze Muzycznym Capitol we Wrocławiu (2019, reż. Rafał Matusz). W 2018 roku w berlińskim Sophiensaele stworzył solowy performans „Wungiel i Donga / Of Coal and Rainbow” zderzający górniczą i queerową tradycję Górnego Śląska oraz wystąpił w performansie „Hybris, cz. 1” w reż. Michała Borczucha i Dominiki Biernat (Festiwal Pomada w Warszawie). W 2019 roku wyreżyserował zbiorowy performans „Jestem” w ramach Generatora Malta (Festiwal Malta w Poznaniu) poruszający temat bezbronności jako narzędzia dla pokoju. W tym samym roku stworzył instalację „Przegięty dom seniorki i seniora” (Scena Robocza / Sąsiedztwo: Granice bliskości), opowiadającą o polskich seniorach i seniorkach LGBT+. W ramach projektu Scena Nowej Dramaturgii w Teatrze im. W. Siemaszkowej w Rzeszowie napisał (we współpracy z reżyserem Sebastianem Krysiakiem) dramat „Łyknąć” opowiadający o życiu osób HIV-pozytywnych oraz recepcji HIV/AIDS w Polsce.

 

Monika Popiel – studentka V roku Reżyserii na Akademii Teatralnej w Warszawie. Ukończyła Wydział Fizyki Technicznej i Matematyki Stosowanej na Politechnice Gdańskiej. Reżyserka i współprogramistka spektaklu “Roja” pokazywanego w ramach festiwalu “Miasto Szczęśliwe” w Teatrze Powszechnym w Warszawie oraz na Forum Młodej Reżyserii w Krakowie. Autorka interaktywnej przestrzeni “Wspólne dźwięki” powstałej w kooperacji z kompozytorem Kamilem Szuszkiewiczem, w Scenie Roboczej w Poznaniu. We współpracy z osobami LGBT+ z doświadczeniem uchodźczym stworzyła platformę awatarową “N/A-Neighbour/Avatar” (w ramach projektu “Sąsiedztwo: Granice bliskości/ Queerowy demontaż”). W swoich działaniach i poszukiwaniach bada szeroko pojęty zmysł dotyku jako medium.

Kategorie
Rezydencje

DZIECI SATURNA

„Dzieci Saturna” to projekt dokumentalny o zaostrzającym się kryzysie zdrowia psychicznego wśród młodych ludzi. Chcemy zrozumieć co pcha ich w otchłań, z której – jak im się zdaje – jedynym ratunkiem jest rezygnacja z życia.

 

Tygodniowo dwoje lub nawet troje nastolatków i młodych dorosłych (statystyki obejmują populację od 12 do 25 roku życia) ginie w wyniku podjętej, skutecznej próby samobójczej. Z kryzysem zdrowia psychicznego zmagają się coraz młodsze dzieci. Inspiracją dla naszego projektu jest figura Saturna – w zachodniej astrologii utożsamiana z zimnem, melancholią i stanami depresyjnymi. W mitologii Saturn (grec. Kronos) wtrącony do Tartaru przez Zeusa, jest patronem wszystkich cierpiących z nadmiaru „czarnej żółci”, odpowiedzialnej za stratę chęci do życia, brak apetytu i ogólną niemoc odczuwania radości. Dzisiejsza rzeczywistość, którą współtworzymy, niczym Saturn pożera własne dzieci. Jak możemy je uratować? Przede wszystkim zacznijmy rozmawiać.

 

Jak trudna i delikatna jest kwestia poruszania tematu samobójstw w mediach uzmysławia m.in. przykład amerykańskiego serialu o nastolatkach „13 powodów”, gdzie główna bohaterka opowiada co doprowadziło ją do decyzji o odebraniu sobie życia. W kilka miesięcy od premiery serialu odnotowano znaczny wzrost liczby samobójstw wśród młodzieży. Badania wskazują, że emisja kontrowersyjnego serialu miała bezpośredni wpływ na wzrost samobójczej fali. Dlatego tworząc nasz projekt postanowiłyśmy go skonsultować z psychologami i osobami, które czuwają nad bezpieczeństwem tworzonego komunikatu.

 

Projekt „Dzieci Saturna” składa się z dwóch części. Pierwsza to umieszczony w internecie hipertekst umożliwiający podróżowanie szlakiem prawdziwych historii bohaterek i bohaterów opowiadających o własnych doświadczeniach. Są to w większości osoby już dorosłe, które w bardzo młodym wieku zmagały się lub wciąż zmagają z kryzysem zdrowia psychicznego. Znajdziemy tam też historię opowiedzianą z perspektyw matki dziecka chorującego na ciężką depresję czy 17-letniej dziewczyny, która dzięki pomocy psycholożki przestała się samookaleczać.

 

➡️ http://dziecisaturna.pl/

 

Druga część to słuchowisko ASMR. ASMR (ang. autonomous sensory meridian response) to zjawisko przyjemnego mrowienia w okolicach głowy, szyi i innych obszarach ludzkiego ciała. Zjawisko to może zostać wywołane poprzez wizualne, słuchowe, dotykowe i zapachowe bodźce zewnętrzne. Charakter i kwalifikacja zjawiska ASMR została kilkukrotnie przebadana naukowo – jest faktyczną aktywnością mózgu, która ma dobroczynny wpływ na zdrowie. Przypuszcza się, że zamyka obszary mózgu odpowiedzialne za stres.

Odczarujmy mroczną figurę Saturna i wybierzmy się w relaksującą ASMR-ową podróż w stronę gazowego olbrzyma. O bezpieczeństwo i najwyższy komfort podróży zadba świetnie przeszkolona obsługa Cassini Exploration Space Resort.

 

W słuchowisku wykorzystany został fragment książki “Odyseja kosmiczna” Arthura C. Clarke’a w przekładzie Jędrzeja Polaka.

 

Twórczynie: Agata Baumgart, Aleksandra Matlingiewicz

Koncepcja: Agata Baumgart, Joanna Kowalska, Aleksandra Matlingiewicz

Projekt hipertekstu: Jakub Alejski, współpraca: Dominika Mądry

Opracowanie graficzne hipertekstu: Olga Beyga

Konsultacje merytoryczne: Lucyna Kicińska

Reżyseria dźwięku: Sebastian Dembski

Muzyka: & the romantic horse

Wsparcie merytoryczne: Ola Juchacz

Wideo: makemake

Sesja zdjęciowa: Paweł Turłaj

Kostiumy do sesji zdjęciowej: Marta Szypulska

Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA

Premiera: 22 V 2020

 

 

Wydarzenie jest objęte Honorowym Patronatem Rzecznika Praw Obywatelskich, Patronatem Honorowym Prezydenta Poznania oraz patronatem kampanii “Życie warte jest rozmowy”.

 

 


 

Agata Baumgart – ur. 1987 reżyserka, scenografka, graficzka, rysowniczka. Absolwentka Wydziału Reżyserii Akademii Teatralnej im Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Studiowała Grafikę na Akadem Sztuk Pięknych w Warszawie W 2017 wyreżyserowała teatr telewizji „ Spalenie Joanny” wg
tekstu Magdaleny Miecznickiej w ramach programu Teatroteka produkowanego przez Wytwórnie Filmów Dokumentalnych i Fabularnych w Warszawie. W 2018 nakręciła film dokumentalny „Love 404” w ramach programu Pierwszy Dokument dla Studio Munka w Warszawie. Zrealizowała spektakl “O szczytach rozpaczy i uśmiechu stewardessy”, który wygrał Konkurs Sceny Debiutów 2016 organizowany przez Teatr Nowy w Poznaniu . W 2015 wyreżyserowała spektakl warsztatowy Horror Story Praga w Teatrze Powszechnym w Warszawie w ramach projektu Praga. Między utopią a rozczarowaniem (2015). Jest autorką wielu scenografii m.in. do
spektakli: „Great Poland” w reż. Aleksandry Jakubczak w Teatrze Polskim w Poznaniu, ”Bóg w Dom” w reż K. Szyngiery w Teatrze Polskim w Bydgoszczy, ”Jak to dobrze, że mamy pod dostatkiem” w reż. K. Szyngiery w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu,“Świadkowie”(2015) w reż. K. Szyngiery w Teatrze Współczesnym w Szczecinie, “Tajemniczy ogród” w reż. K. Szyngiery w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu (2014) ”Bańka Mydlana” w reż. A. Pakuły w Teatrze Dramatycznym w
Warszawie 2009.

 

Aleksandra Matlingiewicz – ur. 19.03.1991r. w Rzeszowie. Aktorka, performerka, choreografka. Magister sztuki. Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu na Wydziale Aktorskim (2016), a także Akademii Muzycznej w Łodzi na specjalności choreograficznej (2012). Współpracuje z takimi artystami jak Weronika Szczawińska (Nigdy więcej Wojny, Komuna Warszawa; Lawrence z Arabii, Teatr Powszechny w Warszawie), Katarzyna Szyngiera (Uchodźczynie, Biennale Warszawa) czy Natalia Sołtysik (Skrzywienie kręgosłupa, Teatr Współczesny we Wrocławiu). Uczestniczka licznych warsztatów tańca współczesnego m.in. w Lublinie, Bytomiu czy Nowym Jorku. Była członkini Teatru Tańca Mufmi Anny Piotrowskiej. Swoją codzienność utrwala na analogowych fotografiach.

 

Joanna Kowalska – ur. 1991, absolwentka Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie filia we Wrocławiu, Kulturoznawstwa Na Uniwersytecie Wrocławskim oraz Szkoły muzycznej w klasie fortepianu. Uczestniczka kursu Laboratorium Nowych Praktyk Teatralnych na Uniwersytecie SWPS w Warszawie w ramach modułu Dramaturgia. Współpracowała z Instytutem Grotowskiego we Wrocławiu w projekcie Pawła Passiniego „Dynamika Metamorfozy” (2012-2014), Teatrem Muzycznym
Capitol we Wrocławiu w spektaklu „Medea” reż. Sabine Harbeke (2016) oraz Instytutem Teatralnym w Warszawie w ramach „Nowej Siły Krytycznej” (2011) i Biennale Warszawa (2018) realizując projekt dramaturgiczny pod opieką Marthy Bouziouri. Obecnie można ją oglądać na scenie Teatru im. Jana Kochanowskiego w Opolu w spektaklu „Český díplom” Piotra Ratajczaka, w Teatrze Lalki i Aktora w Wałbrzychu w spektaklu „Polska 120” Martyny Majewskiej oraz spektaklu
„Przyjaciel Automateusza” reż. M. Derlatka, Teatr Guliwer w Warszawie. W 2018 roku zrealizowała razem z Nataszą Sołtanowicz autorski spektakl „Dziwaczki”, który został zaproszony do sekcji OFF Festival d’Avignon

 

 

Wydarzenie współfinansowane ze środków budżetowych Miasta Poznania.

Hipertekst dofinansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego z Narodowego Centrum Kultury w ramach Programu Kultura w sieci.