Kategorie
Aktualności

Pracuj jako koordynatorka/koordynator finansów projektów grantowych

Grafika informacyjna o rekrutacji jest podzielona poziomo na dwie części: jaskrawożółtą górę oraz zdjęcie biurka na dole. W górnej części umieszczono czarne logo „Scena Robocza” oraz wyraźny napis „Robota w Scenie Roboczej koordynatorka/koordynator finansów projektów grantowych”. Dolna część przedstawia dłonie osoby pracującej przy drewnianym stole, na którym znajdują się laptop, kalkulator, smartfon i dokumenty.

Stowarzyszenie Scena Robocza poszukuje osoby na stanowisko: koordynator / koordynatorka finansów projektów grantowych

Scena Robocza od 13 lat z powodzeniem tworzy regularny repertuar teatrów i artystów niezależnych. Jest domem produkcyjnym zrzeszającym lokalne oraz krajowe niezależne środowisko artystyczne w ramach oferowanych rezydencji. Jako społeczne miejsce kultury działa na polu sztuk performatywnych i działań społeczno-artystycznych. Od ubiegłego roku posiada status przedsiębiorstwa ekonomii społecznej.

Szukamy osoby, która lubi porządkować finanse, pilnować budżetów i chce, żeby liczby realnie wspierały
kulturę oraz wartościowe działania społeczne.

Forma współpracy: umowa zlecenie
Zaangażowanie: ok. 120 godzin miesięcznie
Wynagrodzenie: 5 700 PLN brutto (z możliwością dalszego rozwoju współpracy)
Start: 15 czerwca 2026

Miejsce pracy: Poznań

Zakres obowiązków:
  • nadzór nad budżetami projektów finansowanych ze środków grantowych,
    monitorowanie kosztów, harmonogramów i zgodności wydatków z wytycznymi konkursowymi,
  • przygotowywanie umów cywilnoprawnych oraz dokumentacji finansowej,
    realizacja płatności i współpraca z biurem rachunkowym,
  • przygotowywanie sprawozdań finansowych i rozliczeń projektów,
    wsparcie w opracowywaniu budżetów do nowych wniosków grantowych,
  • współpraca z zarządem oraz zespołem projektowym.
Wymagania:
  • minimum 2 lata doświadczenia na podobnym stanowisku,
  • doświadczenie w pracy z projektami grantowymi, dotacyjnymi lub budżetami projektowymi,
  • bardzo dobra organizacja pracy i samodzielność,
  • wysoka dokładność oraz odpowiedzialność za powierzone zadania,
  • praktyczna znajomość Excel / Google Sheets / MS Office,
  • umiejętność pracy zespołowej i komunikatywność,
  • znajomość języka angielskiego na poziomie komunikatywnym.
Mile widziane:
  • wykształcenie ekonomiczne,
    doświadczenie w sektorze NGO lub instytucjach kultury,
  • znajomość programów MKiDN, NCK, samorządowych i miejskich,
  • doświadczenie w rozliczaniu wielu projektów równolegle,
  • odbyte kursy Stowarzyszenia Księgowych w Polsce.
Oferujemy:
  • samodzielne i odpowiedzialne stanowisko,
  • realny wpływ na rozwój organizacji i jej projektów,
  • elastyczną organizację pracy,
  • współpracę z doświadczonym, zaangażowanym zespołem,
  • możliwość rozwoju kompetencji w obszarze finansów projektowych i grantów,
  • możliwość długofalowej współpracy.
Równość szans

Zachęcamy do aplikowania osoby o różnorodnym doświadczeniu, niezależnie od płci, wieku, pochodzenia, orientacji seksualnej, niepełnosprawności czy statusu społecznego. Liczą się dla nas kompetencje, motywacja i gotowość do pracy zespołowej.

Zgłoszenia

Prosimy o przesyłanie na adres: biuro@scenarobocza.pl:

  • CV,
  • kilku zdań o swoim doświadczeniu w obszarze finansów projektowych / grantowych,
  • ewentualnych rekomendacji.

Termin nadsyłania zgłoszeń: 15 czerwca 2026

Pytania dotyczące oferty prosimy kierować na ten sam adres mailowy.

Nabór będzie przeprowadzony w dwóch etapach:

  1. etap ‒ zapoznanie się z nadesłanymi zgłoszeniami
  2. etap ‒ rozmowa kwalifikacyjna z wybranymi osobami
    Osoby, których oferty zostaną rozpatrzone negatywnie, nie będą o tym informowane.
Klauzula RODO

W CV prosimy o zamieszczenie klauzuli:

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych dla potrzeb niezbędnych do realizacji procesu rekrutacji, zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (RODO). Dane będą przetwarzane wyłącznie w celu prowadzenia procesu rekrutacji.

Informacja Administratora Danych

W związku z obowiązywaniem Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), dalej jako RODO, niniejszym informujemy:

  1. Administratorem Państwa danych osobowych jest Stowarzyszenie Scena Robocza z siedzibą w Poznaniu, ul. Wroniecka 6, 61-763 Poznań.
  2. W związku z przetwarzaniem danych osobowych mogą Państwo skontaktować się  z wyznaczonym przez Administratora Inspektorem Ochrony Danych Osobowych pod adresem email: biuro@scenarobocza.pl albo pisemnie na adres Administratora.
  3. Państwa dane osobowe w zakresie wskazanym w przepisach prawa pracy (w tym art. 221 Kodeksu pracy) będą przetwarzane w celu przeprowadzenia obecnego postępowania rekrutacyjnego (art. 6 ust. 1 lit. b RODO), natomiast inne dane, w tym dane do kontaktu, będą przetwarzane na podstawie wyrażonej przez Państwa zgody (art. 6 ust. 1 lit. a RODO), która może zostać odwołana w dowolnym czasie.
  4. Jeżeli w dokumentach zawarte są dane szczególnej kategorii, o których mowa w art. 9 ust. 1 RODO, konieczna będzie Państwa zgoda na ich przetwarzanie (Art. 9 ust. 2 lit. a RODO), która może zostać odwołana w dowolnym czasie. 
  5. Państwa dane osobowe będę przetwarzane przez upoważnionych pracowników oraz współpracowników Administratora. Dane osobowe będą przetwarzane również przez podmioty współpracujące z Administratorem, w tym podmioty świadczące usługi informatyczne. 
  6. Państwa dane osobowe nie będą przekazywane do państw trzecich.
  7. Państwa dane zgromadzone w obecnym procesie rekrutacyjnym będą przechowywane do 3 miesięcy od momentu zakończenia procesu rekrutacji. 
  8. W przypadku przetwarzania danych na podstawie wyrażonej przez Państwa zgody, mają Państwo prawo do cofnięcia jej w dowolnym momencie bez wpływu na czynności dokonane przed cofnięciem.  
  9. Mają Państwo prawo do dostępu do swoich danych, sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania, prawo do przenoszenia danych.
  10. Mają Państwo prawo do wniesienia skargi do organu nadzoru, tj. Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, na adres Urzędu Ochrony Danych Osobowych, ul. Stanisława Moniuszki 1A, 00-014 Warszawa, w przypadku uznania, iż przetwarzanie danych narusza przepisy o ochronie danych osobowych.
  11. Podanie przez Państwa danych osobowych w zakresie wynikającym z art. 221 Kodeksu pracy jest niezbędne, aby uczestniczyć w postępowaniu rekrutacyjnym. Podanie przez Państwa innych danych jest dobrowolne.
  12. Państwa dane osobowe nie będą wykorzystywane do zautomatyzowanego podejmowania decyzji ani profilowania. 
Kategorie
Aktualności

JEDZIEMY DO WROCŁAWIA!

Halo! Wrocław, czy jesteście z nami?! 

Jako Dom Produkcyjny przyzwyczailiśmy się do życia w ciągłym procesie i ruchu. Dopiero co świętowaliśmy kolejną premierę, a już pakujemy walizki, skrzynie i torby, by w połowie kwietnia wyruszyć 180 kilometrów na południe.

Na zaproszenie Instytutu Grotowskiego, w ramach projektu „Żywe Kultury Teatru”, na kilka dni zmieniamy adres. To dla nas piękna wymiana energii – pod koniec marca gościliśmy artystów z Wrocławia u siebie, a teraz to my odwiedzimy ich przestrzeń, przywożąc ze sobą w bagażu mnóstwo różnorodności.

Wśród czterech tytułów, które ze sobą zabieramy znajdą się zarówno spektakle, które miały premiery kilka lat temu i dorobiły się statusu naszych klasyków, jak i zupełne świeżynki, mające premierę w zeszłym roku. Jest to dla nas wyjątkowe wydarzenie. Rzadko zdarza się, by aż cztery nasze tytuły były prezentowane dzień po dniu. Jeśli więc chcecie nadrobić nasze produkcje – lepszego momentu nie będzie!

Zaprezentujemy spektakle różnorodne formalnie i tematycznie: od tańca, przez instalację performatywną i eksperyment sceniczny, po teatr dramatyczny. Nie zabraknie też tematów, które wzruszą, ale i sprowokują do refleksji – od stereotypów dotyczących męskości, przez kolonialną przeszłość Polski i wymazywane postaci z historii, aż po międzyludzkie różnice w postrzeganiu świata.

Scena Robocza w trasie, zatem prezentujemy rozkład jazdy:

Bromance / Dominik Więcek, Michał Przybyła / 16.04.2026 / 19:00 / Sala Teatru Laboratorium we Wrocławiu
„Bromance” to o spektakl, który nie osądza i nie stawia widza przed wyborem; nie tworzy kategorii, lecz otwiera te już istniejące. W sposób rzadko przy podobnych tematach spotykany, stwarza odbiorcom niezobowiązującą przestrzeń dla interpretacji. Poprzez swoją bezpretensjonalną i ujmującą szczerością narrację pozwala przyjrzeć się historiom dwojga ludzi i – być może – w ich indywidualnych doświadczeniach odnaleźć swoje własne.
– Regina Lissowska, taniec POLSKA

Łowcy Głów / Ludomir Franczak / 17.04.2026 / 19:00 / Sala Teatru Laboratorium we Wrocławiu
Franczak w „Łowcach głów” próbuje ten fantazmat podróżnika zdobywcy – będący przecież w dzisiejszym świecie powodem raczej do wstydu niż dumy – rozkładać na czynniki pierwsze, zastanawiając się przy okazji nad tym, co było i jest tak kuszącego w złudnym poczuciu odkrywania. Bo – jak pyta – „czy można odkryć coś, co jest już znane komuś innemu?”.
–Wiktoria Tabak, dwutygodnik.com

Morgue Polonaise / Mariusz Gołosz, Filip Pawlak / 18.04.2026 / 19:00 / Sala Teatru Laboratorium we Wrocławiu
Spektakl (…) ma chyba pełnić funkcję zbliżoną do paryskiej ekspozycji umarłych: dotyka licznych tabu – tematów, których nie lubimy i nie chcemy poruszać. Obok śmierci mamy tu przede wszystkim niepełnosprawność, ale też między innymi starość i bezwstydną obojętność wobec tych, których bestialsko zamordowano (ale oni już nie żyją, a tu i teraz żyć jakoś trzeba). Ważne jest, że owe trudne tematy podane są tutaj w sposób, zdawałoby się, lekki, niezobowiązujący, przesycony nawet cienką ironią i autoironią.
–Juliusz Tyszka, teatralny.pl

Umwelt / Adam Ziajski / 19.04.2026 / 17:00 / Studio Na Grobli Instytutu Grotowskiego we Wrocławiu
„Umwelt” zaprasza do refleksji na temat specyfiki aparatu poznawczego i percepcyjnego. Ich oboczności sprawiają, że nie tylko ludzie znają świat inny niż świat zwierząt dysponujących szczególnymi zmysłami, ale także odróżniają się od siebie wzajemnie. Konstruowane przez każdego i każdą z nas wizje rzeczywistości nie muszą być tożsame. Podjęta przez Ziajskiego i zespół współpracujących z nim osób praca dowodzi, że żyjemy w fascynującej mieszaninie wieloświatów. Różnic, z medycznego punktu widzenia traktowanych jako odstępstwa od normy, nie należy traktować jak niepełnosprawności. To one nadają specyficzne cechy rzeczywistości, a nam pozwalają pięknie się różnić.
–Piotr Dobrowolski, kulturapoznan.pl

To oczywiście tylko przedsmak – zapraszamy na teatralną ucztę do Wrocławia!

Bilety już dostępne w sprzedaży!

Kategorie
Projekty

ŻEBY NIE ZOSTAWIAĆ ŚLADÓW – wydarzenie kontekstowe do premiery “Moja pierwszanieśmiertelność. Seans” // prof. Klaudia Święcicka

14 marca gościliśmy prof. Klaudię Święcicką, która w rozmowie z Jarosławem Fretem i Moniką Wachowicz – autorami nadchodzącej premiery Moja pierwsza nieśmiertelność. Seans, poruszała kwestie działania pamięci w dobie epoki cyfrowej oraz przybliżyła nam ideę teatru antropologicznego.

Rozmowa była wprowadzeniem do nadchodzącej premiery Moja pierwsza nieśmiertelność. Seans Studia Wachowicz/Fret, których efekty pracy zobaczymy już 27, 28 i 29 marca.

“Żyjemy w czasie dekonstrukcji zobiektywizowanych narracji o człowieku i jego przeszłości. Porządkująca świat teologia odeszła wraz z klęską oświecenia, piecami Auschwitz, traumą Kołymy, polami śmierci Kambodży. I naszym obecnym piekłem: Strefa Gazy, Ukraina, Afganistan, Iran, Sudan Południowy… Jeżeli Bóg jest winien łzy dziecka, to Iwan Karamazow zwraca bilet. Jedyne co może nas ocalić to Antropologia Drugiego Człowieka. Ci, którzy odeszli zostawiają ślad na fotografii. Bywa, że powstaje z nich performance, teatr. „Remember Me” – przesłanie Ojca Hamleta powraca w kliszach pamięci. Paradoks polega na tym, że gdy nie chcemy zostawić śladu, fotografia potrafi przetrwać śmierć i pożogę. Bywa także odwrotnie, gdy zapanuje – a żyjemy w takim czasie – mania upamiętnianie i upubliczniania, wtedy znaczące nakłada na znaczone i staje się pustym znakiem, nie odsyłającym do żadnego obrazu. Fotografia przestaje być medium przywoływania przeszłości. Zanikamy w wizualnym gąszczu, stajemy się przezroczyści. Jutro już nikt nie będzie pamiętał dzisiejszego wpisu. A to oznacza życie w wiecznym – bezrefleksyjnym – TERAZ. Może teatr antropologiczny – a takie są działania Moniki Wachowicz i Jarka Freta – stanie się miejscem ocalenia esencji, która pozostaje po egzystencji?”

– prof. Klaudia Święcicka

Autorką identyfikacji graficznej jest Kornelia Nowak

Klaudia Święcicka – historyczka kultury zajmująca się teatrem i plastyką. Obecnie profesor na UAM w Poznaniu. Autorka monografii: Małe ojczyzny Europy w teatrze Tadeusza Kantora (2002), Historia w teatrze Tadeusza Kantora (2007), Wielopole Skrzyńskie i Galicja w „kliszach pamięci” Tadeusza Kantora (2016) oraz kilkudziesięciu artykułów poświęconych teatrowi, historii kultury oraz turystyce kulturowej. Prowadzi projekty i warsztaty teatralne
oraz z dialogu międzykulturowego.

Monika Wachowicz – jest aktorką, performerką i pedagożką. Ukończyła filozofię na Wydziale Nauk Społecznych na Uniwersytecie Śląskim. W 2021 roku powołała z Jarosławem Fretem Studio Wachowicz/Fret. Wykładowczyni we wrocławskiej filii Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego. Kuratorka projektów realizowanych w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu: „Szczeliny. Kobiety w sztukach performatywnych” oraz „Ponaduczelniany Przegląd Performansu (PPP)”. Od 2004 roku związana z Teatrem A Part w Katowicach, którego dyrektorem i reżyserem jest Marcin Herich. Prowadzi Studio Aktorskie, działające przy Teatrze A Part, a ponadto koordynuje odbywający się w Katowicach Międzynarodowy Festiwal Sztuk Performatywnych A Part. Współpracowała również z Teatrem Biuro Podróży oraz duńskim reżyserem Nullo Facchini. W 2023 była nominowana do nagrody Klepsydra dla najlepszej aktorki w kategorii przedstawień solowych na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Saint Muse w Ułan Bator w Mongolii, organizowanym przez mongolski oddział International Theatre Institute. W 2024 otrzymała nagrodę The Scotsman Fringe First i nominację do The Brighton Fringe Excellence Award at Edinburgh Fringe Festival za performans/instalację „T H E B O R D E R / G R A N I C A”. Od 2019 jest Prezeską Fundacji „Sztuka dla Życia”im. Marty Paradeckiej. Prowadzi Studio Ciała i Emocji w Katowicach, w którym tworzy i produkuje autorskie projekty.

Jarosław Fret – jest reżyserem, aktorem, dyrektorem Instytutu Grotowskiego. Założyciel i lider Teatru ZAR. W latach 1999–2002 zrealizował szereg wypraw do Gruzji, Armenii i Iranu, prowadząc poszukiwania w obrębie najstarszych form muzyki chrześcijańskich kościołów wschodnich. W kolejnych latach wspólnie z członkami i członkiniami Teatru ZAR organizował wyprawy badawcze na grecką górę Atos, Sardynię i Korsykę, do Armenii, Turcji i Izraela. Uhonorowany wraz z Teatrem ZAR tytułem Best New Music Theater (2009) przyznawanym przez magazyn „Los Angeles Times” i Wrocławską Nagrodą Teatralną za tryptyk „Ewangelie dzieciństwa” (2010), który był prezentowany m.in. w Chicago, Los Angeles, San Francisco, Atenach, Belgradzie, Edynburgu, Florencji, Madrycie, Paryżu, Sybinie oraz Kairze, Nowym Delhi i Seulu. Spektakl „Cesarskie cięcie. Próby o samobójstwie” w jego reżyserii zdobył Total Theatre Award w kategorii Physical/Visual Theatre oraz Herald Angel Award podczas Festiwalu Fringe w Edynburgu w 2012 roku.  Od 2021 roku współpracuje z Moniką Wachowicz, aktorką i performerką, w tandemie twórczym Studio WACHOWICZ/FRET, którego praca poświęcona jest wzajemnemu przenikaniu się sztuki teatru i performansu. W 2024 roku performans Studia „T H E  B O R D E R / G R A N I C A” zdobył główną nagrodę The Scotsman’s Fringe First oraz nominację do The Brighton Fringe Excellence Award na Festiwalu Fringe w Edynburgu. Wykłada i prowadzi warsztaty w Polsce i za granicą, był wykładowcą m.in. w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie Filii we Wrocławiu (obecnie Akademia Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego). Pomysłodawca i koordynator licznych projektów realizowanych w ramach działalności Instytutu Grotowskiego, m.in. Roku Grotowskiego UNESCO 2009, Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Świat miejscem prawdy” (2009, 2012), programu „Masters in Residence” (2010–2019), a także Olimpiady Teatralnej Wrocław 2016. Pełnił funkcję przewodniczącego Rady Kuratorów i kuratora ds. teatru Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. Dzięki jego staraniom w 2010 roku została otwarta nowa siedziba Instytutu Grotowskiego, Studio Na Grobli, a w 2019 roku Centrum Sztuk Performatywnych. Członek zarządu Międzynarodowego Stowarzyszenia Liderów Teatru (International Association of Theatre Leaders (IATL) powołanego w 2022 roku w Hongkongu. Odznaczony brązowym medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis (2022).

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego

Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera

Kategorie
Aktualności Rezydencje

PREMIERA: MOJA PIERWSZA NIEŚMIERTELNOŚĆ. SEANS // Studio Wachowicz/Fret

dajcie dzieciom język, lecz nie uczcie ich waszych wierszy

dajcie im ruch, lecz nie pozwólcie im ćwiczyć dawnych tańców

dajcie im dźwięki, lecz nie grajcie im waszej muzyki

dajcie światło, lecz nie dawajcie im obrazów

a nade wszystko, nim pierwszy raz otworzą oczy, spalcie wszystkie fotografie

Próbując odrzucić wszelki obraz i wszelką opowieść, nie jesteśmy w stanie oddać ile „Moja Pierwsza Nieśmiertelność” zawdzięcza postaci Agnes, bohaterce powieści Milana Kundery pt. „Nieśmiertelność”. Równocześnie nie staramy się ukryć, że nasz Seans zrodził się z fascynacji i inspiracji pracami Francesci Woodman, genialnej fotografki i performerki, która poznanie przejrzystej jak fotograficzna błona Istoty, uczyniła sensem zarówno swego krótkiego życia jak i swej nagłej, samowybranej śmierci.

W domenie optyki przejrzystość jest fizyczną własnością umożliwiającą przejście światła przez materiał bez rozproszenia. Przeźroczystość jest jedną z podstawowych cech cieczy – substancji, które są zdolne do przepuszczania promieni świetlnych przez swe nieskończone warstwy. O ile w przypadku wód powierzchniowych ich przeźroczystość bywa różna, to już wody podziemne są zazwyczaj przeźroczyste. Pojęciem przeciwstawnym staje się tu mętność. Gdy rodzimy się nasze ciało w osiemdziesięciu procentach składa się z wody. Nasza przeźroczystość zmniejsza się z roku na rok, jakbyśmy odchodząc od źródeł „ku światłu”, stawali się mętni.

W „Mojej Pierwszej Nieśmiertelności” zstępujemy w głąb przemijania i przejrzystości naszych ciał, wszelkich ciał a zarazem ich utrwalonego obrazu, ich wiecznej (nie)obecności, gdzie Eros i Tanatos splatają się w jedno. Nie ufamy wiekowi fotografii, wiekowi pracy światła, który rodząc się przyniósł największe w historii ludzkości zbrodnie i jakby bezwiednie, „przy okazji” utrwalił je ku potomności, ku bezprecedensowemu bałwochwalstwu zła. I bałwochwalstwu patrzenia na jego obraz bez końca, jakby nasze patrzenie zastępowało samego boga.

A jeśli składamy się z szeregu przylegających do siebie warstw, powłok, naskórków, których splecenie postrzegamy jako własne ciało, fotografia ściąga te warstwy – rozcina to, co niesłusznie zostało sklejone w akcie urodzenia, aby oddać nieśmiertelności – poprzez zadanie śmierci tej lichej powłoce cienia, który właśnie wpadł w pułapkę światła. Fotografia jest skórą ściągniętą z mojego ciała. Jest albumem naskórków, przeniesionych przez światło. Kiedy fotografuję, patrzę na siebie umarłą.

Nie da się podać dokładnej liczby wykonanych od początku historii fotografii zdjęć. Zrobiono ich pewnie kilkanaście bilionów. Każdego dnia robimy około pięciu miliardów zdjęć, 57 tysięcy fotografii na sekundę.

Wyobrażam sobie gazety przyszłości bez choćby jednego słowa, jednego zdania, żadnych informacji o mordach, pogromach, gwałtach, wypadkach. Żadnych dat, godzin, miejsc. A przede wszystkim żadnych zdjęć tylko delikatne, akwarelowe rysunki oczu świadków, którzy tam byli i w których oczach odbija się wszystko, co winniśmy zrozumieć. I rozumiemy to natychmiast i na zawsze.

Teksty: Monika Wachowicz i Jarosław Fret
Dramaturgia przestrzeni: Jarosław Fret
Wykonanie: Monika Wachowicz z udziałem Katarzyny Fiedukiewicz (sopran) i Marcina Cozera Markiewicza (trąbka)
Realizacja video: Jarosław Siejkowski, Przemysław Chojnacki, Adrian Jackowski
W nagraniach video udział wzięli: Kamila Wiklińska, Dariusz Maj, Jan Skopowski
Scenografia/Instalacja: Piotr Jacyk, Daniel Dyniszuk, Maciej Mądry, Jacek Siczek, Andrzej Walada
Szkice/grafika: Lena Czerniawska
Realizacja muzyczna: Tomasz Bojarski
Dokumentacja fotograficzna: Joanna Nowicka
Technika światła: Piotr Jacyk, Maciej Mądry
Komunikacja i promocja: Aleksandra Puk, Michalina Cendrowska
Plakat i identyfikacja graficzna: Kornelia Nowak
Produkcja: Scena Robocza, Instytut im. Jerzego Grotowskiego, Studio Wachowicz/Fret i Monika Wachowicz Studio Ciała i Emocji

Premiera: 27, 28, 29 marca 2026, Studio Scena Robocza

Partnerzy: Brodziak Gallery, Rodriguez Foundation, Czas Kultury, Radio Afera, Kwartalnik Fotografia

W Seansie wykorzystano utwór Lament (wg Lamentu Didony z opery H. Purcella, Didona i Eneasz) w specjalnym wykonaniu the Tiger Lillies (muz. Martyn Jacques, sł. Monika Wachowicz) oraz utwór Forever together the Tigers Lillies, a także Santa Maria Mireille Mathieu i Introit Missa Vultum Tuum zespołu Tempus Fugit z Korsyki.

Ponadto wykorzystano oryginalne nagrania materiałów audialnych: Skończyć z sądem bożym Antonina Artauda oraz Psalm Paula Celana (czytanego przez autora) a także wiersz Cesare Pavese Przyjdzie śmierć i będzie miała twoje oczy w tłumaczeniu Jarosława Mikołajewskiego oraz fragmenty powieści Milana Kundery, Nieśmiertelność.

Scenografię/Instalację wykonał zespół Instytutu im Jerzego Grotowskiego: Piotr Jacyk, Daniel Dyniszuk, Maciej Mądry, Jacek Siczek, Andrzej Walada.

UWAGA

Seans zawiera sceny nagości.

W seansie pojawia się błysk lampy fotograficznej i światło lampy jarzeniowej.

RECENZJE

"Moja pierwsza nieśmiertelność" to opowieść o istnieniu pomimo wszystko, ale nade wszystko o chęci ukrycia się, końcu kolekcjonowania momentów, o pragnieniu zniknięcia w obrębie własnego "ja".

BIO

Monika Wachowicz – aktorka, performerka i pedagożka. Ukończyła filozofię na Wydziale Nauk Społecznych na Uniwersytecie Śląskim. W 2021 roku powołała z Jarosławem Fretem Studio Wachowicz/Fret. Wykładowczyni we wrocławskiej filii Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego. Kuratorka projektów realizowanych w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu: „Szczeliny. Kobiety w sztukach performatywnych” oraz „Ponaduczelniany Przegląd Performansu (PPP)”. Od 2004 roku związana z Teatrem A Part w Katowicach, którego dyrektorem i reżyserem jest Marcin Herich. Prowadzi Studio Aktorskie, działające przy Teatrze A Part, a ponadto koordynuje odbywający się w Katowicach Międzynarodowy Festiwal Sztuk Performatywnych A Part. Współpracowała z Teatrem Biuro Podróży oraz duńskim reżyserem Nullo Facchini. W 2023 nominowana do nagrody Klepsydra dla najlepszej aktorki w kategorii przedstawień solowych na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Saint Muse w Ułan Bator w Mongolii, organizowanym przez mongolski oddział International Theatre Institute. W 2024 otrzymała nagrodę The Scotsman Fringe First i nominację do The Brighton Fringe Excellence Award at Edinburgh Fringe Festival za performans/instalację „T H E B O R D E R / G R A N I C A”. Od 2019 jest Prezeską Fundacji „Sztuka dla Życia”im. Marty Paradeckiej. Prowadzi Studio Ciała i Emocji w Katowicach, w którym tworzy i produkuje autorskie projekty.

Jarosław Fret – reżyser, aktor, dyrektor Instytutu Grotowskiego. Założyciel i lider Teatru ZAR. W latach 1999–2002 zrealizował szereg wypraw do Gruzji, Armenii i Iranu, prowadząc poszukiwania w obrębie najstarszych form muzyki chrześcijańskich kościołów wschodnich. W kolejnych latach wspólnie z członkami i członkiniami Teatru ZAR organizował wyprawy badawcze na grecką górę Atos, Sardynię i Korsykę, do Armenii, Turcji i Izraela. Uhonorowany wraz z Teatrem ZAR tytułem Best New Music Theater (2009) przyznawanym przez magazyn „Los Angeles Times” i Wrocławską Nagrodą Teatralną za tryptyk „Ewangelie dzieciństwa” (2010), który był prezentowany m.in. w Chicago, Los Angeles, San Francisco, Atenach, Belgradzie, Edynburgu, Florencji, Madrycie, Paryżu, Sybinie oraz Kairze, Nowym Delhi i Seulu. Spektakl „Cesarskie cięcie. Próby o samobójstwie” w jego reżyserii zdobył Total Theatre Award w kategorii Physical/Visual Theatre oraz Herald Angel Award podczas Festiwalu Fringe w Edynburgu w 2012 roku. Od 2021 roku współpracuje z Moniką Wachowicz, aktorką i performerką, w tandemie twórczym Studio WACHOWICZ/FRET, którego praca poświęcona jest wzajemnemu przenikaniu się sztuki teatru i performansu. W 2024 roku performans Studia „T H E B O R D E R / G R A N I C A” zdobył główną nagrodę The Scotsman’s Fringe First oraz nominację do The Brighton Fringe Excellence Award na Festiwalu Fringe w Edynburgu. Wykłada i prowadzi warsztaty w Polsce i za granicą, m.in. w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie Filii we Wrocławiu (obecnie Akademia Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego). Pomysłodawca i koordynator licznych projektów realizowanych w ramach działalności Instytutu Grotowskiego, m.in. Roku Grotowskiego UNESCO 2009, Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Świat miejscem prawdy” (2009, 2012), programu „Masters in Residence” (2010–2019), a także Olimpiady Teatralnej Wrocław 2016. Pełnił funkcję przewodniczącego Rady Kuratorów i kuratora ds. teatru Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. Dzięki jego staraniom w 2010 roku została otwarta nowa siedziba Instytutu Grotowskiego, Studio Na Grobli, a w 2019 roku Centrum Sztuk Performatywnych. Członek zarządu Międzynarodowego Stowarzyszenia Liderów Teatru (International Association of Theatre Leaders (IATL) powołanego w 2022 roku w Hongkongu. Odznaczony brązowym medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis (2022).

Joanna Nowicka – zawodowa fotografka/portrecistka, z 25-letnim stażem, prowadzi w śródmieściu Katowic swoje Studio Portretowe. W portrecie fascynuje ją przede wszystkim spotkanie z drugim człowiekiem, nić porozumienia, poznanie, w warunkach wzajemnej otwartości i zaufania. Portretując skupia uwagę na indywidualnych cechach osobowości, charakterze i wyjątkowości osoby portretowanej. Uczy fotografii, a w zasadzie czułego patrzenia – prowadzi warsztaty fotograficzne oraz rozwojowe, wspiera osoby z branży kreatywnej w ich rozwoju. Pisze bloga, gdzie obok tekstów o fotografii i wieloaspektowości prowadzenia firmy w tej branży, pisze też o psychologicznych aspektach pracy z ludźmi – o akceptacji i o tym w jaki sposób na siebie patrzymy oraz felietony z życia na tematy różne. Od 2012 roku należy do Związku Polskich Artystów Fotografików, tworzy swoje autorskie projekty, brała udział w wielu wystawach zbiorowych oraz indywidualnych.

Lena Czerniawska – urodziła się 1989 roku w Nowym Dworze Mazowieckim, dokąd nigdy więcej nie wróciła. Rysuje, od czasu do czasu pisze, występuje z rzutnikiem pisma i złotym megafonem, Dorabia jako graficzka, współtworzy scenę muzyki improwizowanej oraz Kolektyw Macondo, a ostatnio współpracuje z Instytutem Grotowskiego we Wrocławiu. Lunatyczka, mistrzyni gry w tysiąca, miłośniczka pelikanów zapalających złe myśli w oceanach, czytelniczka „Przekroju”, podróżująca zawsze ze szkicownikiem i książką. Próbuje bardziej szukać niż znaleźć, bo „kto znalazł, źle szukał” (Aglaja Veteranyi).

Katarzyna Fiedukiewicz – sopranistka. W 2024 roku ukończyła studia na wydziale wokalno-aktorskim w Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu w klasie Danuty Paziuk-Zipser i Aleksandry Kubas-Kruk. Swoje umiejętności rozwijała na kursach mistrzowskich prowadzonych przez wybitne śpiewaczki takie jak Aleksandra Kurzak, Mariella Devia i Barbara Frittoli. Wśród swoich osiągnięć posiada Third Prize Diploma na 41st Piero Boni International Opera Competition (Włochy) oraz trzecią nagrodę na XIII Międzynarodowym Konkursie Stonavská Barborka w Stonavie (Czechy). Z umiłowania do włoskiej literatury operowej w 2024 roku rozpoczęła studia na kierunku italianistyki na Uniwersytecie Wrocławskim. Obecnie, dzięki stypendium Erasmus, kontynuuje naukę na Università degli Studi di Verona, gdzie rozwija swoje kompetencje językowe i wiedzę na temat włoskiej literatury. W śpiewie, oprócz codziennej pracy nad techniką wokalną, bardzo ważne jest dla niej słowo i jego odpowiednie zrozumienie.

Kamila Wiklińska – tancerka i instruktorka tańca współczesnego. Studiuje na V roku we wrocławskiej filii Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie. Współtwórczyni spektaklu performatywnego pt. ,,universum.” (2023). W swojej pracy artystycznej poszukuje autentyczności i pierwotności w przestrzeni ruchu.

Marcin Markiewicz – trębacz, wokalista, autor muzyki i tekstów, animator kultury. Studiował fotografię, a na co dzień roznosi listy. Ma na swoim koncie setki zagranych koncertów, festiwali, spektakli oraz kilkanaście płyt, które współtworzył. Muzyka towarzyszy mu od ponad 30 lat. Jest współzałożycielem i liderem grupy KoNoPiAnS (1996). Grywa solowo, w czasie performansów, wernisaży, spotkań artystycznych, akompaniuję do kina niemego, realizuję nagrania. Współpracuję z Instytutem im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu. Spektakl „SZEOL”, w którym bierze udział w roli trębacza – aktora, prezentowany był w kilku europejskich krajach, m.in na Edinburgh Fringe Festival w Szkocji. Trąbi w poetyckim trio Brzoska/Marciniak/Markiewicz oraz w poetyckim elektro trip hopie Piksele.

Tomasz Bojarski – muzyk, multiinstrumentalista, kompozytor. Związany z Teatrem ZAR (2002-2008) – glos i instrumenty w spektaklach: „Ewangelie dzieciństwa”, „Cesarskie cięcie”, „Anhelli. Wołanie”. Perkusista wrocławskiej formacji Klinika. (2014). Wraz z artystami sztuk wizualnych z Wrocławia współtworzy instalacje i seanse performatywne. W swojej praktyce muzycznej wykorzystuje fortepian, instrumenty perkusyjne akustyczne i elektroniczne. Bada temporalne aspekty dźwięku, zjawisko czasu w muzyce. Na co dzień basista w zespole rockowym.

Dariusz Maj – absolwent wrocławskiego Wydziału Lalkarskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie (1994, obecnie Akademia Sztuk Teatralnych im. St. Wyspiańskiego). W roku 1984 basistą wrocławskiej grupy punkowej Sedes. Laureat Nagrody Wojewody Dolnośląskiego dla najlepiej rokującego aktora młodego pokolenia (2002). Był aktorem Centrum Sztuki – Teatru Dramatycznego w Legnicy (1997–2001, obecnie Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy), Teatru Dramatycznego im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu (2001–2009), Wrocławskiego Teatru Współczesnego im. E. Wiercińskiego (2009–2013), Teatru Polskiego we Wrocławiu (2015–2018). Twórca wielu ról teatralnych i filmowych, współpracował z czołowymi polskimi reżyserami, m.in. z Krzysztofem Garbaczewskim, Michałem Zadarą, Jackiem Głombem, Janem Klatą, Przemysławem Wojcieszkiem, Moniką Strzępką, Mają Kleczewską, Lechem Raczakiem, Krzysztofem Zanussim, Feliksem Falkiem, Waldemarem Krzystkiem, Krystianem Lupą, Jakubem Skrzywankiem, Robertem Talarczykiem. Obecnie jest aktorem Teatru Polskiego w Podziemiu. W 2019 roku monodram pt. „Aleja Narodowa” w reżyserii Katarzyny Dudzic-Grabińskiej z jego udziałem (koprodukcja Teatru Polskiego w Podziemiu i Ośrodka Kultury i Sztuki) został nagrodzony Kryształową Pestką na Festiwalu Teatrów i Kultury Awangardowej PESTKA.

Martyn Jacques – brytyjski piosenkarz, autor tekstów i akordeonista, założyciel i frontman kultowego tria kabaretowego The Tiger Lillies. Jego charakterystyczny, wysoki falset szybko stał się znakiem rozpoznawczym zespołu i elementem definiującym ich występy. Tiger Lillies łączą czarny humor, punkowy styl i przedwojenne wpływy kabaretowe, tworząc styl często określany jako brechtowski punkowy kabaret. W 2002 roku Tiger Lillies zdobyli nagrodę Oliviera za spektakl teatralny „Shockheaded Peter”. Grupa otrzymała również nominację do nagrody Grammy za wspólny album „The Gorey End” z Kronos Quartet. Jacques komponował muzykę do teatru, filmu, opery i produkcji interdyscyplinarnych. Często współpracuje z międzynarodowymi zespołami i orkiestrami oraz intensywnie koncertuje na całym świecie.

Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego

Kategorie
Aktualności

ŻEBY NIE ZOSTAWIAĆ ŚLADÓW – wydarzenie kontekstowe do premiery “Moja pierwszanieśmiertelność. Seans” // prof. Klaudia Święcicka

Zapraszamy na prelekcję z udziałem prof. Klaudii Święcickiej, poświęconą działaniu pamięci w dobie epoki cyfrowej. Spotkanie otworzy fragment performance’u Moniki Wachowicz w reż. Jarosława Freta i Moniki Wachowicz, których działania oscylują wokół teatru antropologicznego.

“Żyjemy w czasie dekonstrukcji zobiektywizowanych narracji o człowieku i jego przeszłości. Porządkująca świat teologia odeszła wraz z klęską oświecenia, piecami Auschwitz, traumą Kołymy, polami śmierci Kambodży. I naszym obecnym piekłem: Strefa Gazy, Ukraina, Afganistan, Iran, Sudan Południowy… Jeżeli Bóg jest winien łzy dziecka, to Iwan Karamazow zwraca bilet. Jedyne co może nas ocalić to Antropologia Drugiego Człowieka. Ci, którzy odeszli zostawiają ślad na fotografii. Bywa, że powstaje z nich performance, teatr. „Remember Me” – przesłanie Ojca Hamleta powraca w kliszach pamięci. Paradoks polega na tym, że gdy nie chcemy zostawić śladu, fotografia potrafi przetrwać śmierć i pożogę. Bywa także odwrotnie, gdy zapanuje – a żyjemy w takim czasie – mania upamiętnianie i upubliczniania, wtedy znaczące nakłada na znaczone i staje się pustym znakiem, nie odsyłającym do żadnego obrazu. Fotografia przestaje być medium przywoływania przeszłości. Zanikamy w wizualnym gąszczu, stajemy się przezroczyści. Jutro już nikt nie będzie pamiętał dzisiejszego wpisu. A to oznacza życie w wiecznym – bezrefleksyjnym – TERAZ. Może teatr antropologiczny – a takie są działania Moniki Wachowicz i Jarka Freta – stanie się miejscem ocalenia esencji, która pozostaje po egzystencji?”

– prof. Klaudia Święcicka

Podczas spotkania pochylimy się nad pytaniem, czy w warunkach dominacji wizualnego „wiecznego teraz” możliwe jest jeszcze tworzenie znaczących form pamięci, które nie ulegają rozproszeniu, lecz konstytuują wspólnotę sensu. Przybliżymy także słuchaczom i słuchaczkom kategorię “Antropologii Drugiego Człowieka” – rozumianej jako etyczną i relacyjną perspektywę myślenia o wspólnocie w epoce nadprodukcji wizerunków.

∘ KIEDY: 14 marca, 19:00
∘ GDZIE: Studio Scena Robocza (ul. Wroniecka 6)
∘ WYDARZENIE BEZPŁATNE
∘ ZAPISY ⟶ komunikacja@scenarobocza.pl
∘ CZAS TRWANIA: 120 minut bez przerwy
∘ DODATKOWE INFORMACJE: Spotkanie w języku polskim.

Autorką identyfikacji graficznej jest Kornelia Nowak

Klaudia Święcicka – historyczka kultury zajmująca się teatrem i plastyką. Obecnie profesor na UAM w Poznaniu. Autorka monografii: Małe ojczyzny Europy w teatrze Tadeusza Kantora (2002), Historia w teatrze Tadeusza Kantora (2007), Wielopole Skrzyńskie i Galicja w „kliszach pamięci” Tadeusza Kantora (2016) oraz kilkudziesięciu artykułów poświęconych teatrowi, historii kultury oraz turystyce kulturowej. Prowadzi projekty i warsztaty teatralne
oraz z dialogu międzykulturowego.

Monika Wachowicz – jest aktorką, performerką i pedagożką. Ukończyła filozofię na Wydziale Nauk Społecznych na Uniwersytecie Śląskim. W 2021 roku powołała z Jarosławem Fretem Studio Wachowicz/Fret. Wykładowczyni we wrocławskiej filii Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego. Kuratorka projektów realizowanych w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu: „Szczeliny. Kobiety w sztukach performatywnych” oraz „Ponaduczelniany Przegląd Performansu (PPP)”. Od 2004 roku związana z Teatrem A Part w Katowicach, którego dyrektorem i reżyserem jest Marcin Herich. Prowadzi Studio Aktorskie, działające przy Teatrze A Part, a ponadto koordynuje odbywający się w Katowicach Międzynarodowy Festiwal Sztuk Performatywnych A Part. Współpracowała również z Teatrem Biuro Podróży oraz duńskim reżyserem Nullo Facchini. W 2023 była nominowana do nagrody Klepsydra dla najlepszej aktorki w kategorii przedstawień solowych na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Saint Muse w Ułan Bator w Mongolii, organizowanym przez mongolski oddział International Theatre Institute. W 2024 otrzymała nagrodę The Scotsman Fringe First i nominację do The Brighton Fringe Excellence Award at Edinburgh Fringe Festival za performans/instalację „T H E B O R D E R / G R A N I C A”. Od 2019 jest Prezeską Fundacji „Sztuka dla Życia”im. Marty Paradeckiej. Prowadzi Studio Ciała i Emocji w Katowicach, w którym tworzy i produkuje autorskie projekty.

Jarosław Fret – jest reżyserem, aktorem, dyrektorem Instytutu Grotowskiego. Założyciel i lider Teatru ZAR. W latach 1999–2002 zrealizował szereg wypraw do Gruzji, Armenii i Iranu, prowadząc poszukiwania w obrębie najstarszych form muzyki chrześcijańskich kościołów wschodnich. W kolejnych latach wspólnie z członkami i członkiniami Teatru ZAR organizował wyprawy badawcze na grecką górę Atos, Sardynię i Korsykę, do Armenii, Turcji i Izraela. Uhonorowany wraz z Teatrem ZAR tytułem Best New Music Theater (2009) przyznawanym przez magazyn „Los Angeles Times” i Wrocławską Nagrodą Teatralną za tryptyk „Ewangelie dzieciństwa” (2010), który był prezentowany m.in. w Chicago, Los Angeles, San Francisco, Atenach, Belgradzie, Edynburgu, Florencji, Madrycie, Paryżu, Sybinie oraz Kairze, Nowym Delhi i Seulu. Spektakl „Cesarskie cięcie. Próby o samobójstwie” w jego reżyserii zdobył Total Theatre Award w kategorii Physical/Visual Theatre oraz Herald Angel Award podczas Festiwalu Fringe w Edynburgu w 2012 roku.  Od 2021 roku współpracuje z Moniką Wachowicz, aktorką i performerką, w tandemie twórczym Studio WACHOWICZ/FRET, którego praca poświęcona jest wzajemnemu przenikaniu się sztuki teatru i performansu. W 2024 roku performans Studia „T H E  B O R D E R / G R A N I C A” zdobył główną nagrodę The Scotsman’s Fringe First oraz nominację do The Brighton Fringe Excellence Award na Festiwalu Fringe w Edynburgu. Wykłada i prowadzi warsztaty w Polsce i za granicą, był wykładowcą m.in. w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie Filii we Wrocławiu (obecnie Akademia Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego). Pomysłodawca i koordynator licznych projektów realizowanych w ramach działalności Instytutu Grotowskiego, m.in. Roku Grotowskiego UNESCO 2009, Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Świat miejscem prawdy” (2009, 2012), programu „Masters in Residence” (2010–2019), a także Olimpiady Teatralnej Wrocław 2016. Pełnił funkcję przewodniczącego Rady Kuratorów i kuratora ds. teatru Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. Dzięki jego staraniom w 2010 roku została otwarta nowa siedziba Instytutu Grotowskiego, Studio Na Grobli, a w 2019 roku Centrum Sztuk Performatywnych. Członek zarządu Międzynarodowego Stowarzyszenia Liderów Teatru (International Association of Theatre Leaders (IATL) powołanego w 2022 roku w Hongkongu. Odznaczony brązowym medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis (2022).

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego

Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera

Kategorie
Projekty

PRAKTYKUJ W SCENIE ROBOCZEJ // Dołącz do działu promocji i komunikacji

Infografika zachęcająca do wzięcia udziału w naborze na praktyki. Różowe tło z czarnym tekstem i czerwonym, falującym konturem przypominającym kreskę odręczną.

NABÓR ZAMKNIĘTY

Wyrób sobie dobrą praktykę promowania wydarzeń kulturalnych!

Właśnie ruszył nabór na praktyki w dziale promocji i komunikacji w Scenie Roboczej. Do 23 lutego możecie składać swoje aplikacje przez portal pracujwkulturze.nck.pl. Podczas praktyk poznasz narzędzia niezbędne w pracy specjalisty_tki ds. promocji i komunikacji, zdobędziesz doświadczenie z zakresu tworzenia ciekawego i angażującego kontentu w mediach społecznościowych, nawiązywania i podtrzymywania współprac z mediami i instytucjami partnerskimi oraz obsługi publiczności.

Dlaczego warto do nas dołączyć?

Poza tym, że w naszym zespole nie ma nudy, to pod okiem specjalistki Michaliny nauczycie się m.in.:

– ciekawie i skutecznie prowadzić social media i dostosowywać kontent do platformy,
– prowadzić dostępną komunikację;
– płynnie poruszać się po platformie WordPress,
– nawiązywać współprace z mediami oraz instytucjami partnerskimi,
– tworzyć i rozsyłać newsletter,
– obsługiwać wydarzenia kulturalne.

Za kim się rozglądamy?

Za osobami otwartymi i kreatywnymi, które nie boją się bawić słowem i obrazem. Za kimś, kto chce nauczyć się budowania ciekawej i spójnej komunikacji, docierającej do różnych grup odbiorców. Za osobami, które kręci teatr i kultura w ogóle, i chcą rozwijać swoje umiejętności promocyjne w tym obszarze.

Praktyki są bezpłatne, trwają 160 godzin od marca do czerwca i obejmują także niektóre weekendy.

Zainteresowani_ne?

Szczegóły dotyczące oferty oraz formularz zgłoszeniowy znajdują się na stronie pracujwkulturze.nck.pl w zakładce „praktykuj w kulturze”.

Na Wasze zgłoszenia czekamy do 23 lutego!

Kategorie
Projekty

BYCIE W CIELE // Vinyasa Joga z Marią Walczyk

Grafika promująca zajęcia ‘Bycie w ciele – Vinyasa joga’. Widać grupę osób ćwiczących jogę w sali; na pierwszym planie osoba w czarnych legginsach i sportowym topie wykonuje pozycję równowagi na macie, z jedną ręką i przeciwną nogą uniesionymi w górę. W lewym górnym rogu znajduje się logo Sceny Roboczej. Na dole, na różowym kształcie, umieszczony jest tytuł zajęć.

17 grudnia, tuż przed Świętami, znowu spotkali_łyśmy się na macie z Marią Walczyk podczas drugiego już spotkania z cyklu Bycie w ciele – Vinyasa Joga.

Zajęcia z Marią Walczyk to okazja, żeby swoje ciało zauważyć – żeby skoncentrować się na nim i na płynących przez nie odczuciach. To praktyka okazywania mu czułości i ciekawości.

Podczas drugiego spotkania skupili_łyśmy się na mobilności i otwieraniu obszaru bioder. Szukali_łyśmy równowagi między pracą a rozluźnieniem, wzmacnianiem a otwieraniem.

Cykl zajęć dedykowany jest osobom o różnym poziomie zaawansowania – zarówno tym, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z jogą oraz tym, którzy chcą pogłębić swoją praktykę. Pozycje, które przyjmujemy w trakcie zajęć, prezentowane są w kilku wariantach, aby umożliwić każdej z osób praktykujących przejść przez całą sekwencję.

BIO

fot. Klaudia Bilska

Maria Walczyk – certyfikowana nauczycielka jogi. Ukończyła kurs TTC200 akredytowany przez Yoga Alliance. W ramach swoich zajęć uczy głównie vinyasa jogi – zarówno w jej najłagodniejszych, jak i bardziej dynamicznych odmianach. Jogę pokochała za to, że stanowi ona nie performens, a doświadczenie. W praktyce interesuje ją połączenie dyscypliny, ogólnorozwojowego treningu ciała z praktyką uważności i auto-czułości.

Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera

Poznań logo
Kategorie
Projekty

BOYHOOD TALKS: męskie święta – samotność, granice i wyzwania

Podczas ostatniego w tym roku kalendarzowym spotkania z cyklu BOYHOOD TALKS wzięliśmy na warsztat temat zbliżających się Świąt z męskiej perspektywy.

Rozmawialiśmy o napięciu, presji i społecznych rolach, które szczególnie wyraźnie ujawniają się w świątecznym czasie. 

Święta u wielu z nas mogą uruchamiać stres, poczucie osamotnienia albo powroty do dawnych ról, z którymi nie zawsze jest nam po drodze. Święta, pomimo swej uroczystej aury, mogą skrywać w sobie trudne przeżycia wynikające z bardzo ludzkich spraw – konfliktów w rodzinie, osamotnienia.

Spotkanie stało się okazją do lepszego zrozumienia tego, co dzieje się w nas w tym okresie i jak możemy mądrze o siebie zadbać.

 

Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera

Poznań logo
Kategorie
Projekty

Laboratorium Praktyk Współtwórczych #14 spotkanie z Hanną Wróblewską

2 grudnia odbyła się kolejna dyskusja z cyklu Laboratorium Praktyk Współtwórczych.

Instytucje: jakie? z kim? dla kogo?

W ramach spotkań z cyklu Laboratorium Praktyk Współtwórczych przyglądamy się zapleczu działania instytucji kultury. Próbujemy wskazać najważniejsze problemy, jakie są spotykane „za kulisami” działalności kulturalnej, a następnie – wspólnie z osobami uczestniczącymi – znaleźć dla nich potencjalne rozwiązania.

Spotkanie #14 – Kultura w Polsce a kultura polska

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego to najważniejszy z punktu widzenia instytucji oraz działań kulturalnych organ rządowy. Nie tylko finansowo wspiera rozmaite inicjatywy i projekty, ale też podejmuje własne, a przede wszystkim dba o znaczenie kultury w rozwoju demokracji i społeczeństwa obywatelskiego.

W jaki sposób władze MKiDN postrzegają swoją rolę?

Na czym polega różnica pomiędzy spojrzeniem z perspektywy instytucji a władz centralnych?

Jak wygląda krajobraz kulturalny w Polsce – co widać dobrze, a co pozostaje niewidoczne?

Czy działalność kulturalna może mieć istotny wpływ na współczesną politykę (i odwrotnie)?

Gościnią ostatniego w tym roku spotkania w ramach Laboratorium Praktyk Współtwórczych była Hanna Wróblewska – historyczka sztuki, była Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Ze światem kultury związana jest od zawsze. W latach 2010–21 kierowała Narodową Galerią Sztuki Zachęta, pełniła także funkcję komisarza Pawilonu Polskiego na Biennale w Wenecji. W latach 2022–23 była wicedyrektorką ds. naukowych i wystawienniczych w Muzeum Getta Warszawskiego. Od grudnia 2023 pełniła funkcję dyrektorki Departamentu Narodowych Instytucji Kultury w MKiDN. Członkini Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych oraz stowarzyszenia Polski Komitet Narodowy Międzynarodowej Rady Muzeów ICOM.

Rozmowę poprowadził kurator cyklu, Miłosz Markiewicz – doktor nauk humanistycznych zatrudniony w Katedrze Teatru i Sztuki Mediów UAM, badacz przemocy strukturalnej w instytucjach kultury. Kurator cyklu Laboratorium Praktyk Współtwórczych w Scenie Roboczej.

Cykl kierujemy: dla osób pracujących w instytucjach, animujących i produkujących, a także dla wszystkich tych, których ciekawi przyszłość instytucji.

Zapis z rozmowy dostępny jest na naszym kanale na Spotify i YouTube.

Autorką identyfikacji graficznej jest Kornelia Nowak, a autorką fotografii – Danuta Matloch (MKiDN).

Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera

Poznań logo
Kategorie
Aktualności

BOYHOOD TALKS: męskie święta – samotność, granice i wyzwania

Atmosfera świąteczna przejęła już galerie handlowe, restauracje, audycje radiowe i codzienne rozmowy, ale czy na pewno nadchodzący czas to tylko usłana jemiołą magia świąt?

Święta u wielu z nas mogą uruchamiać napięcia, poczucie osamotnienia albo powroty do dawnych ról, z którymi nie zawsze jest nam po drodze. Święta, pomimo swej uroczystej aury, mogą skrywać w sobie trudne przeżycia wynikające z bardzo ludzkich spraw – konfliktów w rodzinie, osamotnienia, zmian dawnych ról społecznych.

Zapraszamy na kolejne spotkanie BOYHOOD TALKS, aby porozmawiać o męskiej samotności, granicach i rolach, które szczególnie widać w świątecznym czasie. Rozmowa będzie wspaniałą okazją, aby lepiej zrozumieć, co dzieje się z Tobą w tym okresie i jak mądrze o siebie zadbać.

Wspólnie zastanowimy się:
   • skąd biorą się trudności, które wielu mężczyzn przeżywa w tym okresie
   • jak w święta poradzić sobie z samotnością, jeśli jej doświadczamy
   • jak rozpoznawać własne potrzeby bez poczucia winy
   • jak stawiać granice bliskim w sposób, który buduje relacje
   • jak nie zgubić siebie między oczekiwaniami a tradycją

Naszym ekspertem będzie Piotr Przybysz, psycholog i psychotraumatolog, pracującym z osobami doświadczającymi silnego stresu, traumy, mobbingu oraz wypalenia zawodowego. W swojej pracy łączy podejście naukowe z relacyjną perspektywą, koncentrując się na budowaniu bezpiecznej, autentycznej relacji terapeutycznej jako kluczowego elementu procesu zmiany.

Po rozmowie tradycyjnie otwieramy czas na pytania i dyskusję z publicznością – zapraszamy do aktywnego udziału!

∘ KIEDY: 10 grudnia, 19:00
∘ GDZIE: Studio Scena Robocza (ul. Wroniecka 6)
∘ WYDARZENIE BEZPŁATNE

 

Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera

Poznań logo