Kategorie
Rezydencje

Dziewczyny opisują świat // A.Jakubczak

Wiosenna rezydencja Aleksandry Jakubczak odbywała się w kilku etapach, a każdy z nich dotyczył rozważań na temat tworzenia się kobiecego, pamięci i dorastania.

Pierwszym etapem było zaproszenie dziewczyn do podzielenia się swoimi pamiętnikami z okresu dojrzewania: dopuszczenie do intymnych przeżyć jest darem, który traktowany jest jak metoda twórcza. Ta szokująca jak niektórych prośba zaowocowała zebraniem kilkudziesięciu dzienników, notatek, rysunków, które później stały się punktem wyjścia do dalszej pracy. Następni w  marcu przeprowadzona została seria spotkań i dyskusji z dziewczynami i młodymi kobietami. Ważnym było, że na początku tej pracy nie postawiono żadnej tezy – to pamiętniki i rozmowy napisały scenariusz.

I tak o to bezpośrednio zapisane doświadczenia dorastania stały się podstawą dla teatralnej opowieści o świecie widzianym z perspektywy kształtującego się kobiecego podmiotu. Surowość, witalność, niezgrabność, szczerość, nadmiar emocji, ale też humor – dziewczyńska energia przeniesiona z kart pamiętników w przestrzeń teatru.

„Pamiętniki oferują konfesyjną, intymną narrację, dla autorek są często pierwszą przestrzenią własną, otwieraną, odzyskiwaną, poszerzaną. Zapisany bezpośrednio proces samopoznania, poszukiwanie lub fiasko odnalezienia języka odzwierciedla szersze mechanizmy wytwarzania i reprodukowania modeli kobiecości i kobiecych ról. Interesuje mnie ten formacyjny proces i postawienie go w świetle feministycznego empowerment, odzyskiwania pozycji, sięgania po symboliczną władzę.

Pamiętniki mówią do nas bez pośrednika, nie potrzebują autorytetu, hierarchii, przyzwolenia i usankcjonowania. Pisanie pamiętników jest poza hierarchiami i autorytetami, zyskując tym samym subwersywną wartość wobec mainstreamowych narracji i patriarchalnego porządku…

Częścią materiału będą też moje własne pamiętniki, które chcę oddać na równych zasadach z pozostałymi, podarowanymi notesami. Chcąc otwierać przestrzeń czyjejś prywatności, jej prezentacji i reprezentacji, nie mogę pominąć siebie”.

“A jednak pewne stany mają wymiar uniwersalny: niepewność co do własnego ciała, lęk przed dorosłością i przed odsłanianiem emocji, złość na rodziców, poczucie niezrozumienia. Ogromna szczerość w pokazywaniu tej całej plątaniny emocji, tego piekła bycia pomiędzy, nieustannego formowania się osobowości powoduje, że na widowni wytwarza się coś w rodzaju wspólnoty. Wszyscy przez to przeszliśmy, teraz możemy się razem pośmiać lub spłonąć rumieńcem na jakieś wstydliwe wspomnienie. Albo jedno i drugie, jak w scenie gdy wspaniała Lena Schimscheiner, po przeżyciu miłosnego uniesienia zaczyna tańczyć w rytm „Total eclipse of the heart”. Tańczy dramatycznie i w sposób zupełnie nieskoordynowany, wszystkie malownicze piruety są pokraczne, ekspresyjne odrzuty w tył głowy – niezgrabne, ale całość tętni prawdziwym tragizmem gwiazdy estrady. Mówiąc krótko – performerka tańczy dokładnie tak, jak tańczymy my wszyscy, gdy nas nikt nie widzi, a emocji mamy w sobie zbyt dużo i wyładowujemy ją w tańcu i marzeniach”. – Stanisaław Godlewski, Gazeta Wyborcza

“Dziewczyny opisują świat odczytywać można na wielu poziomach, w zależności od własnych doświadczeń, wspomnień czy stopnia zaangażowania emocjonalnego. Siostrzeństwo, łobuzerstwo, romantyczność, niepewność przeplatają się ze sobą, tworząc obraz pięknej dziewczyńskości, pełnej siły do walki ze społecznymi normami” – Zosia Rogowska, teatralia.com.pl


DZIEWCZYNY OPISUJĄ ŚWIAT
A. Jakubczak

Koncepcja i reżyseria: Aleksandra Jakubczak
Kreacja i performance:
Paula Głowacka, Cristina Ferreira, Lena Schimscheiner
Kreacja i przestrzeń: Jana Łączyńska
Konsultacje: Zofia Krawiec, Katarzyna Sikora
Dźwięk: Grażyna Biedroń
Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA
Premiera: 27 IV 2018


Twórcy_czynie

Aleksandra Jakubczak – reżyserka, autorka instalacji. Ukończyła wiedzę o teatrze na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu oraz reżyserię w Akademii Teatralnej w Warszawie. W październiku 2013 zrealizowała w duecie reżyserskim spektakl dokumentalny Zachem. Interwencja (reż. Jakubczak/Wdowik). Jako laureatka konkursu Off: Premiery / Prezentacje w poznańskim Teatrze Ósmego Dnia wyreżyserowała przedstawienie Serdeczny wg tekstu Krzysztofa Szekalskiego (2013, prezentowany w Teatrze Ósmego Dnia w Poznaniu oraz Teatrze Studio w Warszawie). Podczas Ruhrtriennale 2014 asystowała przy produkcjach Romea Castellucciego Le Sacre du Printemps oraz Neither. Odbyła także warsztat mistrzowski u Jana Lauwersa podczas Biennale Teatru w Wenecji 2013. W kwietniu 2015 w ramach projektu Praga. Między utopią a rozczarowaniem w Teatrze Powszechnym w Warszawie zrealizowała spektakl dokumentalny WIETNAM/WARSZAWA, który wszedł do repertuaru Teatru Powszechnego. We wrześniu 2015 w ramach projektu Warszawa.doc kuratorowanego przez Romana Pawłowskiego, Fundację BOTO oraz Festiwal Konfrontacje Teatralne w Lublinie premierę miał jej spektakl Po co psuć i tak już złą atmosferę wg tekstu Krzysztofa Szekalskiego (prezentacje m.in. w Teatrze Wybrzeże w Sopocie, TR Warszawa, Międzynarodowy Festiwal Konfrontacje w Lublinie, na stałe w repertuarze Teatru Nowego w Poznaniu). Od października 2015 do kwietnia 2016 współpracowała z kolektywem Gob Squad w Berlinie jako asystentka przy produkcji Wojny i Pokoju w Volksbuhne w Berlinie. W ramach Stypendium Artystycznego Marszałka Woj. wielkopolskiego realizowała projekt artystyczno-badawczy o życiu młodych kobiet w małych miasteczkach wielkopolski. W sezonie 2016/2017 wraz z Magdą Szpecht reżyserowała instalację performatywną Czemu do ciebie nie piszę w Teatrze im. J. Osterwy w Lublinie oraz w Teatrze Polskim w Poznaniu spektakl Great Poland. Zrealizowała także performans Epic Fail. An Excercise dla Festiwalu Friday Island w Luksemburgu oraz instalację performatywną Przestrzeń prywatna w Teatrze Powszechnym w Warszawie. Obecnie pracuje nad autorskim projektem 4 tygodnie w TR Warszawa w ramach programu Obcy w domu. Wokół Marca’68.

 

Kategorie
Rezydencje

RODZINA // Circus Ferus

Mimo głębokich przemian, jakim podlega rodzina w ostatnich dekadach, instytucja ta nadal pozostaje podstawową komórką społeczną, w dużej mierze decydującą o tym, kim jesteśmy jako ludzie i jako społeczeństwo.
Chcemy przyjrzeć się strukturze i relacjom rodzinnym, jednocześnie zgłębiając perspektywę wielopokoleniową.
Chcemy obcować z rodzinnym tabu.
Chcemy odkryć rodzinne tajemnice.
Chcemy doświadczyć toksycznej rodziny.
Chcemy oddać należny rodzinie hołd.
Chcemy poczuć wsparcie rodzinne.
Chcemy zacieśniać więzy rodzinne.
Chcemy wyjść z rodziną dobrze na zdjęciu.

Ponieważ jest najważniejsza (mimo wszystko)?
Ponieważ z niej pochodzimy?
Ponieważ nie można się od niej uwolnić?
Ponieważ w rodzinie nic nie ginie?

„Są tańce i bójki, wspólne posiłki i rozstania, miłość i awantury. Nic nadzwyczajnego, a jednak bawi – publiczność co chwilę wybucha gromkim śmiechem, rozpoznając sceny ze swojej codzienności. Obraz rodziny wg Circus Ferus jest bowiem czuły, ale i złośliwy. Pokazują przede wszystkim rodzinę uwięzioną w schemacie, pozującą do wspólnego zdjęcia, lecz takiego sprzed kilkudziesięciu lat – starannie skomponowanego przez fotografa, który zadbał o nieskazitelny efekt, a jednak już mocno przykurzonego.” – Anna Tomczyk, kultura.poznan.pl

„Circus Ferus rezygnuje ze słowa mówionego. Narracja zostaje opowiedziana ciałem i ruchem, często mechanicznym i powtarzającym się, co przywodzi na myśl zachowania automatyczne, które nabywamy w procesie socjalizacji wraz z przypisaną nam rolą społeczną. (…) Circus Ferus stawia przed nami wiele pytań bez odpowiedzi, zmuszając tym samym do autorefleksji. Konfrontujemy się z własnym pojmowaniem instytucji, jaką jest rodzina. Twórcy i twórczynie otwierają przed nami pole do zastanowienia się nad jej kondycją i wartością.”– Zosia Rogowska, teatralia.com.pl


RODZINA
Circus Ferus

Scenariusz, reżyseria, scenografia, kostiumy, opracowanie dźwiękowe: Circus Ferus

Aktorzy: Grzegorz Ciemnoczołowski, Agata Elsner, Kuba Kapral, Justyna Paluszyńska, Karolina Pawełska, Barbara Prądzyńska, Artur Śledzianowski

Współpraca choreograficzna: Katarzyna Pastuszak

Dźwięki/muzyka: Hubert Wińczyk

Obsługa techniczna: Andrzej Majos

Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA

Premiera: 17 listopada 2017

Kategorie
Rezydencje

ŻEGNAJ, OLIMPIO (Ostatnia Inwentaryzacja) // M. Duncan, R. Krężel, E. Rößling

ŻEGNAJ, OLIMPIO (Ostatnia Inwentaryzacja)
Czasem, aby dostrzec nowe, musimy najpierw pożegnać stare. Dziś żegnamy się z Olimpią. Była z nami przez lata, mijaliśmy ją codziennie. Pewnie ktoś z nas tu pracował. Może ktoś zobaczył tu po raz pierwszy „Króla Lwa”? Może ktoś pamięta małą fontannę, tryskającą fikuśnie strumieniami wody u jej stóp? A może ktoś zajadał się lodami w cieniu okalających ją drzew? Każdy pewnie znajdzie swoją własną historię związaną z jej budynkiem.

Spróbujmy sobie wyobrazić życie naszego miasta bez niej. Pogrążeni w smutku zapraszamy na ostatnie pożegnanie budynku po byłym kinie Olimpia. Po raz ostatni przekroczymy jej progi, przespacerujemy się jej pustymi korytarzami, pożegnamy się z nią przy blasku świec i akompaniamencie muzyki. Złożymy kwiaty. Po raz ostatni przyjrzymy się temu, co za chwilę stracimy. Pożegnajmy ją wspólnie.

GOOD BYE, OLIMPIA (Last Inventory)
Only when something ends is there the chance for something new to begin. We take note and wonder what remains of something that isn’t quite there anymore but has never really left?
We invite you to say goodbye to Olimpia, to see these spaces for one last time the way they are now even though they’ll probably still be the same tomorrow. We will hold onto white lilies and perhaps each other’s hands. There will be piano music, candles and dances of marble but let’s not make this too sentimental – there is still so much to see. We’ve sampled everything from the entrance doormat to the cracked ceiling paint on the 5th floor. We want to give a toast to it all including the heating system and the wooden staircase (still in good working condition). This performance is like an inventory of Olimpia. We haven’t changed anything about it and it’s not always pretty, but the building is here for you and waiting for your last goodbye.


ŻEGNAJ, OLIMPIO (Ostatnia Inwentaryzacja)
M. Duncan, R. Krężel, E. Rößling

Koncepcja, choreografia i performance: Emmilou Rößling, Monica Duncan, Romuald Krężel
Tekst: Romuald Krężel
Prezentacja: 6,8.10.2017 (premiera); 14.04.2018; 24.06.2018 (Malta Festival Poznań)


Laureaci konkursu rezydencyjnego NOWA GENERACJA

GOOD BYE, OLIMPIA (Last Inventory)
M. Duncan, R. Krężel, E. Rößling

Concept, choreography & performance: Emmilou Rößling, Monica Duncan, Romuald Krężel
Text: Romuald Krężel
Presentations: 6,8.10.2017 (premiera); 14.04.2018; 24.06.2018 (Malta Festival Poznań)


Twórcy_czynie

Monica Duncan – artystka wideo i choreografka na co dzień pracująca w Nowym Jorku. Jej prace oscylujące wokół zagadnienia czasu, zgłębiają naturę wizualnej i tymczasowej percepcji poprzez wykorzystanie kamuflażu, zastygnięcia i ciała zbiorowego. Jej prace video i performance pokazywane były w Komunie//Warszawa, Mousonturm (Frankfurt), zeitraumexit (Mannheim), The Kitchen (New York City), Parkhaus Projects (Berlin), La Casa Encendida (Madrid), BS1 Contemporary Art (Beijing), ZKM (Karlsruhe) and LACMA (Los Angeles). Gościła na Atlanta College of Art, Georgia State University i University of Dayton gdzie prowadziła kursy video i choreografii. Duncan odbyła rezydencję w Signal Culture and the Experimental Television Center i obecnie pracuje w SCENIE ROBOCZEJ (Poznań) jako laureatka konkursu NOWA GENERACJA.

Romuald Krężel – absolwent Wydziału Aktorskiego Szkoły Filmowej w Łodzi, obecnie studiuje w Instytucie Teatrologii Stosowanej w Gießen w Niemczech. Aktor, performer, reżyser teatralny. Współpracował z wieloma teatrami i instytucjami teatralnymi w Polsce i za granicą (m.in. z Teatrem Nowym im. Kazimierza Dejmka
w Łodzi, Komuną//Warszawa, Instytutem Teatralnym w Warszawie, Centrum Kultury w Lublinie, Mousonturm
we Frankfurcie, Heet Vem Theater w Amsterdamie).
W 2010 roku wyreżyserował autorski spektakl „ŚLUB, czyli ja sam”, prezentowany na wielu krajowych festiwalach teatralnych i nagrodzony m.in. Grand Prix OFTJA 2010 we Wrocławiu. Był asystentem Konstantina Bogomolova przy realizacji spektaklu „Lód” w Teatrze Narodowym w Warszawie oraz Markusa Ohrna przy „Sonacie widm” w Nowym Teatrze. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie teatr w roku 2014.

Emmilou Rößling – jest choreografką, performerką i autorką tekstów. Urodzona w Berlinie, studiowała taniec i teatr w Londynie i Dublinie. Jej solowe projekty, perfomensy oraz interwencje były pokazywane w różnych krajowych i międzynarodowych teatrach,galeriach i na festiwalach. Jej prace kwestionują różne formy reprezentacji i postrzegania ciała i przedmiotów, jak również związek między performerami a widzami.

Kategorie
Rezydencje

COME TRUE // M. Stankiewicz

W “Come true” zamiast sceny ustawialiśmy drugą widownię, na którą również zaprosiliśmy widzów. W tym symetrycznym układzie, widzowie na przemian stając się aktorami bądź widzami, mogą obserwować napięcia pomiędzy byciem na scenie a byciem na widowni. Co zatem będzie jeszcze realne, a co już sceniczne? Co spontaniczne, a co wyuczone i uporządkowane? Ostatecznie, gdzie zaczyna się i gdzie kończy przedstawienie?

Tak postawione pytanie otwiera pole namysłu nad jeszcze innym zagadnieniem: czy jeszcze doświadczamy realnego? Merytorycznym trzonem przedstawienia są spostrzeżenia francuskiego filozofa Guya Deborda. Współczesny człowiek bardziej ogląda, niż przeżywa wydarzenia, więc może to nie spektakl jest cieniem rzeczywistości, ale rzeczywistość wydaje się być cieniem spektaklu.


COME TRUE
M. Stankiewicz

Reżyseria: Michał Stankiewicz
Dramaturgia: Mateusz Marczewski, Marzena Sadocha
Narracja: Joanna Żurawska-Federowicz
Reżyseria świateł: Mateusz Tymura
Koordynacja: Martyna Siemieńczuk, Martyna Płońska
Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA
Premiera: 16.06.2017


Michał Stankiewicz studiował dziennikarstwo, wiedzę o teatrze oraz dramatopisarstwo. Reżyser: “Import/Export”, spektaklu z udziałem młodych czeczeńskich uchodźców; “Śmierci wrogom ojczyzny”, spektaklu który był pretekstem do przyjrzenia się procesom zachodzącym na peryferiach tożsamości; “Metody Ustawień Narodowych”, performatywnej gry sprowadzającej historię do osobistych relacji oraz spektaklu “Modlitwa. Teatr powszechny”, przewrotnej adaptacji „Czarnobylskiej modlitwy” Swietłany Aleksijewicz, której treść stanowiła nie fabuła książki, a doświadczenie czytelników z jej lektury. W latach 2010-2013 prowadził zajęcia z teatru dokumentalnego w Laboratorium Reportażu. W teatrze interesuje się projektowaniem sytuacji, w której mogą zajść autonomiczne zdarzenia wobec spektaklu.

Kategorie
Rezydencje

NOWA WIZJA: ekskluzje, akty, sublimacje // Teatr Automaton

W najnowszym spektaklu zapewniamy publiczności wgląd w prowadzone przez Teatr Automaton eksperymenty i możliwość zapoznania się z estetycznymi założeniami nadchodzącej wkrótce zmiany. Chętnym proponujemy dwie ścieżki wtajemniczenia (poprzez rozpoznanie bądź katharsis) w filozofię Nowej Wizji, która powstała już w latach czterdziestych XX wieku w West End Barze na Manhattanie.

Ekskluzywne Centrum Cierpienia Emocjonalnego (ECCE) oraz Hodowla Organicznych Manifestów Osobowości (HOMO) to nowe instytucje, umożliwiające przyspieszone wdrażanie tego programu. W laboratoryjnych warunkach, pozwalających na bezpieczne przeżywanie intensywnych stanów psychicznych i duchowych, pod czujnym okiem specjalistów od wielu dziedzin sztuki współczesnej, pensjonariusze przeprowadzają na próbę akty performatywne, które prowadzą do heroicznej indywiduacji. W niedalekiej przyszłości staną się oni trenerami Nowej Wizji, a zgromadzony przez nich kapitał symboliczny pokryje koszty przejścia ludzkości w ostateczną fazę społeczeństwa artystów.


NOWA WIZJA: ekskluzje, akty, sublimacje
Teatr Automaton

Scenariusz, reżyseria, muzyka: Krzysztof Cicheński

Scenografia, kostiumy, video: Julia Kosek

Ruch sceniczny: Viktor Davydiuk

Występują: Damian Brzeziński, Diana Cristescu, Marcin Kluczykowski, Laura Leish,
Karol Nowak, Jakub Olejniczak, Agnieszka Rura.

Współpraca: Filip Brzyski, Łukasz Jata

Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA

Premiera: 1 kwietnia 2017


Twórcy_czynie:

Teatr Automaton powstał w 2005 roku i jest niezależnym zespołem artystycznym, działającym w Poznaniu.

Jego członków łączy wspólny cel, by poprzez teatr przekształcać gotowe style życia, przekraczać schematy świata i szablony narracji, które zamykają doświadczenie ludzkie w ciasnych granicach, wyznaczonych przez społeczeństwo, wspólnotę, tradycję i wychowanie.

Wobec tego koniecznym jest poszukiwanie twórcy i widza zaangażowanego. Nie interesują nas perfekcyjne formy akrobatyczne, które odwracają uwagę od pustki intelektualnej. Nie potrzeba nam dykcji, która wydobyłaby piękno i tragizm wersów Szekspira i Rasyna. Poszukujemy wyrazistej osobowości, obdarzonej wyobraźnią i odwagą, obarczonej odpowiedzialnością i odmiennością – osobowości, która rozświetli prometejskim blaskiem ciemności współczesnego świata i opowie jego aktualną historię, która jeszcze się nie wydarzyła. Historię ludzką, a nie historię ludzkości.

Nazwa teatru została zaczerpnięta od Jacquesa Lacana, który w swoim znanym tekście „Tuché i automaton” zwraca uwagę na relacje pomiędzy rzeczywistością a realnością. W naszym rozumieniu, zainspirowanym tym tekstem, jednak znacznie poszerzonym, automaton jest nieokreśloną przestrzenią, w której nawarstwiają się znaczenia, odsyłające do samych siebie (bez związku z przedmiotem), tworząc „mur rzeczywistości”; „przestrzenią”, w której wszystko poddane jest krytycznej refleksji, zwątpieniu w prawdziwość, ironicznej/cynicznej grze złudzeniami i oczekiwaniami, melancholijnej tęsknocie… nawet ten opis jest murem (murem z pustaków), za którym, jak wierzymy, choć jest to wiara beznadziejna, kryje się …”coś”.

Kategorie
Rezydencje

WYSPA // Grupa Kontrolna

“Wyspa” to doświadczenie/spektakl, który porusza temat uchodźców starając się odejść od wszechobecnych statystyk, populistycznych dyskusji i wzajemnych oskarżeń wzbudzających strach i poczucie winy, a skupić na konkretnym człowieku, który zmuszony jest szukać schronienia. A jeśli pewnego dnia Twój świat zostałby wywrócony do góry nogami przez spadające bomby?


WYSPA
Grupa Kontrolna

Grupa kontrolna: Hanna Klepacka, Przemek Kosiński, Dawid Rafalski, Aleksandra Skarżyńska, Paweł Skrzycki, Jonasz Sowa, Helena Świegocka
Performują: Przemek Kosiński, Dawid Rafalski, Aleksandra Skarżyńska, Jonasz Sowa, Helena Świegocka
Wsparcie muzyczne i merytoryczne: Nidal Kalboneh i Mamadou Goo Ba
Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA
Premiera: 7.10.2016

Szczególne podziękowania dla: Irena Kowalska, Sukhwinder Rocky Singh, Roopa Gopinath, Aleksandra Demko, Vinay Gopinath, Karol Szykowny, Gabriela Muchova-Orlińska, Kamil Oskar Kuligowski

Laureaci konkursu rezydencyjnego NOWA GENERACJA

Kategorie
Projekty

WIEM CO MÓWIĘ, PISZĘ, ROBIĘ

3-letni projekt edukacyjny realizowany w latach 2014 – 2016, propagujący aktywny i świadomy udział młodzieży ze szkół ponadgimnazjalnych w kulturze na poziomie: debaty społecznej, interpretacji dzieła sztuki oraz artystycznej wypowiedzi. Projekt podejmował w kolejnych latach działania mające coraz bardziej uściśloną tematykę. Strategia oparta na metodzie analitycznej pozwalała na rzetelną edukację oraz systematyczne, a zarazem efektywne wdrożenie wśród młodzieży nawyku uczestnictwa w kulturze zarówno w roli: obywatela, widza, jak i twórcy.

 

Koordynatorką merytoryczną WIEM CO MÓWIĘ była Ewa Obrębowska – Piasecka. Program w 2014 rok obejmował warsztaty i konwersatoria wzorowane na debatach oksfordzkich, podczas których dyskutowana i badana była teza: “Kultura powinna być za darmo!”. W tej części udział wzięli zaproszeni goście: Tomasz Budzyński, Krzysztof Wawrzyniak, Andrzej Maszewski, Łukasz Minta (panel „Rynek muzyczny”), dr Agata Skórzyńska, Kamil Babacz, Artur Sosen Klimaszewski, Bernard Ejgierd, Grzegorz Ganowicz, Szymon Szynkowski vel Sęk (panel „Wartościowanie kultury”), Ewa Wójciak, dr Dorota Jewdokimow, Piotr Bernatowicz (panel „Kultura w służbie rewolucji / religii / płci”), Renata Stolarska, Ewa Wycichowska, Marek “Sancho” Piekarski (panel „Kultura: pasja, misja, praca, obsesja”).

 

Koordynatorką merytoryczną WIEM CO PISZĘ była również Ewa Obrębowska – Piasecka. W 2015 działania w ramach zadania skupiały się na odbiorze, analizie, interpretacji i krytycznej ocenie dzieł sztuki przy współudziale zaproszonych aktorów, reżyserów, dziennikarzy i recenzentów, zaproszonych w roli ekspertów, byli to m.in.: Adam Ziajski, Adam Wojda, Grzegorz Ciemnoczołowski, Alicja Piotrowska, Dominika Olszowy, Janusz Stolarski, Piotr i Katarzyna Kamińscy, Marta Kaźmierska, Sylwia Klimek, Michalina Dolińska, Przemysław Prasnowski oraz Andrzej Niziołek.

 

Koordynatorem merytorycznym WIEM CO ROBIĘ był Adam Ziajski. W 2016 odbiorcy w cyklu interdyscyplinarnych warsztatów zdobywali doświadczenie w pracy artystycznej zmierzającej do realizacji autorskiego spektaklu. W ramach spotkań, paneli i warsztatów udział wzięli: Tomasz Kowalski (historia teatru), Iwona Janicka (sztuka bycia liderem), Janusz Stolarski (warsztaty aktorskie), Ewa Sobiak (taniec i ruch sceniczny), Bohdan Cieślik (scenografia), Kuba Kapral (happening), Jacek Hałas (emisja głosu), Adam Ziajski (improwizacja), Lech Raczak (reżyseria), Grupa MIXER (kostiumy), Anna Rozmianiec (choreografia). W efekcie powstała Grupa WCR, która pod opieką Janusza Stolarskigo zrealizowała spektakl pt. „zatrzyMANIA” prezentowany w Scenie Roboczej oraz XVII Goleniowskich Spotkaniach Teatralnych BRAMAT.

 

Łącznie w całym projekcie udział wzięła 400 osobowa grupa młodzieży.

 

 

Projekt zrealizowany przy wsparciu finansowym Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Urzędu Miasta Poznania.

Kategorie
Rezydencje

RÓŻA // A. Jakimiak, M. Atman

WYDARZENIE MUZYCZNE

Róża Luksemburg, której rozważania dotyczące przyszłości globalnego kapitału i związanych z nią niebezpieczeństw do dzisiaj służą jako jeden z najważniejszych punktów odniesienia dla teoretyków ekonomii politycznej i lozofów, w Polsce wciąż pozostaje postacią kontrowersyjną. Nie jest znana i doceniana jako myślicielka, a potoczne wyobrażenia o jej teoriach stają się przyczynkiem dla powierzchownych ataków ze strony osób, które widzą w niej przede wszystkim przeciwniczkę niepodległościowych dążeń Polski.
„Róża” to projekt, który za punkt wyjścia obiera twórczość i polityczną działalność polsko-niemieckiej teoretyczki i rewolucjonistki. W centrum naszego zainteresowania znajduje się jednak nie jej biograa, lecz próba przeszczepienia jej rozważań na teren „wyobrażonego dzisiaj”: Co by było, gdyby rozpoznawalne przez wszystkich miejsce zasiedlić innymi widmami? Gdyby wpuścić w nie inną historię? Jak mogłyby wyglądać współczesne społeczeństwa, gdyby idee Róży Luksemburg miały realny wpływ na ich kształtowanie? Jak mogłyby wyglądać stosunki ekonomiczne?  Co by było, gdyby rozpoznawalne przez wszystkich miejsce zasiedlić innymi widmami? Gdyby wpuścić w nie inną historię?


RÓŻA
A. Jakimiak, M. Atman

Stworzyli: Mateusz Atman, Agnieszka Jakimiak, Krzysztof Kaliski, Jaśmina Polak, Cezary Kołodziej
Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA
Premiera: 25.06.2016.


Twórcy_czynie:

MATEUSZ ATMAN – dramaturg; studiował wiedzę o teatrze, filologię polską oraz dziennikarstwo i komunikację społeczną w Poznaniu; asystował Olivierowi Frljicowi przy spektaklu „Nie-boska. Wyznanie”, Agacie Maszkiewicz przy „Błękitnie”; pracował też z Wiktorem Rubinem przy „Detroit” i Pawłem Wodzińskim przy „Samuelu Zborowskim”.

AGNIESZKA JAKIMIAK – dramatopisarka, dramaturżka i eseistka. Absolwentka MISH na Uniwersytecie Warszawskim i studentka dramaturgii na Wydziale Reżyserii krakowskiej PWST; recenzentka teatralna i filmowa, laureatka I miejsca w Konkursie o Nagrodę im. Krzysztofa Mętraka. Publikowała m.in. w „ResPublice”, „Dwutygodniku”, „Didaskaliach”, „Kinie”. Autorka opracowania dramaturgicznego i tekstów do spektakli w reżyserii Weroniki Szczawińskiej, m.in. „Geniusz w golfie”, „Jak być kochaną”, „Re//mix Zamkowy: 2 albo 3 rzeczy, które o niej wiem”. Wraz z Goranem Injaciem i Joanną Wichowską współpracowała jako dramaturżka z Olivierem Frljiciem przy spektaklu „Nie-boska komedia. Szczątki”.

KRZYSZTOF KALISKI – gitarzysta, twórca projektów dźwiękowych, kurator. Autor muzyki do spektakli w reżyserii Bartosza Frąckowiaka: „Ksiądz H. czyli anioły w Amsterdamie”, „Gniew”, „W pustyni i w puszczy. Z Sienkiewicza i z Innych”, „Komornicka. Biografia pozorna” i muzyki dokumentalnej gry miejskiej „Hans Paasche: Grosspolen Hero” (Wielkopolska: Rewolucje) oraz do spektakli w reżyserii Weroniki Szczawińskiej: „Kamasutra. Studium przyjemności”/ „Artyści prowincjonalni”, a także koncepcji muzycznej słuchowiska według tekstu „Dźwiękowego zapisu doliny” Tymoteusza Karpowicza. Współpracował również z Pawłem Wodzińskim, Moniką Pęcikiewicz , Iwoną Pasińską. Autor muzyki do filmu „Heavy mental” w reżyserii Sebastiana Buttnego. W 2012 roku otrzymał, wraz z innymi twórcami spektaklu „Komornicka. Biografia pozorna”, wyróżnienie w Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.

JAŚMINA POLAK – absolwentka Wydziału Aktorskiego PWST w Krakowie (2014). Brała udział w projektach reżyserów młodego pokolenia: Krzysztofa Garbaczewskiego („Gwiazda śmierci”, 2010), Eweliny Marciniak („Zbrodnia”, 2012 – rola Cecylii przyniosła jej nagrody w Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej i na Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy), Radosława Rychcika („Powstanie”, „W letni sierpniowy dzień”, 2012). Zagrała też w spektaklu „UFO. Kontakt” Iwana Wyrypajewa (2013) oraz w opartym na materiale dokumentalnym zwycięskim spektaklu festiwalu berlińskiego HAU „Delfin, który mnie kochał” Magdy Szpecht (2014). Od 2014 roku związana z Teatrem Starym w Krakowie ( m.in. „Do Damaszku” i „Król Lear” reż. Jan Klata). Wyróżniona za kobiecy debiut aktorski na 39. Festiwalu Filmowym w Gdyni (2014) za rolę Oli w „Hardkor Disko” Krzysztofa Skoniecznego.

CEZARY KOŁODZIEJ – aka bit detektyw, aka, pastor c. Muzyk, producent, dj. Związany był z grupą muzyczną napszykłat i drum machina. Aktywny uczestnik wielu wydarzeń artystycznych łączących różne gatunki muzyki i sztuki: Muzyka Świata 2001-2004 Poznań, Warsztaty artystyczne Zamek Ujazdowski Warszawa 1998, 2000. Współpracował z Polskim Teatrem Tańca, uczestnik Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Malta. W 2000 roku współpracował z francuskim teatrem TranseExpress  występując wspólnie w Paryżu na centrum Pompidou. Współautor muzyki do projektu Wielkpolska: Rewolucje (gra miejska Hans Paasche, Listy na wolności), do słuchowiska w reżyserii Weroniki Szczawińskiej według tekstu Dźwiękowy zapis doliny Tymoteusza Karpowicza (Wrocławski Teatr Wpółczesny, 2012). Współautor muzyki do filmu Heavy Mental w reżyserii Sebastiana Buttnego (2012), do spektaklu Dom lalki w reżyserii Michała Siegoczyńskiego (Teatr Nowy w Poznaniu). Autor muzyki do spektaklu Sophie w reżyserii Kamili Michalak (Teatr Nowy w Poznaniu, 2015) i do spektaklu ato.MY (Teatr Nowy w Poznaniu, 2016).

Kategorie
Rezydencje

SZKŁEM I DYMEM PISANE // Teatr Fuzja

20:00_Dymem napisali, szkłem wzięli w nawias.
00:00_Szkłem przekreślili, co dymem dopisali.
2:00_Szkło zaparowało dymem i trzeba było pisać od nowa.
5:00_Zabrakło szkła, dymem samym nic się nie napisze.

„Bar, jakich w mieście wiele. Barmanka? Na pierwszy rzut oka widać, że z każdym klientem sobie poradzi. Stołki, a między nimi leżą zmęczeni życiem imprezowicze.
Z głośników sączy się dość natarczywa muzyka. Ona i ruch będą głównymi bohaterami. Zmęczeni bywalcy wracają do rzeczywistości i prawdopodobnie próbują odtworzyć to, co się poprzedniego wieczoru albo nocy wydarzyło. Albo to, co się zdarza niemal w każdym barze, kiedy ludzie za dużo wypiją, za dużo wypalą…”
– Stefan Drajewski, Głos Wielkopolski


SZKŁEM I DYMEM PISANE
T. Rozmianiec

Obsada: Agnieszka Mikulska, Krystyna Lama Szydłowska, Piotr Wojtyniak, Jakub Woźniak, Michał Kozłowski, Filip Kwiatkowski

Reżyseria: Tomasz Rozmianiec

Inscenizacja: Anna i Tomasz Rozmianiec

Scenariusz: Teatr Fuzja

Muzyka: Artur Sosen Klimaszewski

Kostiumy: Alicja Zygadlewska

Grafika: Małgorzata Fabian

Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA

Premiera: 01.04.2016

Kategorie
Rezydencje

NIE MÓW NIKOMU // A. Ziajski

“Jestem głęboko przejęty i zawstydzony stanem językowej wspólnoty. Mam nieodparte wrażenie, że używanie słów i ich znaczeń z coraz większą intensywnością staje się narzędziem zbiorowej konfrontacji, walki wszystkich ze wszystkimi. Nie budujemy przestrzeni do spotkania w dialogu, szacunku i wzajemnym zrozumieniu. Daliśmy przyzwolenie na życie w świecie budowanym ze strachu i uprzedzeń, w świecie, w którym zawłaszczanie języka realizuje się w fakcie odbierania innym prawa do głosu.

Do realizacji spektaklu zaprosiłem osoby niesłyszące. Wśród nich jest również jedna osoba niewidoma. Na początku czułem się zawstydzony tym jak reaguję i co o nich wiem. Dzisiaj chciałbym krzyknąć: wybieram milczenie! Ale jak tu wykrzyczeć takie wyznanie?” Adam Ziajski

Spektakl inspirowany osobistym doświadczeniem twórców a także reportażem Anny Goc pt. “Głusza”.

Spektakl grany w języku migowym z polskimi.

“…Nowa premiera Sceny Roboczej była dla mnie naprawdę dużym zaskoczeniem – nie spodziewałam się, że można mówić o komunikacji tak prostymi, a jednocześnie wyrazistymi środkami. Odcięcie od zewnętrznych bodźców dźwiękowych nie tylko pozwala usłyszeć bicie własnego serca, ale też skupić się na odczuwanych emocjach – tak jak aktorzy odczuwają dźwięki jedynie poprzez drżenia własnego ciała. Najbardziej dojmujące jest poczucie samotności – która dopada każdego, gdy nie potrafi porozumieć się ze światem. I może się przytrafić zarówno tam, gdzie brakuje wymiany informacji, jak i w sytuacjach, gdy jest ich za dużo. Ziajski przyjął dla swojej rezydencji hasło “Wolność, Równość, Teatr” – nadając tym samym teatrowi rolę budowania wspólnoty. I nie pomylił się – dawno nie spotkało mnie teatralne doświadczenie tak bardzo uwrażliwiające na drugiego człowieka.”
Anna Rogulska


NIE MÓW NIKOMU
Adam Ziajski

Występują: Jacek Frąckowiak, Zofia Mądra, Kazimierz Mądry,
Agnieszka Turek, Piotr Nowak, Karina Akseńczuk, Adam Ziajski
Wideo: kolektyw WOOOM visuals
Dźwięk: Maciej Frycz, Robert Gogol
Kostiumy i scenografia: Grupa Mixer
Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA
Premiera: 25.11.2016

Nagrody:
– Grand Prix dla najlepszego spektaklu TOPOFFFestival 2017 w Tychach- Nagroda im. Zygmunta Duczyńskiego dla indywidualności artystycznej festiwalu KONTRAPUNKT 2017 dla Adama Ziajskiego