Kategorie
Rezydencje

DZIECI SATURNA // A. Baumgart, A. Matlingiewcz

„Dzieci Saturna” to projekt dokumentalny o zaostrzającym się kryzysie zdrowia psychicznego wśród młodych ludzi. Chcemy zrozumieć co pcha ich w otchłań, z której – jak im się zdaje – jedynym ratunkiem jest rezygnacja z życia.

Tygodniowo dwoje lub nawet troje nastolatków i młodych dorosłych (statystyki obejmują populację od 12 do 25 roku życia) ginie w wyniku podjętej, skutecznej próby samobójczej. Z kryzysem zdrowia psychicznego zmagają się coraz młodsze dzieci. Inspiracją dla naszego projektu jest figura Saturna – w zachodniej astrologii utożsamiana z zimnem, melancholią i stanami depresyjnymi. W mitologii Saturn (grec. Kronos) wtrącony do Tartaru przez Zeusa, jest patronem wszystkich cierpiących z nadmiaru „czarnej żółci”, odpowiedzialnej za stratę chęci do życia, brak apetytu i ogólną niemoc odczuwania radości. Dzisiejsza rzeczywistość, którą współtworzymy, niczym Saturn pożera własne dzieci. Jak możemy je uratować? Przede wszystkim zacznijmy rozmawiać.

Jak trudna i delikatna jest kwestia poruszania tematu samobójstw w mediach uzmysławia m.in. przykład amerykańskiego serialu o nastolatkach „13 powodów”, gdzie główna bohaterka opowiada co doprowadziło ją do decyzji o odebraniu sobie życia. W kilka miesięcy od premiery serialu odnotowano znaczny wzrost liczby samobójstw wśród młodzieży. Badania wskazują, że emisja kontrowersyjnego serialu miała bezpośredni wpływ na wzrost samobójczej fali. Dlatego tworząc nasz projekt postanowiłyśmy go skonsultować z psychologami i osobami, które czuwają nad bezpieczeństwem tworzonego komunikatu.

Projekt „Dzieci Saturna” składa się z dwóch części. Pierwsza to umieszczony w internecie hipertekst umożliwiający podróżowanie szlakiem prawdziwych historii bohaterek i bohaterów opowiadających o własnych doświadczeniach. Są to w większości osoby już dorosłe, które w bardzo młodym wieku zmagały się lub wciąż zmagają z kryzysem zdrowia psychicznego. Znajdziemy tam też historię opowiedzianą z perspektyw matki dziecka chorującego na ciężką depresję czy 17-letniej dziewczyny, która dzięki pomocy psycholożki przestała się samookaleczać.

➡️ http://dziecisaturna.pl/

Druga część to słuchowisko ASMR. ASMR (ang. autonomous sensory meridian response) to zjawisko przyjemnego mrowienia w okolicach głowy, szyi i innych obszarach ludzkiego ciała. Zjawisko to może zostać wywołane poprzez wizualne, słuchowe, dotykowe i zapachowe bodźce zewnętrzne. Charakter i kwalifikacja zjawiska ASMR została kilkukrotnie przebadana naukowo – jest faktyczną aktywnością mózgu, która ma dobroczynny wpływ na zdrowie. Przypuszcza się, że zamyka obszary mózgu odpowiedzialne za stres.

Odczarujmy mroczną figurę Saturna i wybierzmy się w relaksującą ASMR-ową podróż w stronę gazowego olbrzyma. O bezpieczeństwo i najwyższy komfort podróży zadba świetnie przeszkolona obsługa Cassini Exploration Space Resort.

W słuchowisku wykorzystany został fragment książki “Odyseja kosmiczna” Arthura C. Clarke’a w przekładzie Jędrzeja Polaka.


DZIECI SATURNA
A. Baumgart, A. Matlingiewicz

Twórczynie: Agata Baumgart, Aleksandra Matlingiewicz

Koncepcja: Agata Baumgart, Joanna Kowalska, Aleksandra Matlingiewicz

Projekt hipertekstu: Jakub Alejski, współpraca: Dominika Mądry

Kuratorka: Dominika Mądry

Opracowanie graficzne hipertekstu: Olga Beyga

Konsultacje merytoryczne: Lucyna Kicińska

Reżyseria dźwięku: Sebastian Dembski

Muzyka: & the romantic horse

Wsparcie merytoryczne: Ola Juchacz

Wideo: makemake

Sesja zdjęciowa: Paweł Turłaj

Kostiumy do sesji zdjęciowej: Marta Szypulska

Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA

Premiera: 22 V 2020

Wydarzenie jest objęte Honorowym Patronatem Rzecznika Praw Obywatelskich, Patronatem Honorowym Prezydenta Poznania oraz patronatem kampanii “Życie warte jest rozmowy”.


Agata Baumgart – ur. 1987 reżyserka, scenografka, graficzka, rysowniczka. Absolwentka Wydziału Reżyserii Akademii Teatralnej im Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Studiowała Grafikę na Akadem Sztuk Pięknych w Warszawie W 2017 wyreżyserowała teatr telewizji „ Spalenie Joanny” wg
tekstu Magdaleny Miecznickiej w ramach programu Teatroteka produkowanego przez Wytwórnie Filmów Dokumentalnych i Fabularnych w Warszawie. W 2018 nakręciła film dokumentalny „Love 404” dla Studio Munka w Warszawie. Zrealizowała spektakl “O szczytach rozpaczy i uśmiechu stewardessy”, który wygrał Konkurs Sceny Debiutów 2016 organizowany przez Teatr Nowy w Poznaniu . W 2015 wyreżyserowała spektakl warsztatowy Horror Story Praga w Teatrze Powszechnym w Warszawie. Między utopią a rozczarowaniem (2015). Jest autorką wielu scenografii m.in. do
spektakli: „Great Poland” w reż. A. Jakubczak w Teatrze Polskim w Poznaniu, ”Bóg w Dom” w reż K. Szyngiery w Teatrze Polskim w Bydgoszczy, ”Jak to dobrze, że mamy pod dostatkiem” w reż. K. Szyngiery w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu,“Świadkowie”(2015) w reż. K. Szyngiery w Teatrze Współczesnym w Szczecinie, “Tajemniczy ogród” w reż. K. Szyngiery w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu (2014) ”Bańka Mydlana” w reż. A. Pakuły w Teatrze Dramatycznym w
Warszawie 2009.

Aleksandra Matlingiewicz – ur. 19.03.1991r. w Rzeszowie. Aktorka, performerka, choreografka. Magister sztuki. Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu na Wydziale Aktorskim (2016), a także Akademii Muzycznej w Łodzi na specjalności choreograficznej (2012). Współpracuje z takimi artystami jak Weronika Szczawińska (Nigdy więcej Wojny, Komuna Warszawa; Lawrence z Arabii, Teatr Powszechny w Warszawie), Katarzyna Szyngiera (Uchodźczynie, Biennale Warszawa) czy Natalia Sołtysik (Skrzywienie kręgosłupa, Teatr Współczesny we Wrocławiu). Uczestniczka licznych warsztatów tańca współczesnego m.in. w Lublinie, Bytomiu czy Nowym Jorku. Była członkini Teatru Tańca Mufmi Anny Piotrowskiej. Swoją codzienność utrwala na analogowych fotografiach.

Wydarzenie współfinansowane ze środków budżetowych Miasta Poznania.

Hipertekst dofinansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego z Narodowego Centrum Kultury w ramach Programu Kultura w sieci.

Kategorie
Rezydencje

WARUNKI ZABUDOWY // A. Grabowski, Z. Szumski

„Warunki zabudowy” to tytuł projektu z pogranicza teatru plastycznego i performance, którego autorami są Arti Grabowski i Zbigniew Szumski. Artystów połączyła fascynacja teatrem absurdu, surrealistami i Tadeuszem Kantorem. Zaowocowało to w projekcie odniesieniami do tego formatu sztuki, a osią przekazu, która zdominowała tę eksperymentalną, artystyczną fuzję jest malarstwo. Motywami przewodnimi spektaklu będą kwadrat i linia, metaforycznie przedstawiające plac i mur. To historia szamana, budowniczego placów i murów podziałów, próbującego odczarować wydarzenia z Placu Niebiańskiego Spokoju z 89’, Trzech Kultur 68’, Murów: berlińskiego, palestyńskiego, chińskiego, meksykańskiego. Spektakl kolażowo oparty jest na tekstach własnych, Franza Kafki „Historia budowy muru Chińskiego“, Alejandro Jodorowskiego „Podręcznik Psychomagii”, Deyan Sudjica „Kompleks gmachu. Architektura władzy” i Alfreda Kubina „Po tamtej stronie”. 

„Zetnij rosnące pośrodku drzewo, następnie konsekwentnie wykarczuj połać amazońską. Sproszkowany Księżyc wymieszaj z cementem, a z tak uszlachetnionej zaprawy uformuj miliard jeden kostek brukowych, którymi wyłóż powstałe karczowisko. Na tak przygotowanym placu zabaw postaw zamek, pomnik z piaskowej babki, a teren ogrodź murem zwieńczonym tulipanami, kolczastym horyzontem i fosą utkaną z jarmułek, hidżabów, ukraińskich koszul – i czymkolwiek, co tam jeszcze bezużytecznego masz w szafie. Podczas uroczystego otwarcia nowo powstałego Placu wmurować należy tablicę upamiętniającą – koniecznie ze składem chemicznym wszystkich podziałów, recepturą na selekcję wykolejonych, tęczowych, ufarbowanych, tych co to pod prąd myśleli, że płyną. Po latach obal babkę, a foremki przetop na pochodnie i czołgi…Pamiętaj jednak, że i tak możliwe będzie zatrzymanie natarcia zwykłymi reklamówkami, w których przenoszona jest pamięć”. – Arti Grabowski


WARUNKI ZABUDOWY
A. Grabowski, Z. Szumski

Scenariusz: Zbigniew Szumski i Arti Grabowski

Reżyseria: Zbigniew Szumski

Występuje: Arti Grabowski

Światła: Przemo Kruk

Asystentka: Katarzyna Lewińska

Technika: Aleksandra Kołodziej, Jacek Kobra

Statyści: Krzysztof Mrug, Sebastian Mager

Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA

Partner: Teatr CINEMA

Premiera: 21 II 2020

fot. Maciej Zakrzewski


Twórcy_czynie

dr hab. Arti Grabowski

Absolwent Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Artysta interdyscyplinarny: malarz, performer, aktor, reżyser teatralny. Zajmuje się również sztuką wideo oraz ‘instalakcją’. Występował na festiwalach sztuki performance, biennale oraz przeglądach sztuki w różnych zakątkach świata. Kierownik Pracowni Sztuki Performance na Wydziale Intermediów Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Kurator Międzynarodowych Spotkań Performerów w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie oraz kilku wystaw o zasięgu międzynarodowym: “Kwiaty Zła”, “Stan zagrożenia”. Wyreżyserował monodramy: “Kamica79” oraz “W zawieszeniu”. Współpracował z poznańskim teatrem „Porywacze ciał”, z którym zrealizował pięć spektakli; Teatrem “Brama” oraz Stowarzyszeniem “Fort Sztuki’.

Arti to nieskrępowana ograniczeniami, dualistyczno-periodyczna osobowość twórcza. Nomadyczne, niesubordynowane zwierzę uodpornione szczepionką absurdu, dystansu i entuzjazmu. Społecznik, pasjonat biegów górskich oraz wszelakich aktywności psychofizycznych. Lubieżnik kulturalny, furiat faszerowany romantyzmem i cynicznym pietyzmem. Miłośnik minimalizmu, artystycznych przewyższeń, kulinarnych przeciążeń, nietuzinkowych fetyszy, herbaty matchy, oplątw, obrzęków, a nade wszystko nosaczy sundajskich.

Zbigniew Szumski

Studiował na wydziale malarstwa i grafiki w PWSSP w Gdańsku, dyplom u prof. Jerzego Krechowicza w 1983 r. Zajmuje się rysunkiem, plakatem, grafiką, scenografią i reżyserią teatralną. Jest współzałożycielem i reżyserem wszystkich przedstawień Teatru Cinema, który działa od 1992 roku. Mieszka i pracuje w Michałowicach w Karkonoszach.

Kategorie
Rezydencje

HARMONIA VULGARIS // J. Hałas

Świat w siedmiu muzycznych obrazach: Preludium/Narodziny, Kobieta, Mężczyzna, Profanum, Wesele, Sacrum, Śmierć/Postludium

Pitagorejczycy twierdzili, że świat został stworzony z chaosu przez dźwięk i harmonię, zgodnie z zasadami muzycznych proporcji. Siedem planet znajdujących się w ciągłym ruchu wytwarza owe dźwięki o doskonałej harmonii, zaś odległości między nimi odpowiadają interwałom muzycznym. Pojęcie Harmonia Mundi nie odnosi się bezpośrednio do tego świata, który staje się, rozpada, by znów się odrodzić na naszych oczach; świata doraźnych niedoskonałości, skażonego złem, dotkniętego brakiem, z każdą chwilą przemijającego – ale do świata idei, do stałego miernika i wzorca wszelkiej rzeczywistości doraźnej. Ten kosmiczny porządek kosmiczny ma odbicie w duszy ludzkiej, co z kolei przekłada się na harmonię i porządek dzieł ludz­kich, a zwłaszcza muzyki, która w jakimś stopniu odwzorowuje tę niesłyszalną harmonię kosmiczną.

Od lat zajmuję się praktykowaniem ludowej muzyki, śpiewu oraz tańca, i niezmiennie towarzyszy mi pytanie, co kryje się pod pojęciem Tradycji? Czy ten zbiór melodii, rytmów, zachowań, obrzędów, artefaktów, wyobrażeń na temat kultury ludowej, którym dziś dysponujemy wskazuje na to, iż była to kiedyś całościowa wizja świata, w pełni go opisująca i porządkująca? Czyż Tradycji nie można by wręcz uznać za spadkobierczynię owej antycznej idei Harmonii Mundi, ale w formie ludycznej, popularnej, swojskiej – Harmonia Vulgaris? 

W naszej niefabularnej opowieści przeprowadzimy was przez kolejne kręgi ludowych wtajemniczeń, uruchomimy kosmiczny zegar, poruszymy siedem sfer ludzkiej egzystencji.  Wielkopolska muzyka w niestylizowanej, organicznej formie oprawiona jak klejnot w “rzemieślniczą” scenografię Piotra Rogalińskiego stanie się wehikułem, który zabierze Was poza granice regionu, czasu, historii.

Hałasowi i jego artystom udało się stworzyć przedstawienie, które na wielu poziomach odczuć i emocji spotyka się z naszą świadomie może zarzuconą, ale podświadomie trwałą potrzebą Piękna – czyli duchowości głębszej niż sama estetyka. (…) Tak, jak Harmonia Mundi była ideą sensu świata, a nie rzeczywistością – tak myśl o Harmonii Vulgaris wydaje mi się tęsknotą do Świata, który lepiej zaspokaja poczucie sensu. Świata uosobionego przez wiejskie społeczności przechowujące „odwieczną” Tradycję.

– Andrzej Niziołek, czaskultury.pl (cała recenzja)

(…) spektakl warto zobaczyć zarówno z uwagi na sam pomysł, na jego walory plastyczne, jak i na udział muzyków ludowych, ze szczególnym uwzględnieniem kapeli Manugi. Ale warto też podkreślić, że ważne role (…) grają tu Julia, Jonasz i Jakub Hałasowie, a zatem dzieci Autora. Z perspektywy widza można odnieść wrażenie, że spektakl staje się również zbiorowym, rodzinnym doświadczeniem, w najlepszym znaczeniu tych słów. Że oto sztuka staje się wspólnym odkrywaniem świata w jego fundamentalnych aspektach. A językiem, w którym się o tym opowiada, jest język muzyki tradycyjnej.

– Tomasz Janas, polskieradio.pl (cała recenzja)


HARMONIA VULGARIS
Jacek Hałas

Reżyseria: Jacek Hałas

Występują: Jadwiga Tomczyk i Julia Grzelaczyk, Witek Roy Zalewski, Krzysztof i Maria Polowczyk, Manugi (Michał Mocek, Patryk Szulc, Zbigniew Kasperski, Wojciech Wojciechowski), Basia Wilińska i Joanna Szaflik, Jonasz i Jakub Hałas, Julia Hałas, Jacek Hałas i Piotr Rogaliński

Muzyka: Jacek Hałas, utwory ludowe

Scenografia: Piotr Rogaliński

Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA

Partnerstwo: Dom Tańca Poznań

Premiera: 13 XII 2019

Szczególne podziękowania dla
Muzeum Stolarstwa i Biskupizny w Krobi

fot. Maciej Zakrzewski

Kategorie
Rezydencje

POPYTKA // W. Fiebich

Heda, Madina, Milana – Czeczenki, którym udało się pokonać tysiące kilometrów, wyzwań i przeszkód, by przedostać się z północnego Kaukazu do Polski. Trzy kobiety, dla których wojny wydane Czeczenom przez Rosjan były doświadczeniem osobistym, wymuszającym opuszczenie własnego kraju i wyruszenie w drogę – w stronę bezpiecznej Europy i życia, które trzeba układać od nowa. Marina – Rosjanka mieszkająca w Polsce, która organizowała szkołę dla czeczeńskich dzieci na dworcu w Brześciu i od lat pomaga uchodźcom czekającym w naszym kraju na uregulowanie swojej sytuacji prawnej.

Popytka to projekt społeczno-teatralny, którym zapytamy, kim są kobiety XXI wieku, poparzone przez los. Jakie historie zapamiętały, o których wolałyby zapomnieć? Co je wzmacnia, skąd czerpią siłę? Ku jakiemu światu chcą zmierzać? Jakimi kobietami są w tej nowej dla nich rzeczywistości? Z czego się śmieją? Za co tak bardzo kochają życie?

Popytka to procedura nieuregulowana prawnie. Uchodźcy przesłuchiwani są na granicy przez pograniczników. Zapada decyzja, kto może wjechać do Polski, kto nie. Niektórzy próbują kilkadziesiąt razy. Zawarta w słowie popytka – pytka w języku rosyjskim oznacza torturę.

„Musicie się dowiedzieć!
Ta wiedza uchroni was przed cynizmem. I przed rasizmem” – pisała Anna Politkowska do swoich czytelników we wstępie do „Drugiej wojny czeczeńskiej”. Czy robimy wiele, żeby wiedzieć? Czy możemy zrobić więcej?

Heda Debirova, Milana Goytamirova, Marina Hulia oraz Madina Mazalieva opowiedziały w spektaklu własne historie. Wykorzystano również obszerne fragmenty tekstów Mariny Hulii z książki „Recydywista” Mariny Hulii i Zbigniewa Wojnarowskiego.

W projekcji wykorzystano fragmenty książek „Druga Wojna Czeczeńska” Anny Politkowskiej oraz „Głód” Martína Caparrósa.


POPYTKA
W. Fiebich

Reżyseria: Weronika Fibich

Współpraca twórcza i merytoryczna: Marina Hulia

Dramaturgia: Paulina Skorupska

Muzyka: Artur Sosen Klimaszewski

Reżyseria światła: Tomasz Grygier

Prowadzenie światła: Paweł Stachowczyk

Głos i nagrania audio: Paweł Stachowczyk

Produkcja: Scena Robocza – Centrum Rezydencji Teatralnej

Premiera: 10 V 2019

fot. Piotr Bedliński


Twórcy_czynie

Weronika Fibich – pracuje na pograniczu sztuk performatywnych, reportażu i dokumentu. Reżyserka akcji teatralnych/performatywnych, artystka interdyscyplinarna, twórczyni filmów dokumentalnych i licznych projektów artystycznych. Związana z Ośrodkiem Teatralnym Kana od 1998 roku. Oprócz działalności kulturotwórczej, edukacyjnej i programowej w ramach projektów realizowanych przez Ośrodek, od lat realizuje własną, autorską drogę twórczą. W polu jej zainteresowań są działania realizowane w przestrzeni pozateatralnej; na granicy prywatnego i publicznego. Najczęściej podejmowanym przez nią tematem jest pojęcie pogranicza, wykluczenia, pamięci i tożsamości.  Stosowaną metodą pracy jest „rysunek z pamięci”. Wartość „rysunku” polega na powiązaniu prywatnego z publicznym, wyrozumowanego z intuicyjnym, przypomnianego z odczuwanym.

Kategorie
Rezydencje

KURS // S. Bustamante-Drozdek

„Kurs” to spektakl teatralny inspirowany dokumentacją filmową rejestrującą kurs tańca. Marzeniem uczestników jest osiągnięcie lepszego statusu mężczyzny. W trakcie zajęć uczą się tańczyć z kobietami i, poprzez taniec, rozumieć mechanizmy uwodzenia. 

Celem spektaklu jest przyjrzenie się metodom, jakie stosują trenerzy i trenerki próbując konstruować „prawdziwych mężczyzn” oraz temu, kto i w jakim celu potrzebuje tego rodzaju doświadczenia. Szukamy odpowiedzi na pytanie, jakie znaczenie ma pewność siebie oraz jak funkcjonują stereotypy w kontekście relacji damsko-męskich.


KURS
S. Bustamante-Drozdek

Koncepcja i reżyseria: Sara Bustamante-Drozdek

Występują: Magda Celmer, Mikołaj Chroboczek, Paweł Dobek, Konrad Eleryk, Diana Krupa, Maciej Miszczak, Aleksandra Przesław, Marianna Zydek

Dramaturgia: zespół aktorski i reżyserka

Współpraca literacka: Daria Kubisiak

Konsultacje choreograficzne i ruch sceniczny: Agnieszka Kryst

Muzyka: MIN T

Światło: Kacper Zięba

Producent: Dobromir Czerski

Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA

Premiera: 13 IX 2019

Laureatka konkursu rezydencyjnego NOWA GENERACJA


Twórcy_czynie

Sara Bustamante-Drozdek

Ukończyła Wydział Reżyserii Filmowej w PWSFTviT. W trakcie studiów byłam asystentką Moniki Strzępki i Pawła Demirskiego przy ich kilku spektaklach: „K.”, „Ciemności”, „Królu”, „Roku z życia codziennego w Europie Środkowo- Wschodniej”. Dokument jej autorstwa „Za drzwiami” był wyświetlany w ramach 55KFF. „Me Voy” film fabularny krótkometrażowy (30’), którego scenariusz napisała i wyreżyserowała znalazł się w sekcji konkursowej 9 edycji Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Transatlantyk 2019 w Łodzi i 44. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.

Daria Kubisiak

Absolwentka polonistyki i performatyki przedstawień. Studentka studiów doktoranckich z nauk humanistycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim. Studentka reżyserii teatralnej na specjalności dramaturg teatru w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie. Jako dramatopisarka zadebiutowała tekstem „Reduplikacja” w reżyserii Aśki Grochulskiej w Łaźni Nowej w ramach Festiwalu Uczuć Urażonych. Współpracowała przy projekcie „Dynamika metamorfozy” realizowanym w Instytucie Grotowskiego.

Agnieszka Kryst

Absolwentka Szkoły Głównej Handlowej oraz Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie na wydziale Choreografii i Teorii Tańca. Stypendystka Alternatywnej Akademii Tańca 2013 (Stary Browar Nowy Taniec, Poznań). Współpracowała z Sjoerdem  Vreugdenhilem przy spektaklu Skutki niezamierzone, którego premiera odbyła się podczas festiwalu Stary Browar Nowy Taniec na Malcie 2014. Finalistka festiwalu/konkursu choreograficznego New Europe Festival 2013 w Pradze, w czasie którego zaprezentowała (jako choreografka i tancerka) solo Pressure oraz duet Liquid state of mind.

Kategorie
Rezydencje

LUDZIE // A. Borkowska

Spektakl jest drugą częścią teatralnego tryptyku o prawach wszystkich istot Strefy WolnoSłowej Zwierzęta-Ludzie-Bogowie.

Już dawno wyparliśmy to, kim naprawdę jesteśmy. Powołaliśmy do istnienia zupełnie fałszywą opozycję między człowiekiem a zwierzęciem. To jakby pszczoła nie chciała być więcej owadem, a drzewo zabraniało innym nazywania go rośliną. Stawiamy się nie tylko obok innych zwierząt, ale też, a może przede wszystkim, ponad nimi. Tworzymy fabryki mięsa, nie dostrzegając w zwierzętach istot. Dajemy sobie prawo do zabijania ich dla czystej przyjemności. Mało tego, również w ramach własnego gatunku dokonujemy podziałów na tych, których traktujemy “po ludzku”, oraz na tych, którzy są “zezwierzęceni”.

 

W spektaklu przyjrzymy się opisom, obrazom i językowi, jakiego człowiek używa odnosząc się do kontroli i zabijania ludzi i zwierząt. Skonfrontujemy ze sobą słownik myśliwych, aktywistów praw ludzi i zwierząt oraz język świata komercji i polityki. Wywiady i autorskie materiały dokumentalne z polowań, rzeźni i transportów zwierząt staną się inspiracją dla działania scenicznego.

 

Spektakl jest realizowany w ramach współpracy Sceny Roboczej, Strefy WolnoSłowej i Teatru Powszechnego im. Zygmunta Hubnera w Warszawie.


Od strony estetycznej Ludzie przypominają dość typowy pokaz tego, co nazywane jest performance art – słowa wypowiadane przez aktora biegną samodzielnie, jego ciało porusza się swoim rytmem w całkowitym oderwaniu od słów, a projekcje stanowią dla nich czasem bliższy, czasem dalszy kontekst. Słowa, które mówi Sahraoui, są ważne, ale nawet jeśli się ich nie rozumie (a są tacy wśród premierowych gości), można poprzestać na obserwacji tej gestycznej choreografii. – Joanna Ostrowska, teatralny.pl


Reżyseria: Alicja Borkowska
Tekst: Przemysław Pilarski
Występują: Cristina Ferreira, Hacen Sahraoui
Choreografia: Łukasz Wójcicki
Wizualizacje: Adrien Cognac
Muzyka: Ray Dickaty
Scenografia: Piotr Szczygielski
Grafika: Katarzyna Muranty-Sawicka
Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA
Premiera: 16 czerwca 2018

________________________________________________________________________________________________

ZWIERZĘTA
Pierwsza część tryptyku

Na plaży leży ciało. Niby ludzkie, ale nieludzkie. Niby zwierzęce, ale niezwierzęce. Porusza się, wydaje odgłosy. Próbujemy się z nim porozumieć. Za pomocą języka, gestów, dźwięków, opowieści. Próbujemy je oswoić, uczłowieczyć. Właśnie, ale co to znaczy być człowiekiem? Sięgamy do początków – kiedyś na Ziemi żyło kilka gatunków człowieka. Jak to się stało, że do naszych czasów przetrwał tylko homo sapiens? W jaki sposób i dlaczego unicestwił on siostrzane gatunki i podporządkował sobie świat innych istot żywych?

BOGOWIE
Trzecia część tryptyku

Człowiek żyje w porządku wyobrażonym. Większość aspektów życia społecznego zasadza się na tym, że wierzymy w coś, czego de facto nie ma; podejmujemy decyzje wierząc, że będzie jakaś przyszłość, bardzo często zależna od nieistniejących w realnym świecie czynników (np. bierzemy kredyt wierząc, że za 20 lat nadal będziemy w stanie go spłacać). To wiara w wyobrażone odróżnia najbardziej ludzi od innych zwierząt, pomaga tworzyć narracje, które m.in. sprawiły, że człowiek mianował się „bogiem” względem innych istot czy ludzi. W wielokulturowej grupie performerów – amatorów i osób związanych ze sztuką, skonfrontujemy się z tematem wiary, jako czynnika porządkującego nasze życie. Zastanowimy się, jak fakt, że wierzymy w wolny rynek, powszechną sprawiedliwość, świat bez granic, zrównoważony rozwój czy to, że Polska jest Chrystusem Narodów wpływa na nasze codzienne wybory i funkcjonowanie w świecie. Odwołamy się do bezpośrednich doświadczeń członków grupy – ich percepcji stosunków postkolonialnych czy wyznawanych religii. Zderzymy nasze wierzenia z przesądami, stereotypami, słabymi punktami tej wiary. Innymi słowy, spróbujemy prześwietlić to, co najbardziej odróżnia gatunek ludzki od innych zwierząt.


LUDZIE
A. Borkowska

Reżyseria: Alicja Borkowska
Tekst: Przemysław Pilkarski
Muzyka: Ray Dickaty
Obsada:
Mamadou Go Ba, Veranica Los, Justyna Laskowska-Otwinowska, Stephane Rutten, Łukasz Wójcicki
Premiera: 
14 kwietnia 2018, Teatr Powszechny w Warszawie. Scena Mała


STREFA WOLNOSŁOWA powstała z inicjatywy osób zajmujących się teatrem, literaturą, fotografią, organizacją działań animacyjnych, inicjatyw kulturalnych i artystycznych, pisaniem o teatrze, filmie, podróżach.

Mamy na celu organizację działań artystycznych, kulturalnych i edukacyjnych nastawionych na dialog międzykulturowy i międzypokoleniowy. Interesują nas inicjatywy na granicy sztuki i interwencji społecznej, poruszające aktualne problemy w Polsce, Europie i na świecie, działania artystyczne angażujące osoby z różnych grup społecznych, umożliwiające spotkanie poprzez sztukę, promujące czynną postawę wobec rzeczywistości społecznej.

Poprzez artystyczne projekty międzynarodowe, działania interdyscyplinarne oraz inicjatywy angażujące uchodźców i imigrantów mieszkających na terytorium Polski działamy na rzecz dialogu międzykulturowego, integracji europejskiej i praw człowieka.

Kategorie
Rezydencje

WŁADCA MUCH // M. Atman, A. Groszyńska, A. Jakimiak

PIERWSZA w Scenie Roboczej rezydencja teatralna tworzona z myślą o MŁODZIEŻY.

„Władca much” na motywach powieści Williama Goldinga to pierwsza w Scenie Roboczej rezydencja teatralna stworzona z myślą o młodzieży. Projekt jest tryptykiem przygotowanym przez trio: Mateusza Atmana, Anetę Groszyńską i Agnieszkę Jakimiak. To twórczy eksperyment, w którym istotny jest proces pracy, który jest zorientowany na jego uczestników. Kwestionuje on obowiązujące w teatrze hierarchie. W naszym „Władcy much” nie ma jednego autora, ani jednego reżysera – nasze funkcje zależą od procesu pracy, który będzie wynika z dynamiki grupy.

Poprzez wykorzystanie różnych form warsztatowych projekt doprowadzi do stworzenia spektaklu z udziałem chłopców w wieku od 10 do 14 roku życia, inspirowanego ”Władcą much”. Projekt bazuje na motywach alegorycznej powieści ukazującej mechanizmy władzy i hierarchii społecznej, ale też na możliwościach, przemyśleniach i doświadczeniach biorących udział w próbach chłopaków. To oni są bohaterami spektaklu. Nastolatkowie – już nie dzieci, ale jeszcze nie mężczyźni – wkroczą w świat, który sami będą współtworzyć. Jaki świat zbudują?

Opowiadanie Władca much zostało napisana na początku zimnej wojny, niecałą dekadę po końcu II Wojny Światowej. Paraboliczna powieść angielskiego pisarza, Williama Goldinga mówi o upadku kultury stworzonej przez człowieka, w alegoryczny sposób obrazuje pogrążanie się społeczności w barbarzyństwie. Książka opisuje grupę chłopców, ocalałych z katastrofy samolotu na rajskiej, bezludnej wyspie. Chłopcy próbują zorganizować własne rządy, co ostatecznie ma dla grupy katastrofalne konsekwencje. Dzieci, które mają szansę zbudować społeczność i zasady jego funkcjonowania od podstaw w praktyce kreują dystopijny świat oparty na regułach hierarchii i rywalizacji, władzy podporządkowującej sobie słabszych. adca much, powieść wydana w 1954 roku, weszła na stałe do kanonu najważniejszych powieści XX wieku.

„Powieść Goldinga czytano jako parabolę, swoisty model sytuacji społecznej, od którego nie da się uciec, sugerujący, że w grupie osobników płci męskiej zawsze dojdzie do walki o władzę i zawsze w tej walce pojawi się przemoc. Ale książkę tę, jak zauważyła przed premierą Agnieszka Jakimiak, można także czytać jako reportaż. Bardzo możliwe, że dzieci spuszczone ze smyczy rodzicielskich i społecznych norm zachowałyby się dokładnie jak w bohaterowie powieści Goldinga. A co by się stało, gdyby takich chłopaków wpuścić do teatru?” – Stanisław Godlewski, Czas Kultury

Pracując nad projektem, twórcy podkreślali nastawienie na współpracę z chłopcami. Brak ścisłego ograniczenia scenariuszem oraz luźne potraktowanie tekstu bazowego, jakim jest powieść Goldinga, nadały przedstawieniu szczerej, dziecięcej energii. Chłopcy nie wcielali się w role bohaterów książkowych, a fabuła i postaci powieści stawały się tu pretekstem do mówienia o sobie. Przedstawiały się własnymi imionami, mówiły o swoich zainteresowaniach, ukazywały podwaliny rodzących się światopoglądów. – Julia Niedziejko, kulturapoznan.pl


WŁADCA MUCH
M. Atman, A. Groszyńska, A. Jakimiak

Koncept: Mateusz Atman

Reżyseria: Mateusz Atman, Aneta Groszyńska, Agnieszka Jakimiak

Tekst: Kosma Tymek Kamiński, Julian Baranowski, Piotr Araszkiewicz, Jakub Grabowski, Jaś Bartosiak, Franek Gajtkowski, Bartek Werla, Nikodem Korzyniewski, Franek Brojeki Mateusz Atman, Aneta Groszyńska, Agnieszka Jakimiak,

Performens: Kosma Tymek Kamiński, Julian Baranowski, Piotr Araszkiewicz, Jakub Grabowski, Jaś Bartosiak, Franek Gajtkowski, Bartek Werla, Nikodem Korzyniewski, Franek Brojek

Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA

Premiera: 14 i 15 XII 2018


Twórcy_czynie

Mateusz Atman – pracuje jako reżyser, scenograf, autor video, a także dramaturg, autor tekstów i scenariuszy do spektakli teatralnych, choreograficznych, koncertów i sztuk z pogranicza instalacji i performensu. Pracował z takimi reżyserami jak: Wiktor Rubin, Oliver Frljić, Agnieszka Jakimiak. Jego prace pokazywane były na międzynarodowych festiwalach w Polsce, Chorwacji, Bułgarii i Niemczech.

Agnieszka Jakimiak – jest autorką scenariusza do spektaklu zespołu Dzieci Jarocina Dzieci Jarocina śpiewają Retrojutro, realizowanego w ramach programu “Wielkopolska: Rewolucje”.

Agnieszka Jakimiak jest reżyserką, dramatopisarką, dramaturżką i eseistką, absolwentką Międzywydziałowych Studiów Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim. Ukończyła dramaturgię na Wydziale Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie; recenzentka teatralna i filmowa, laureatka I miejsca w Konkursie o Nagrodę im. Krzysztofa Mętraka. Publikowała m.in. w „Res Publice”, „Dwutygodniku”, „Didaskaliach”, „Kinie”. Reżyserka spektaklu “Strach zżerać duszę” na podstawie scenariusza Rainera Wernera Fassbindera w Teatrze Powszechnym (2017).

Autorka opracowania dramaturgicznego i tekstów do spektakli w reżyserii Weroniki Szczawińskiej, m.in. Geniusz w golfie, Jak być kochaną, RE//MIX Zamkow: 2 albo 3 rzeczy, które o niej wiem. Była dramaturżką w spektaklu Krew na kocim gardle Rainera Wernera Fassbindera w reżyserii Anji Susy w Teatrze Polskim w Bydgoszczy. Współautorka interdyscyplinarnego projektu „Usland. Śladami Leonarda Z.”, prezentowanego w trakcie Kultursymposium w Weimarze i na Konfrontacjach Teatralnych w Lublinie i spektaklu Róża, realizowanego w poznańskiej Scenie Roboczej. Uczestniczka Forum Dramatopisarskiego przy Festiwalu Neue Stucke aus Europa w Wiesbaden. W sezonie 2014/2015 pracowała jako dramaturżka w Teatrze Polskim w Bydgoszczy.

Aneta Groszyńska – absolwentka Wydziału Reżyserii oraz Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej w Warszawie jak również Akademii Praktyk Teatralnych w Gardzienicach. Stypendystka Ministra Kultury w 2011 r.

Współpracowała z Iwanem Wyrypajewem jako asystentka reżysera (Taniec Delhi w Teatrze Narodowym w Warszawie). Uczestniczyła w wielu warsztatach i stażach, m.in. w Workcenter of Jerzy Grotowski and Thomas Richard w Pontederze oraz w Centrum Vasilieva w Moskwie.

Wyreżyserowała sztuki: Tape S. Belbera w Teatrze Nowym w Łodzi, Sex, drugs and rock and roll E. Bogosiana w Teatrze Powszechnym w Warszawie, Pamiętniki wałbrzyszan: Chodźcie, Zbudujemy Sobie Eine Stadt w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu. Współpracuje z warszawskim Klubem Komediowym, gdzie zrealizowała dwa odcinki kabaretu literackiego Fabularny przewodnik po rzeczywistości wolnorynkowej. Inscenizowała również dzieła muzyczne: Pierrot Lunaire A. Shönberga na Uniwersytecie Muzycznym w Warszawie oraz La serva padrona G.B. Pergolessiego w Warszawskiej Operze Kameralnej. Zajmuje się pracą pedagogiczną prowadząc warsztaty pracy z ciałem i głosem.

Kategorie
Rezydencje

ZEGAR BIJE // D. Skibiński, J. Hałas

„Polska jest krajem pogranicznym, miejscem styku i przepływu wielu kultur a ślady tej etnicznej mozaiki tkwią w nas do dziś, ogromny bagaż piękna, technik wykonawczych został zaprzepaszczony wraz z odejściem ludowej, folkowej kultury z naszego codziennego życia.” – Jacek Hałas

“Zegar bije” to liryczna opowieść o śmierci, miłości, wędrowaniu. Każda scena to nowa historia, grana przez dzieci na tle starych sztandarów i wyszywanek, przetykana muzyką i dźwiękonaśladowczą narracją wykonywaną na żywo, na “uszach” widza – by go oczarować, omamić, porwać w świat wyobraźni ludycznej, prostej, pełnej smaku i bezpretensjonalności.

W spektaklu posłuchamy muzyki i pieśni zebranych przez Jacka Hałasa a zobaczymy nową aktorską trupę – młodzież Rodzinnego Teatru Nomadów Kultury.

Zaskakująca, młoda interpretacja starych historii i widzialna muzyka – czyli praca dźwiękonaśladowców, którzy na oczach widzów wydobywają dźwięki z przedmiotów zwyczajnych i niezwyczajnych, a nawet z instrumentów!

Spektakl opiera się na pięciu pieśniach dziadowskich zarejestrowanych przez Jacka Hałasa w 2007 r na CD “Zegar bije” oraz muzyce instrumentalnej skomponowanej na skład rodzinny (akordeon klawiszowy, akordeon guzikowy, trąbka, wiolonczela, ksylofon, bęben). Reżyser Darek Skibiński – traktując pieśni jako swobodną inspirację – stworzył autorskie obrazy, wywodzące się z tradycji dadaizmu, teatru absurdu i realizmu magicznego.
Scenografia oraz rekwizyty – ludowe tkaniny, cerkiewne sztandary, drewniane rzeźby – dzięki zmianie pierwotnej funkcji oraz zestawieniu ich z surrealizmem Magritta i renesansowych grafik budują kolejną poetycką przestrzeń, w której rozgrywa się ta niefabularna historia…

„To właśnie te ślady naszej kulturalnej przeszłości tropią Hałasowie. Powstał z nich spektakl “Zegar bije”. Tekst piosenek to odnaleziona poezja dawnych dziadów – ulicznych śpiewaków, liryczne teksty o śmierci, miłości, wędrowaniu. Każda scena to osobna historia, aktorami są dzieci. Scenografia to sztandary i wyszywanki zrobione przez Jacka Hałasa wraz z drobną pomocą podlaskich szwaczek.”
– Paulina Młyńska „Głos Wielkopolski”


ZEGAR BIJE
D. Skibiński, J. Hałas

Reżyseria: Dariusz Skibiński
Muzyka: Jacek Hałas
Scenografia: Dariusz Skibiński, Jacek Hałas
Występują: Jacek i Alicja Hałas. Julia, Antoni, Jonasz, Jakub Hałas.
Produkcja: Stowarzyszenie Kulturalne Pocztówka, Policzna
Koprodukcja: Scena Robocza, Poznań

premiera krajowa /Jurta/: Festiwal Teatralny Wertep, lipiec 2012
premiera międzynarodowa /plener/: Dania, sierpień 2012
premiera poznańska /sala/: Poznań, listopad 2012