Kategorie
Aktualności

JEDZIEMY DO WROCŁAWIA!

Halo! Wrocław, czy jesteście z nami?! 

Jako Dom Produkcyjny przyzwyczailiśmy się do życia w ciągłym procesie i ruchu. Dopiero co świętowaliśmy kolejną premierę, a już pakujemy walizki, skrzynie i torby, by w połowie kwietnia wyruszyć 180 kilometrów na południe.

Na zaproszenie Instytutu Grotowskiego, w ramach projektu „Żywe Kultury Teatru”, na kilka dni zmieniamy adres. To dla nas piękna wymiana energii – pod koniec marca gościliśmy artystów z Wrocławia u siebie, a teraz to my odwiedzimy ich przestrzeń, przywożąc ze sobą w bagażu mnóstwo różnorodności.

Wśród czterech tytułów, które ze sobą zabieramy znajdą się zarówno spektakle, które miały premiery kilka lat temu i dorobiły się statusu naszych klasyków, jak i zupełne świeżynki, mające premierę w zeszłym roku. Jest to dla nas wyjątkowe wydarzenie. Rzadko zdarza się, by aż cztery nasze tytuły były prezentowane dzień po dniu. Jeśli więc chcecie nadrobić nasze produkcje – lepszego momentu nie będzie!

Zaprezentujemy spektakle różnorodne formalnie i tematycznie: od tańca, przez instalację performatywną i eksperyment sceniczny, po teatr dramatyczny. Nie zabraknie też tematów, które wzruszą, ale i sprowokują do refleksji – od stereotypów dotyczących męskości, przez kolonialną przeszłość Polski i wymazywane postaci z historii, aż po międzyludzkie różnice w postrzeganiu świata.

Scena Robocza w trasie, zatem prezentujemy rozkład jazdy:

Bromance / Dominik Więcek, Michał Przybyła / 16.04.2026 / 19:00 / Sala Teatru Laboratorium we Wrocławiu
„Bromance” to o spektakl, który nie osądza i nie stawia widza przed wyborem; nie tworzy kategorii, lecz otwiera te już istniejące. W sposób rzadko przy podobnych tematach spotykany, stwarza odbiorcom niezobowiązującą przestrzeń dla interpretacji. Poprzez swoją bezpretensjonalną i ujmującą szczerością narrację pozwala przyjrzeć się historiom dwojga ludzi i – być może – w ich indywidualnych doświadczeniach odnaleźć swoje własne.
– Regina Lissowska, taniec POLSKA

Łowcy Głów / Ludomir Franczak / 17.04.2026 / 19:00 / Sala Teatru Laboratorium we Wrocławiu
Franczak w „Łowcach głów” próbuje ten fantazmat podróżnika zdobywcy – będący przecież w dzisiejszym świecie powodem raczej do wstydu niż dumy – rozkładać na czynniki pierwsze, zastanawiając się przy okazji nad tym, co było i jest tak kuszącego w złudnym poczuciu odkrywania. Bo – jak pyta – „czy można odkryć coś, co jest już znane komuś innemu?”.
–Wiktoria Tabak, dwutygodnik.com

Morgue Polonaise / Mariusz Gołosz, Filip Pawlak / 18.04.2026 / 19:00 / Sala Teatru Laboratorium we Wrocławiu
Spektakl (…) ma chyba pełnić funkcję zbliżoną do paryskiej ekspozycji umarłych: dotyka licznych tabu – tematów, których nie lubimy i nie chcemy poruszać. Obok śmierci mamy tu przede wszystkim niepełnosprawność, ale też między innymi starość i bezwstydną obojętność wobec tych, których bestialsko zamordowano (ale oni już nie żyją, a tu i teraz żyć jakoś trzeba). Ważne jest, że owe trudne tematy podane są tutaj w sposób, zdawałoby się, lekki, niezobowiązujący, przesycony nawet cienką ironią i autoironią.
–Juliusz Tyszka, teatralny.pl

Umwelt / Adam Ziajski / 19.04.2026 / 17:00 / Studio Na Grobli Instytutu Grotowskiego we Wrocławiu
„Umwelt” zaprasza do refleksji na temat specyfiki aparatu poznawczego i percepcyjnego. Ich oboczności sprawiają, że nie tylko ludzie znają świat inny niż świat zwierząt dysponujących szczególnymi zmysłami, ale także odróżniają się od siebie wzajemnie. Konstruowane przez każdego i każdą z nas wizje rzeczywistości nie muszą być tożsame. Podjęta przez Ziajskiego i zespół współpracujących z nim osób praca dowodzi, że żyjemy w fascynującej mieszaninie wieloświatów. Różnic, z medycznego punktu widzenia traktowanych jako odstępstwa od normy, nie należy traktować jak niepełnosprawności. To one nadają specyficzne cechy rzeczywistości, a nam pozwalają pięknie się różnić.
–Piotr Dobrowolski, kulturapoznan.pl

To oczywiście tylko przedsmak – zapraszamy na teatralną ucztę do Wrocławia!

Bilety już dostępne w sprzedaży!

Kategorie
Aktualności Rezydencje

PREMIERA: MOJA PIERWSZA NIEŚMIERTELNOŚĆ. SEANS // Studio Wachowicz/Fret

dajcie dzieciom język, lecz nie uczcie ich waszych wierszy

dajcie im ruch, lecz nie pozwólcie im ćwiczyć dawnych tańców

dajcie im dźwięki, lecz nie grajcie im waszej muzyki

dajcie światło, lecz nie dawajcie im obrazów

a nade wszystko, nim pierwszy raz otworzą oczy, spalcie wszystkie fotografie

Próbując odrzucić wszelki obraz i wszelką opowieść, nie jesteśmy w stanie oddać ile „Moja Pierwsza Nieśmiertelność” zawdzięcza postaci Agnes, bohaterce powieści Milana Kundery pt. „Nieśmiertelność”. Równocześnie nie staramy się ukryć, że nasz Seans zrodził się z fascynacji i inspiracji pracami Francesci Woodman, genialnej fotografki i performerki, która poznanie przejrzystej jak fotograficzna błona Istoty, uczyniła sensem zarówno swego krótkiego życia jak i swej nagłej, samowybranej śmierci.

W domenie optyki przejrzystość jest fizyczną własnością umożliwiającą przejście światła przez materiał bez rozproszenia. Przeźroczystość jest jedną z podstawowych cech cieczy – substancji, które są zdolne do przepuszczania promieni świetlnych przez swe nieskończone warstwy. O ile w przypadku wód powierzchniowych ich przeźroczystość bywa różna, to już wody podziemne są zazwyczaj przeźroczyste. Pojęciem przeciwstawnym staje się tu mętność. Gdy rodzimy się nasze ciało w osiemdziesięciu procentach składa się z wody. Nasza przeźroczystość zmniejsza się z roku na rok, jakbyśmy odchodząc od źródeł „ku światłu”, stawali się mętni.

W „Mojej Pierwszej Nieśmiertelności” zstępujemy w głąb przemijania i przejrzystości naszych ciał, wszelkich ciał a zarazem ich utrwalonego obrazu, ich wiecznej (nie)obecności, gdzie Eros i Tanatos splatają się w jedno. Nie ufamy wiekowi fotografii, wiekowi pracy światła, który rodząc się przyniósł największe w historii ludzkości zbrodnie i jakby bezwiednie, „przy okazji” utrwalił je ku potomności, ku bezprecedensowemu bałwochwalstwu zła. I bałwochwalstwu patrzenia na jego obraz bez końca, jakby nasze patrzenie zastępowało samego boga.

A jeśli składamy się z szeregu przylegających do siebie warstw, powłok, naskórków, których splecenie postrzegamy jako własne ciało, fotografia ściąga te warstwy – rozcina to, co niesłusznie zostało sklejone w akcie urodzenia, aby oddać nieśmiertelności – poprzez zadanie śmierci tej lichej powłoce cienia, który właśnie wpadł w pułapkę światła. Fotografia jest skórą ściągniętą z mojego ciała. Jest albumem naskórków, przeniesionych przez światło. Kiedy fotografuję, patrzę na siebie umarłą.

Nie da się podać dokładnej liczby wykonanych od początku historii fotografii zdjęć. Zrobiono ich pewnie kilkanaście bilionów. Każdego dnia robimy około pięciu miliardów zdjęć, 57 tysięcy fotografii na sekundę.

Wyobrażam sobie gazety przyszłości bez choćby jednego słowa, jednego zdania, żadnych informacji o mordach, pogromach, gwałtach, wypadkach. Żadnych dat, godzin, miejsc. A przede wszystkim żadnych zdjęć tylko delikatne, akwarelowe rysunki oczu świadków, którzy tam byli i w których oczach odbija się wszystko, co winniśmy zrozumieć. I rozumiemy to natychmiast i na zawsze.

Teksty: Monika Wachowicz i Jarosław Fret
Dramaturgia przestrzeni: Jarosław Fret
Wykonanie: Monika Wachowicz z udziałem Katarzyny Fiedukiewicz (sopran) i Marcina Cozera Markiewicza (trąbka)
Realizacja video: Jarosław Siejkowski, Przemysław Chojnacki, Adrian Jackowski
W nagraniach video udział wzięli: Kamila Wiklińska, Dariusz Maj, Jan Skopowski
Scenografia/Instalacja: Piotr Jacyk, Daniel Dyniszuk, Maciej Mądry, Jacek Siczek, Andrzej Walada
Szkice/grafika: Lena Czerniawska
Realizacja muzyczna: Tomasz Bojarski
Dokumentacja fotograficzna: Joanna Nowicka
Technika światła: Piotr Jacyk, Maciej Mądry
Komunikacja i promocja: Aleksandra Puk, Michalina Cendrowska
Plakat i identyfikacja graficzna: Kornelia Nowak
Produkcja: Scena Robocza, Instytut im. Jerzego Grotowskiego, Studio Wachowicz/Fret i Monika Wachowicz Studio Ciała i Emocji

Premiera: 27, 28, 29 marca 2026, Studio Scena Robocza

Partnerzy: Brodziak Gallery, Rodriguez Foundation, Czas Kultury, Radio Afera, Kwartalnik Fotografia

W Seansie wykorzystano utwór Lament (wg Lamentu Didony z opery H. Purcella, Didona i Eneasz) w specjalnym wykonaniu the Tiger Lillies (muz. Martyn Jacques, sł. Monika Wachowicz) oraz utwór Forever together the Tigers Lillies, a także Santa Maria Mireille Mathieu i Introit Missa Vultum Tuum zespołu Tempus Fugit z Korsyki.

Ponadto wykorzystano oryginalne nagrania materiałów audialnych: Skończyć z sądem bożym Antonina Artauda oraz Psalm Paula Celana (czytanego przez autora) a także wiersz Cesare Pavese Przyjdzie śmierć i będzie miała twoje oczy w tłumaczeniu Jarosława Mikołajewskiego oraz fragmenty powieści Milana Kundery, Nieśmiertelność.

Scenografię/Instalację wykonał zespół Instytutu im Jerzego Grotowskiego: Piotr Jacyk, Daniel Dyniszuk, Maciej Mądry, Jacek Siczek, Andrzej Walada.

UWAGA

Seans zawiera sceny nagości.

W seansie pojawia się błysk lampy fotograficznej. 

W seansie wykorzystywane są produkty pochodzenia zwierzęcego (kurze łapki).

BIO

Monika Wachowicz – aktorka, performerka i pedagożka. Ukończyła filozofię na Wydziale Nauk Społecznych na Uniwersytecie Śląskim. W 2021 roku powołała z Jarosławem Fretem Studio Wachowicz/Fret. Wykładowczyni we wrocławskiej filii Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego. Kuratorka projektów realizowanych w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu: „Szczeliny. Kobiety w sztukach performatywnych” oraz „Ponaduczelniany Przegląd Performansu (PPP)”. Od 2004 roku związana z Teatrem A Part w Katowicach, którego dyrektorem i reżyserem jest Marcin Herich. Prowadzi Studio Aktorskie, działające przy Teatrze A Part, a ponadto koordynuje odbywający się w Katowicach Międzynarodowy Festiwal Sztuk Performatywnych A Part. Współpracowała z Teatrem Biuro Podróży oraz duńskim reżyserem Nullo Facchini. W 2023 nominowana do nagrody Klepsydra dla najlepszej aktorki w kategorii przedstawień solowych na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Saint Muse w Ułan Bator w Mongolii, organizowanym przez mongolski oddział International Theatre Institute. W 2024 otrzymała nagrodę The Scotsman Fringe First i nominację do The Brighton Fringe Excellence Award at Edinburgh Fringe Festival za performans/instalację „T H E B O R D E R / G R A N I C A”. Od 2019 jest Prezeską Fundacji „Sztuka dla Życia”im. Marty Paradeckiej. Prowadzi Studio Ciała i Emocji w Katowicach, w którym tworzy i produkuje autorskie projekty.

Jarosław Fret – reżyser, aktor, dyrektor Instytutu Grotowskiego. Założyciel i lider Teatru ZAR. W latach 1999–2002 zrealizował szereg wypraw do Gruzji, Armenii i Iranu, prowadząc poszukiwania w obrębie najstarszych form muzyki chrześcijańskich kościołów wschodnich. W kolejnych latach wspólnie z członkami i członkiniami Teatru ZAR organizował wyprawy badawcze na grecką górę Atos, Sardynię i Korsykę, do Armenii, Turcji i Izraela. Uhonorowany wraz z Teatrem ZAR tytułem Best New Music Theater (2009) przyznawanym przez magazyn „Los Angeles Times” i Wrocławską Nagrodą Teatralną za tryptyk „Ewangelie dzieciństwa” (2010), który był prezentowany m.in. w Chicago, Los Angeles, San Francisco, Atenach, Belgradzie, Edynburgu, Florencji, Madrycie, Paryżu, Sybinie oraz Kairze, Nowym Delhi i Seulu. Spektakl „Cesarskie cięcie. Próby o samobójstwie” w jego reżyserii zdobył Total Theatre Award w kategorii Physical/Visual Theatre oraz Herald Angel Award podczas Festiwalu Fringe w Edynburgu w 2012 roku. Od 2021 roku współpracuje z Moniką Wachowicz, aktorką i performerką, w tandemie twórczym Studio WACHOWICZ/FRET, którego praca poświęcona jest wzajemnemu przenikaniu się sztuki teatru i performansu. W 2024 roku performans Studia „T H E B O R D E R / G R A N I C A” zdobył główną nagrodę The Scotsman’s Fringe First oraz nominację do The Brighton Fringe Excellence Award na Festiwalu Fringe w Edynburgu. Wykłada i prowadzi warsztaty w Polsce i za granicą, m.in. w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie Filii we Wrocławiu (obecnie Akademia Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego). Pomysłodawca i koordynator licznych projektów realizowanych w ramach działalności Instytutu Grotowskiego, m.in. Roku Grotowskiego UNESCO 2009, Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Świat miejscem prawdy” (2009, 2012), programu „Masters in Residence” (2010–2019), a także Olimpiady Teatralnej Wrocław 2016. Pełnił funkcję przewodniczącego Rady Kuratorów i kuratora ds. teatru Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. Dzięki jego staraniom w 2010 roku została otwarta nowa siedziba Instytutu Grotowskiego, Studio Na Grobli, a w 2019 roku Centrum Sztuk Performatywnych. Członek zarządu Międzynarodowego Stowarzyszenia Liderów Teatru (International Association of Theatre Leaders (IATL) powołanego w 2022 roku w Hongkongu. Odznaczony brązowym medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis (2022).

Joanna Nowicka – zawodowa fotografka/portrecistka, z 25-letnim stażem, prowadzi w śródmieściu Katowic swoje Studio Portretowe. W portrecie fascynuje ją przede wszystkim spotkanie z drugim człowiekiem, nić porozumienia, poznanie, w warunkach wzajemnej otwartości i zaufania. Portretując skupia uwagę na indywidualnych cechach osobowości, charakterze i wyjątkowości osoby portretowanej. Uczy fotografii, a w zasadzie czułego patrzenia – prowadzi warsztaty fotograficzne oraz rozwojowe, wspiera osoby z branży kreatywnej w ich rozwoju. Pisze bloga, gdzie obok tekstów o fotografii i wieloaspektowości prowadzenia firmy w tej branży, pisze też o psychologicznych aspektach pracy z ludźmi – o akceptacji i o tym w jaki sposób na siebie patrzymy oraz felietony z życia na tematy różne. Od 2012 roku należy do Związku Polskich Artystów Fotografików, tworzy swoje autorskie projekty, brała udział w wielu wystawach zbiorowych oraz indywidualnych.

Lena Czerniawska – urodziła się 1989 roku w Nowym Dworze Mazowieckim, dokąd nigdy więcej nie wróciła. Rysuje, od czasu do czasu pisze, występuje z rzutnikiem pisma i złotym megafonem, Dorabia jako graficzka, współtworzy scenę muzyki improwizowanej oraz Kolektyw Macondo, a ostatnio współpracuje z Instytutem Grotowskiego we Wrocławiu. Lunatyczka, mistrzyni gry w tysiąca, miłośniczka pelikanów zapalających złe myśli w oceanach, czytelniczka „Przekroju”, podróżująca zawsze ze szkicownikiem i książką. Próbuje bardziej szukać niż znaleźć, bo „kto znalazł, źle szukał” (Aglaja Veteranyi).

Katarzyna Fiedukiewicz – sopranistka. W 2024 roku ukończyła studia na wydziale wokalno-aktorskim w Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu w klasie Danuty Paziuk-Zipser i Aleksandry Kubas-Kruk. Swoje umiejętności rozwijała na kursach mistrzowskich prowadzonych przez wybitne śpiewaczki takie jak Aleksandra Kurzak, Mariella Devia i Barbara Frittoli. Wśród swoich osiągnięć posiada Third Prize Diploma na 41st Piero Boni International Opera Competition (Włochy) oraz trzecią nagrodę na XIII Międzynarodowym Konkursie Stonavská Barborka w Stonavie (Czechy). Z umiłowania do włoskiej literatury operowej w 2024 roku rozpoczęła studia na kierunku italianistyki na Uniwersytecie Wrocławskim. Obecnie, dzięki stypendium Erasmus, kontynuuje naukę na Università degli Studi di Verona, gdzie rozwija swoje kompetencje językowe i wiedzę na temat włoskiej literatury. W śpiewie, oprócz codziennej pracy nad techniką wokalną, bardzo ważne jest dla niej słowo i jego odpowiednie zrozumienie.

Kamila Wiklińska – tancerka i instruktorka tańca współczesnego. Studiuje na V roku we wrocławskiej filii Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie. Współtwórczyni spektaklu performatywnego pt. ,,universum.” (2023). W swojej pracy artystycznej poszukuje autentyczności i pierwotności w przestrzeni ruchu.

Marcin Markiewicz – trębacz, wokalista, autor muzyki i tekstów, animator kultury. Studiował fotografię, a na co dzień roznosi listy. Ma na swoim koncie setki zagranych koncertów, festiwali, spektakli oraz kilkanaście płyt, które współtworzył. Muzyka towarzyszy mu od ponad 30 lat. Jest współzałożycielem i liderem grupy KoNoPiAnS (1996). Grywa solowo, w czasie performansów, wernisaży, spotkań artystycznych, akompaniuję do kina niemego, realizuję nagrania. Współpracuję z Instytutem im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu. Spektakl „SZEOL”, w którym bierze udział w roli trębacza – aktora, prezentowany był w kilku europejskich krajach, m.in na Edinburgh Fringe Festival w Szkocji. Trąbi w poetyckim trio Brzoska/Marciniak/Markiewicz oraz w poetyckim elektro trip hopie Piksele.

Tomasz Bojarski – muzyk, multiinstrumentalista, kompozytor. Związany z Teatrem ZAR (2002-2008) – glos i instrumenty w spektaklach: „Ewangelie dzieciństwa”, „Cesarskie cięcie”, „Anhelli. Wołanie”. Perkusista wrocławskiej formacji Klinika. (2014). Wraz z artystami sztuk wizualnych z Wrocławia współtworzy instalacje i seanse performatywne. W swojej praktyce muzycznej wykorzystuje fortepian, instrumenty perkusyjne akustyczne i elektroniczne. Bada temporalne aspekty dźwięku, zjawisko czasu w muzyce. Na co dzień basista w zespole rockowym.

Dariusz Maj – absolwent wrocławskiego Wydziału Lalkarskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie (1994, obecnie Akademia Sztuk Teatralnych im. St. Wyspiańskiego). W roku 1984 basistą wrocławskiej grupy punkowej Sedes. Laureat Nagrody Wojewody Dolnośląskiego dla najlepiej rokującego aktora młodego pokolenia (2002). Był aktorem Centrum Sztuki – Teatru Dramatycznego w Legnicy (1997–2001, obecnie Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy), Teatru Dramatycznego im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu (2001–2009), Wrocławskiego Teatru Współczesnego im. E. Wiercińskiego (2009–2013), Teatru Polskiego we Wrocławiu (2015–2018). Twórca wielu ról teatralnych i filmowych, współpracował z czołowymi polskimi reżyserami, m.in. z Krzysztofem Garbaczewskim, Michałem Zadarą, Jackiem Głombem, Janem Klatą, Przemysławem Wojcieszkiem, Moniką Strzępką, Mają Kleczewską, Lechem Raczakiem, Krzysztofem Zanussim, Feliksem Falkiem, Waldemarem Krzystkiem, Krystianem Lupą, Jakubem Skrzywankiem, Robertem Talarczykiem. Obecnie jest aktorem Teatru Polskiego w Podziemiu. W 2019 roku monodram pt. „Aleja Narodowa” w reżyserii Katarzyny Dudzic-Grabińskiej z jego udziałem (koprodukcja Teatru Polskiego w Podziemiu i Ośrodka Kultury i Sztuki) został nagrodzony Kryształową Pestką na Festiwalu Teatrów i Kultury Awangardowej PESTKA.

Martyn Jacques – brytyjski piosenkarz, autor tekstów i akordeonista, założyciel i frontman kultowego tria kabaretowego The Tiger Lillies. Jego charakterystyczny, wysoki falset szybko stał się znakiem rozpoznawczym zespołu i elementem definiującym ich występy. Tiger Lillies łączą czarny humor, punkowy styl i przedwojenne wpływy kabaretowe, tworząc styl często określany jako brechtowski punkowy kabaret. W 2002 roku Tiger Lillies zdobyli nagrodę Oliviera za spektakl teatralny „Shockheaded Peter”. Grupa otrzymała również nominację do nagrody Grammy za wspólny album „The Gorey End” z Kronos Quartet. Jacques komponował muzykę do teatru, filmu, opery i produkcji interdyscyplinarnych. Często współpracuje z międzynarodowymi zespołami i orkiestrami oraz intensywnie koncertuje na całym świecie.

Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego

Kategorie
Aktualności

ŻEBY NIE ZOSTAWIAĆ ŚLADÓW – wydarzenie kontekstowe do premiery “Moja pierwszanieśmiertelność. Seans” // prof. Klaudia Święcicka

Zapraszamy na prelekcję z udziałem prof. Klaudii Święcickiej, poświęconą działaniu pamięci w dobie epoki cyfrowej. Spotkanie otworzy fragment performance’u Moniki Wachowicz w reż. Jarosława Freta i Moniki Wachowicz, których działania oscylują wokół teatru antropologicznego.

“Żyjemy w czasie dekonstrukcji zobiektywizowanych narracji o człowieku i jego przeszłości. Porządkująca świat teologia odeszła wraz z klęską oświecenia, piecami Auschwitz, traumą Kołymy, polami śmierci Kambodży. I naszym obecnym piekłem: Strefa Gazy, Ukraina, Afganistan, Iran, Sudan Południowy… Jeżeli Bóg jest winien łzy dziecka, to Iwan Karamazow zwraca bilet. Jedyne co może nas ocalić to Antropologia Drugiego Człowieka. Ci, którzy odeszli zostawiają ślad na fotografii. Bywa, że powstaje z nich performance, teatr. „Remember Me” – przesłanie Ojca Hamleta powraca w kliszach pamięci. Paradoks polega na tym, że gdy nie chcemy zostawić śladu, fotografia potrafi przetrwać śmierć i pożogę. Bywa także odwrotnie, gdy zapanuje – a żyjemy w takim czasie – mania upamiętnianie i upubliczniania, wtedy znaczące nakłada na znaczone i staje się pustym znakiem, nie odsyłającym do żadnego obrazu. Fotografia przestaje być medium przywoływania przeszłości. Zanikamy w wizualnym gąszczu, stajemy się przezroczyści. Jutro już nikt nie będzie pamiętał dzisiejszego wpisu. A to oznacza życie w wiecznym – bezrefleksyjnym – TERAZ. Może teatr antropologiczny – a takie są działania Moniki Wachowicz i Jarka Freta – stanie się miejscem ocalenia esencji, która pozostaje po egzystencji?”

– prof. Klaudia Święcicka

Podczas spotkania pochylimy się nad pytaniem, czy w warunkach dominacji wizualnego „wiecznego teraz” możliwe jest jeszcze tworzenie znaczących form pamięci, które nie ulegają rozproszeniu, lecz konstytuują wspólnotę sensu. Przybliżymy także słuchaczom i słuchaczkom kategorię “Antropologii Drugiego Człowieka” – rozumianej jako etyczną i relacyjną perspektywę myślenia o wspólnocie w epoce nadprodukcji wizerunków.

∘ KIEDY: 14 marca, 19:00
∘ GDZIE: Studio Scena Robocza (ul. Wroniecka 6)
∘ WYDARZENIE BEZPŁATNE
∘ ZAPISY ⟶ komunikacja@scenarobocza.pl
∘ CZAS TRWANIA: 120 minut bez przerwy
∘ DODATKOWE INFORMACJE: Spotkanie w języku polskim.

Autorką identyfikacji graficznej jest Kornelia Nowak

Klaudia Święcicka – historyczka kultury zajmująca się teatrem i plastyką. Obecnie profesor na UAM w Poznaniu. Autorka monografii: Małe ojczyzny Europy w teatrze Tadeusza Kantora (2002), Historia w teatrze Tadeusza Kantora (2007), Wielopole Skrzyńskie i Galicja w „kliszach pamięci” Tadeusza Kantora (2016) oraz kilkudziesięciu artykułów poświęconych teatrowi, historii kultury oraz turystyce kulturowej. Prowadzi projekty i warsztaty teatralne
oraz z dialogu międzykulturowego.

Monika Wachowicz – jest aktorką, performerką i pedagożką. Ukończyła filozofię na Wydziale Nauk Społecznych na Uniwersytecie Śląskim. W 2021 roku powołała z Jarosławem Fretem Studio Wachowicz/Fret. Wykładowczyni we wrocławskiej filii Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego. Kuratorka projektów realizowanych w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu: „Szczeliny. Kobiety w sztukach performatywnych” oraz „Ponaduczelniany Przegląd Performansu (PPP)”. Od 2004 roku związana z Teatrem A Part w Katowicach, którego dyrektorem i reżyserem jest Marcin Herich. Prowadzi Studio Aktorskie, działające przy Teatrze A Part, a ponadto koordynuje odbywający się w Katowicach Międzynarodowy Festiwal Sztuk Performatywnych A Part. Współpracowała również z Teatrem Biuro Podróży oraz duńskim reżyserem Nullo Facchini. W 2023 była nominowana do nagrody Klepsydra dla najlepszej aktorki w kategorii przedstawień solowych na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Saint Muse w Ułan Bator w Mongolii, organizowanym przez mongolski oddział International Theatre Institute. W 2024 otrzymała nagrodę The Scotsman Fringe First i nominację do The Brighton Fringe Excellence Award at Edinburgh Fringe Festival za performans/instalację „T H E B O R D E R / G R A N I C A”. Od 2019 jest Prezeską Fundacji „Sztuka dla Życia”im. Marty Paradeckiej. Prowadzi Studio Ciała i Emocji w Katowicach, w którym tworzy i produkuje autorskie projekty.

Jarosław Fret – jest reżyserem, aktorem, dyrektorem Instytutu Grotowskiego. Założyciel i lider Teatru ZAR. W latach 1999–2002 zrealizował szereg wypraw do Gruzji, Armenii i Iranu, prowadząc poszukiwania w obrębie najstarszych form muzyki chrześcijańskich kościołów wschodnich. W kolejnych latach wspólnie z członkami i członkiniami Teatru ZAR organizował wyprawy badawcze na grecką górę Atos, Sardynię i Korsykę, do Armenii, Turcji i Izraela. Uhonorowany wraz z Teatrem ZAR tytułem Best New Music Theater (2009) przyznawanym przez magazyn „Los Angeles Times” i Wrocławską Nagrodą Teatralną za tryptyk „Ewangelie dzieciństwa” (2010), który był prezentowany m.in. w Chicago, Los Angeles, San Francisco, Atenach, Belgradzie, Edynburgu, Florencji, Madrycie, Paryżu, Sybinie oraz Kairze, Nowym Delhi i Seulu. Spektakl „Cesarskie cięcie. Próby o samobójstwie” w jego reżyserii zdobył Total Theatre Award w kategorii Physical/Visual Theatre oraz Herald Angel Award podczas Festiwalu Fringe w Edynburgu w 2012 roku.  Od 2021 roku współpracuje z Moniką Wachowicz, aktorką i performerką, w tandemie twórczym Studio WACHOWICZ/FRET, którego praca poświęcona jest wzajemnemu przenikaniu się sztuki teatru i performansu. W 2024 roku performans Studia „T H E  B O R D E R / G R A N I C A” zdobył główną nagrodę The Scotsman’s Fringe First oraz nominację do The Brighton Fringe Excellence Award na Festiwalu Fringe w Edynburgu. Wykłada i prowadzi warsztaty w Polsce i za granicą, był wykładowcą m.in. w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie Filii we Wrocławiu (obecnie Akademia Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego). Pomysłodawca i koordynator licznych projektów realizowanych w ramach działalności Instytutu Grotowskiego, m.in. Roku Grotowskiego UNESCO 2009, Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Świat miejscem prawdy” (2009, 2012), programu „Masters in Residence” (2010–2019), a także Olimpiady Teatralnej Wrocław 2016. Pełnił funkcję przewodniczącego Rady Kuratorów i kuratora ds. teatru Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. Dzięki jego staraniom w 2010 roku została otwarta nowa siedziba Instytutu Grotowskiego, Studio Na Grobli, a w 2019 roku Centrum Sztuk Performatywnych. Członek zarządu Międzynarodowego Stowarzyszenia Liderów Teatru (International Association of Theatre Leaders (IATL) powołanego w 2022 roku w Hongkongu. Odznaczony brązowym medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis (2022).

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego

Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera

Kategorie
Aktualności

BOYHOOD TALKS: męskie święta – samotność, granice i wyzwania

Atmosfera świąteczna przejęła już galerie handlowe, restauracje, audycje radiowe i codzienne rozmowy, ale czy na pewno nadchodzący czas to tylko usłana jemiołą magia świąt?

Święta u wielu z nas mogą uruchamiać napięcia, poczucie osamotnienia albo powroty do dawnych ról, z którymi nie zawsze jest nam po drodze. Święta, pomimo swej uroczystej aury, mogą skrywać w sobie trudne przeżycia wynikające z bardzo ludzkich spraw – konfliktów w rodzinie, osamotnienia, zmian dawnych ról społecznych.

Zapraszamy na kolejne spotkanie BOYHOOD TALKS, aby porozmawiać o męskiej samotności, granicach i rolach, które szczególnie widać w świątecznym czasie. Rozmowa będzie wspaniałą okazją, aby lepiej zrozumieć, co dzieje się z Tobą w tym okresie i jak mądrze o siebie zadbać.

Wspólnie zastanowimy się:
   • skąd biorą się trudności, które wielu mężczyzn przeżywa w tym okresie
   • jak w święta poradzić sobie z samotnością, jeśli jej doświadczamy
   • jak rozpoznawać własne potrzeby bez poczucia winy
   • jak stawiać granice bliskim w sposób, który buduje relacje
   • jak nie zgubić siebie między oczekiwaniami a tradycją

Naszym ekspertem będzie Piotr Przybysz, psycholog i psychotraumatolog, pracującym z osobami doświadczającymi silnego stresu, traumy, mobbingu oraz wypalenia zawodowego. W swojej pracy łączy podejście naukowe z relacyjną perspektywą, koncentrując się na budowaniu bezpiecznej, autentycznej relacji terapeutycznej jako kluczowego elementu procesu zmiany.

Po rozmowie tradycyjnie otwieramy czas na pytania i dyskusję z publicznością – zapraszamy do aktywnego udziału!

∘ KIEDY: 10 grudnia, 19:00
∘ GDZIE: Studio Scena Robocza (ul. Wroniecka 6)
∘ WYDARZENIE BEZPŁATNE

 

Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera

Poznań logo
Kategorie
Aktualności Rezydencje

WIECZORYNKA 404 // Teatr Fatamorgana

Kiedy przestaliśmy być dziećmi i czy aby na pewno? Gdzie podziała się nasza wrodzona spontaniczność, ciekawość na wszystko, szczerość i otwartość?

Jeszcze nie tak dawno odkrywaliśmy tajemnice babcinowego kredensu, budowaliśmy zamki, taplaliśmy się w kałużach i jedliśmy kisiel. Z ufnością odkrywaliśmy tajemnice naszego świata, bez trosk i strachu, a wieczorem czekaliśmy na wieczorynkę.

Dzisiaj jesteśmy zabiegani, czasem zagubieni lub zmęczeni. Mamy być uważni i odpowiedzialni. Mamy to i tamto, jeszcze. Tylko czasu wiecznie nie mamy.

Oddajmy się więc zbiorowemu, chwilowemu urojeniu, że znowu jesteśmy przepiękni, jak dzieci. Oddajmy się władzy naszej wyobraźni, niech wrócą wspomnienia i emocje. Niech będzie po naszemu, w pokręconych historyjkach, zmyślonych opowieściach, lalkach i dziwnych przedmiotach. Zróbmy sobie radochę i oddajmy się bajkom dla dzieci w dorosłych ciałach.

Spektakl Wieczorynka 404 jest zaproszeniem do varieté teatru animacji złożonego z cyklu korespondujących ze sobą miniatur. To mozaikowa opowieścią dla czystej frajdy i dla wytchnienia. Swoiste święto w spotkaniu bez uprzedzeń i pośpiechu, adresowane do wcale nie takich starych.

Scenariusz i reżyseria: Anastasiia Miedviedieva
Wykonanie: Nikon Miedviediev, Oleh Nesterov, Anastasiia Miedviedieva
Tekst: Adam Ziajski
Kostiumy i scenografia: zespół
Realizacja świateł: Jacek Broda
Realizacja dźwięku: Maciej Frycz
Komunikacja i Promocja: Michalina Cendrowska, Aleksandra Puk
Produkcja wykonawcza: Wiktoria Studnicka
Produkcja: SCENA ROBOCZA
Premiera: 13.12.2025

BIO

Teatr Fatamograna to niezależny zespół podróżujących artystów. Projekt zainspirowany potrzebą prostoty i piękna w teatrze, zainicjowany siedem lat temu w Polsce, dziś rozciągnięty między Poznaniem, Kolumbią Brytyjską a resztą świata. Eksplorujący dramat, lalkarstwo, teatr cieni i sztuki wizualne, teatr obiektu i upcyklingu. Ważnym elementem jego praktyki jest angażowanie lokalnych społeczności w projekty artystyczne, łączenie kultur poprzez sztukę i dostarczanie doświadczeń odzwierciedlających złożoność ludzkiej natury i jej kondycji we wspólnej, globalnej rzeczywistości. Teatr Fatamorgana współpracuje z instytucjami i organizacjami kultury na całym świecie, realizując projekty min. w Polsce, Malezji, Meksyku, Tanzanii i Kanadzie. W jego skład wchodzą: Anastasiia Miedviedieva, Paula Mac, Nikon Miedviediev i Oleh Nesterov.

Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera

Poznań logo
Kategorie
Aktualności

Laboratorium Praktyk Współtwórczych #14 spotkanie z Hanną Wróblewską

Instytucje: jakie? z kim? dla kogo?

W ramach spotkań z cyklu Laboratorium Praktyk Współtwórczych przyglądamy się zapleczu działania instytucji kultury. Próbujemy wskazać najważniejsze problemy, jakie są spotykane „za kulisami” działalności kulturalnej, a następnie – wspólnie z osobami uczestniczącymi – znaleźć dla nich potencjalne rozwiązania.

Spotkanie #14 – Kultura w Polsce a kultura polska

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego to najważniejszy z punktu widzenia instytucji oraz działań kulturalnych organ rządowy. Nie tylko finansowo wspiera rozmaite inicjatywy i projekty, ale też podejmuje własne, a przede wszystkim dba o znaczenie kultury w rozwoju demokracji i społeczeństwa obywatelskiego.

W jaki sposób władze MKiDN postrzegają swoją rolę?

Na czym polega różnica pomiędzy spojrzeniem z perspektywy instytucji a władz centralnych?

Jak wygląda krajobraz kulturalny w Polsce – co widać dobrze, a co pozostaje niewidoczne?

Czy działalność kulturalna może mieć istotny wpływ na współczesną politykę (i odwrotnie)?

Gościnią ostatniego w tym roku spotkania w ramach Laboratorium Praktyk Współtwórczych będzie Hanna Wróblewska – historyczka sztuki, była Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Ze światem kultury związana jest od zawsze. W latach 2010–21 kierowała Narodową Galerią Sztuki Zachęta, pełniła także funkcję komisarza Pawilonu Polskiego na Biennale w Wenecji. W latach 2022–23 była wicedyrektorką ds. naukowych i wystawienniczych w Muzeum Getta Warszawskiego. Od grudnia 2023 pełniła funkcję dyrektorki Departamentu Narodowych Instytucji Kultury w MKiDN. Członkini Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych oraz stowarzyszenia Polski Komitet Narodowy Międzynarodowej Rady Muzeów ICOM.

Rozmowę poprowadzi kurator cyklu, Miłosz Markiewicz – doktor nauk humanistycznych zatrudniony w Katedrze Teatru i Sztuki Mediów UAM, badacz przemocy strukturalnej w instytucjach kultury. Kurator cyklu Laboratorium Praktyk Współtwórczych w Scenie Roboczej.

Dla kogo: dla osób pracujących w instytucjach, animujących i produkujących, a także dla wszystkich tych, których ciekawi przyszłość instytucji.

∘ KIEDY: 2 grudnia, 18:00
∘ GDZIE: Studio Scena Robocza (ul. Wroniecka 6)
∘ WYDARZENIE BEZPŁATNE
∘ ZAPISY ⟶ komunikacja@scenarobocza.pl
∘ CZAS TRWANIA: 120 minut bez przerwy
∘ DODATKOWE INFORMACJE: Spotkanie w języku polskim. Rozmowa będzie rejestrowana, a następnie opublikowana na naszym kanale na Spotify i YouTube.

Autorką identyfikacji graficznej jest Kornelia Nowak
fot. Danuta Matloch (MKiDN)

Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera

Poznań logo
Kategorie
Aktualności

BYCIE W CIELE // Vinyasa Joga z Marią Walczyk

Grafika promująca zajęcia ‘Bycie w ciele – Vinyasa joga’. Widać grupę osób ćwiczących jogę w sali; na pierwszym planie osoba w czarnych legginsach i sportowym topie wykonuje pozycję równowagi na macie, z jedną ręką i przeciwną nogą uniesionymi w górę. W lewym górnym rogu znajduje się logo Sceny Roboczej. Na dole, na różowym kształcie, umieszczony jest tytuł zajęć.

Bycie w ciele to okazja, żeby swoje ciało zauważyć – żeby skoncentrować się na nim i na płynących przez nie odczuciach. To praktyka okazywania mu czułości i ciekawości.

Zapraszamy na drugie spotkanie z cyklu BYCIE W CIELE // Vinyasa Joga z Marią Walczyk. Na grudniowych zajęciach skupimy się na mobilności i otwieraniu obszaru bioder. Będziemy szukać równowagi między pracą a rozluźnieniem, wzmacnianiem a otwieraniem.

Jeśli jesteś osobą początkującą, bądź nie masz jeszcze żadnego doświadczenia z jogą – wpadaj śmiało! Pozycje, które będziemy przyjmować w trakcie zajęć, prezentowane będą w kilku wariantach, co pozwoli każdej z osób praktykujących przejść przez całą sekwencję.

Zabierz ze sobą:

  • matę – zamiast niej sprawdzi się też obszerny ręcznik lub koc
  • coś do picia
  • wygodny, niekrępujący ruchów strój
  • bluzę i ciepłe skarpetki – przydadzą się podczas rozgrzewki i relaksacji

Do zobaczenia na macie!

∘ KIEDY: 17 grudnia, 18:00
∘ GDZIE: Studio Scena Robocza, ul. Wroniecka 6
∘ ZAPISY ⟶ pr@scenarobocza.pl
∘ CENA: 30 zł, płatność na miejscu kartą lub gotówką
∘ MAKSYMALNA ILOŚĆ OSÓB W GRUPIE: 12
∘ CZAS TRWANIA: 90 minut

BIO

fot. Klaudia Bilska

Maria Walczyk – certyfikowana nauczycielka jogi. Ukończyła kurs TTC200 akredytowany przez Yoga Alliance. W ramach swoich zajęć uczy głównie vinyasa jogi – zarówno w jej najłagodniejszych, jak i bardziej dynamicznych odmianach. Jogę pokochała za to, że stanowi ona nie performens, a doświadczenie. W praktyce interesuje ją połączenie dyscypliny, ogólnorozwojowego treningu ciała z praktyką uważności i auto-czułości.

fot. Klaudia Bilska

Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera

Poznań logo
Kategorie
Aktualności

KALEKOWANE STUDIO // wydarzenie kontekstowe MORGUE POLONAIS

Grafika promująca wydarzenie "Kalekowane studio" w Scenie Roboczej. Na zdjęcie przedstawiające grupę artystów performujących na scenie naniesiony został zielony, nieregularny kształt z tytułem wydarzenia. W lewym górnym rogu widnieje biały logotyp Sceny Roboczej

Posługując się metodami sztuki kalekowanej (crip art) Filip Pawlak wraz z Ewą Jenek, alternatywną motorycznie performerką, zapraszają do przestrzeni, w której na czas spotkania zostaną uchylone normy społeczne.

Wspólnie będziemy kalekować ruch, poszukiwać idealnego pęknięcia, fałdy, kruchości i drżenia. Spróbujmy nauczyć się tego, czego najczęściej próbuje się nas oduczyć – braku symetrii, koślawości czy wciągania brzucha na baczność. Podczas tego ruchowego warsztatu zainspirujemy się wyobrażonym ruchem, odtwarzając i analizując ruchy ikonicznych ról niepełnosprawnych bohaterów w zawłaszczającym wykonaniu pełnosprawnych aktorów.

∘ KIEDY: 20 listopada, 18:00
∘ GDZIE: Studio Scena Robocza, ul. Wroniecka 6
∘ ZAPISY ⟶ komunikacja@scenarobocza.pl
∘ WYDARZENIE BEZPŁATNE
∘ MAKSYMALNA ILOŚĆ OSÓB W GRUPIE: 12
∘ CZAS TRWANIA: 90 minut
∘ PRZYGOTOWANIE DO WARSZTATÓW: wybierz najlepszego Twoim zdaniem aktora odtwarzającego niepełnosprawność w dowolnym filmie oraz spróbuj przygotować szczegółowy opis techniczny tego ruchu. Na warsztaty ubierz wygodny strój pozwalający na ćwiczenia na ziemi.

BIO

Filip Pawlak – twórca teatralny, samorzecznik artystów z niepełnosprawnościami, niezależny kurator i producent. Absolwent Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu oraz Akademii Teatralnej w Malmö. Od 2025 roku doktorant Katowickiej Szkoły Filmowej im. Krzysztofa Kieślowskiego oraz członek zespołu Pawilonu tańca i innych sztuk performatywnych w Warszawie. Zaangażowany w międzynarodowy projekt Europe Beyond Access jako ambasador i ekspert. Współautor multidyscyplinarnego projektu „Freak show” realizowanego m.in. w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie oraz jako pełnometrażowy film dokumentalny (premiera w 2026 roku). W 2024 roku stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w programie „Młoda Polska” oraz dwukrotnie Krajowego Planu Odbudowy. W ubiegłych latach rezydent w Europejskim Centrum Sztuki Hellerau w Dreźnie, Komunie Warszawa, Skanes Dansteater oraz Warehouse9 w Kopenhadze. Doświadczony w instytucjonalnym i niezależnym sektorze sztuki, w przeszłości m.in. kierownik działu produkcji MCK Nowy Teatr w Warszawie, producent cyklu 10Treffen na Theatertreffen w Berlinie, współpracownik Rafała Urbackiego. Wieloletni członek IETM International Network for Contemporary Performing Arts, gdzie od 2023 roku zasiada również w advisory board.

Ewa Jenek – kulturoznawczyni, społeczniczka, aktywistka pracująca w lokalnych środowiskach angażujących osoby z niepełnosprawnościami oraz pracująca z młodzieżą w zakresie edukacji pozaformalnej. Performerka w spektaklu Rafała Urbackiego “Niech nigdy w tym dniu słońce nie świeci” w Teatrze im. Fredry w Gnieźnie. Amatorka fotografii oraz mocnych brzmień muzycznych.

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania #poznanwspiera

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

Kategorie
Aktualności Rezydencje

MORGUE POLONAISE // Filip Pawlak, Mariusz Gołosz

MORGUE POLONAISE

albo siedem polskich płyt nagrobnych

ale bez podpisu

Wspólnota potrzebuje swoich umarłych, aby przywiązać się do ziemi. Znajdujemy ich w różnych miejscach: na cmentarzach, w nazwach ulic, podręcznikach historii czy w serialach kostiumowych albo jako patronów szkół. Polsko brzmiące nazwisko na zagranicznym nagrobku przykuwa nasz wzrok: kolejny dowód potwierdzający istnienie kraju. Czujemy z nimi więź mówiąc tym samym językiem, ale też mając podobne ciała z jednolitym kolorem skóry i porównywalną anatomią.

A co z tymi, którzy odstają od tej normy? Czy jeśli nie widzimy ich po śmierci, możemy być pewni, że kiedykolwiek żyli?

Morgue Polonaise to przewrotna opowieść o cmentarzu ze snów, gdzie obok Chopina, Mickiewicza i innych wielkich rodaków, spoczywają osoby z niepełnosprawnościami, o których nigdy nie usłyszymy w szkołach, a którym za życia odbierano sprawczość i godność. Przedstawimy wam historię sławnego Zbigniewa Religi, który przeniósł serce z dłoni do miejsca, w którym zazwyczaj jest serce, ale opowiedzianą z perspektywy ciotki Gabrieli. Wcielając się w rolę niepełnosprawnej, włożymy wszystkie wysiłki, by odtworzyć sukces artystyczny Dawida Ogrodnika z filmu „Chce się żyć”.

Zapraszamy do polskiego oddziału La Morgue de Paris z brakiem podjazdu dla osób z niepełnosprawnościami!

Reżyseria: Filip Pawlak
Scenariusz, dramaturgia: Mariusz Gołosz
Scenografia: Jędrzej Hechłacz
Muzyka: Avtomat
Wykonanie: Katarzyna Janek, Konrad Marek Cichoń
Udział gościnny: Babcia, Vron
Materiały video: Anu Czerwiński
Kostiumy: Ewa Zonik
Realizacja dźwięku: Maciej Frycz
Realizacja światła: Jacek Broda
Komunikacja i promocja: Michalina Cendrowska, Aleksandra Puk
Produkcja wykonawcza: Wiktoria Studnicka
Obsługa techniczna: Agata Królikowska
Identyfikacja graficzna: Kornelia Nowak
Teaser: Jędrzej Guzik
Premiera: 28 listopada 2025
Pokazy: 28-30 listopada 2025, Studio Scena Robocza, ul. Wroniecka 6

Produkcja: Scena Robocza, Studio Pawlak

RECENZJE

Spektakl (...) ma chyba pełnić funkcję zbliżoną do paryskiej ekspozycji umarłych: dotyka licznych tabu – tematów, których nie lubimy i nie chcemy poruszać. Obok śmierci mamy tu przede wszystkim niepełnosprawność, ale też między innymi starość i bezwstydną obojętność wobec tych, których bestialsko zamordowano (ale oni już nie żyją, a tu i teraz żyć jakoś trzeba). Ważne jest, że owe trudne tematy podane są tutaj w sposób, zdawałoby się, lekki, niezobowiązujący, przesycony nawet cienką ironią i autoironią.

BIO


fot. Jenny Leymann

Filip Pawlak – twórca teatralny, samorzecznik artystów z niepełnosprawnościami, niezależny kurator i producent. Absolwent Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu oraz Akademii Teatralnej w Malmö. Od 2025 roku doktorant Katowickiej Szkoły Filmowej im. Krzysztofa Kieślowskiego oraz członek zespołu współtworzonego nowo powstający w Warszawie Pawilon tańca i innych sztuk performatywnych. Zaangażowany w międzynarodowy projekt Europe Beyond Access jako ambasador i ekspert. Wraz z Łukaszem Rondudą autor multidyscyplinarnego projektu „Freak show” realizowanego m.in. w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie oraz jako pełnometrażowy film dokumentalny (premiera w 2026 roku). W 2024 roku stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w programie „Młoda Polska” oraz dwukrotnie Krajowego Planu Odbudowy. W ubiegłych latach rezydent w Europejskim Centrum Sztuki Hellerau w Dreźnie, Komunie Warszawa, Skanes Dansteater oraz Warehouse9 w Kopenhadze. Doświadczony w instytucjonalnym i niezależnym sektorze sztuki, w przeszłości m.in. kierownik działu produkcji MCK Nowy Teatr w Warszawie, producent cyklu 10Treffen na Theatertreffen w Berlinie, współpracownik Rafała Urbackiego. Wieloletni członek IETM International Network for Contemporary Performing Arts, gdzie od 2023 roku zasiada również w advisory board. 


fot. Bartek Warzecha

Mariusz Gołosz – dramatopisarz, były piekarz, absolwent filozofii na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Laureat pierwszej edycji konkursu Teatru Telewizji „Narracje Nieobecne”, dwukrotny laureat I nagrody w 33. i 35. Konkursie na Sztukę Teatralną dla Dzieci i Młodzieży, finalista 15. Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej, współautor zwycięskiej koncepcji Generatora Nowych Idei Nowego Teatru w Warszawie, laureat konkursu Nowego Teatru w Słupsku na sztukę inspirowaną postacią Triny Papisten. Stypendysta Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, kurator slamu dramaturgicznego w ramach 43. i 44. Warszawskich Spotkań Teatralnych. Jego sztuki były publikowane w „Dialogu”, „Nowych Sztukach dla Dzieci i Młodzieży” oraz „Dialogu Puzyny”.

Jędrzej Hechłacz – scenograf i rzeźbiarz, absolwent Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Przez kilka lat prowadził własną pracownię, tworząc rzeźby, elementy rekwizytorskie oraz unikatowe meble i obiekty we współpracy z grupą Main Square Hospitality Group w Krakowie. Projektował także artystyczne motocykle i zrealizował czterokołowy pojazd w stylistyce steampunkowej do reklamy piwa Książęce – „Ty wybierasz” (2017). Po kilkuletniej pracy w firmie Artistic Spaces na Florydzie, gdzie projektował przestrzenie eventowe i obiekty scenograficzne, debiutuje w Polsce jako autor scenografii spektaklu Pieśni piekarzy polskich w Nowym Teatrze w Warszawie, dramatu autorstwa Mariusza Gołosza.

Avtomat (właściwie Kajetan Łukomski) – osoba o zbyt dużej ilości zainteresowań – otwarcie queerowy niebinarny kompozytor, producent muzyczny, DJ i wokalista, część składowa kolektywu Ciężki Brokat i były członek Oramics (2019-2022), jeden ze współzałożycieli Radio Kapitał, polski ambasador Keychange i rezydent SHAPE Platform 2021, ale również projektant graficzny, typograf i ilustrator 3D/AI. Przez ostatnie 15 lat przeszedł niejedną metamorfozę – od fascynacji industrialem i czysto syntetycznym brzmieniem, przez wielogłosowe śpiewy z projektem Pleśni po poszarpane rytmicznie klubowe brzmienia z EP-ek “Gusła (Human Rites)” i eksperymentalne wydawnictwo, „Lamenty”. Utwory zawarte  na nich pojawiały się w setach m.in. Zoë McPherson, Shyclart czy Acid Pauli. Ze swoją autorską muzyką miał już okazję zaprezentować się na takich festiwalach jak Open’er, czy Up To Date i w wielu klubach w Polsce i za granicą (m.in. Berlin, Londyn, Praga, Oslo, Kopenhaga, Amsterdam, Ljubljana). Nagrywał miksy dla globalnej prasy muzycznej, remiksował artystów takich jak Kamp czy Baasch, a także tworzył muzykę na potrzeby spektakli teatralnych. W klubie jego doświadczenie owocuje prawie irytująco eklektycznym leksykonem najbardziej postępowych brzmień dzisiejszej sceny elektronicznej. W seriach miksów i imprez klubowych łączy nietypowe podziały rytmiczne, przyprawiając wszystko improwizowanymi na żywo wokalami.

Katarzyna Janek – aktorka, tancerka, choreografka. Absolwentka Wydziału Teatru Tańca w Bytomiu, współpracowała z teatrami i instytucjami w całej Polsce (m.in. T. Dramatyczny w Wałbrzychu, Instytut Grotowskiego we Wrocławiu), tworząc kreacje taneczno-aktorskie w spektaklach nagradzanych i prezentowanych na licznych festiwalach. Stworzyła choreografię do dwóch dyplomów musicalowych Akademii Muzycznej w Łodzi – jeden z nich zdobył Grand Prix na Festiwalu „Wiosna Teatralna” w Lublinie. Gra w krótkich metrażach, teledyskach i serialach, w przyszłym roku premierę mają dwa pełnometrażowe filmy z jej udziałem. Prywatnie działaczka, wolontariuszka, wielbicielka morza i zielonej herbaty.

Konrad Marek Cichoń – aktor teatralny, twórca i aktywista. Absolwent Policealnej Szkoły Aktorskiej Doroty Pomykały i Danuty Owczarek w Katowicach oraz Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie (obecnie Akademia Sztuk Teatralnych). Od września 2016 roku jest członkiem zespołu Teatru Polskiego w Poznaniu, gdzie w ciągu dziewięciu lat zrealizował kilkadziesiąt premier, współpracując z czołowymi reżyserami polskiej sceny. Równolegle rozwija autorskie projekty twórcze, jako reżyser, autor tekstów dramatycznych oraz organizator wydarzeń artystycznych. W swojej działalności artystycznej łączy praktykę teatralną z aktywizmem i poszukiwaniem nowych języków scenicznych. Interesuje go teatr reagujący – żywy, zanurzony w sprawczości wspólnoty.

Babcia – Drag artist, costume maker, duch, zjawa, mistyczka. Tworzy postaci inspirowane rozkładem, ciałem i cierpieniem. W pracy posługuje się brzydotą i wstrętem, w celu konfrontacji siebie i widza z tym, na co nie chce się patrzeć.


fot. Marcin Richter

Vron – (he, they) – Agender twórca dragu i sił performatywnych. Okazjonalnie gra w teatrze, a bez okazji kocha kino. Performuje żale i krzywdy. Zmutowany wąż, kiedy coś zje, zaczyna rosnąć. Jedząc coraz więcej, staje się coraz większy. A W pobliskim miasteczku właśnie ma być festyn.


fot. Diana Lelonek

Anu Czerwiński – reżyser filmów dokumentalnych, operator i montażysta. Obecnie pracuje nad swoim pełnometrażowym debiutem Home Movie – polsko-francuską koprodukcją, która już zdobyła międzynarodowe wyróżnienia, m.in. Sundance Documentary Fund Grant (2025) i Points North Fellowship (2025). Anu kształcił się na kierunku reżyserii dokumentalnej na Université Paris Cité, a następnie w programie DOK PRO w Szkole Wajdy. Jako montażysta, operator i drugi reżyser współpracował przy projektach filmowych w Polsce i we Francji.  Równolegle do pracy filmowej tworzy wideo i projekty multimedialne dla czołowych polskich teatrów i galerii sztuki. W swojej twórczości łączy język sceniczny z formami dokumentalnymi, przyglądając się rolom społecznym, przemianom rodzinnych relacji i doświadczeniom osób dotąd niewidocznych w mainstreamie. Anu ma także doświadczenie aktorskie i jest uznawany za pierwszą osobę transpłciową w Polsce, która wystąpiła zarówno w filmie, jak i w teatrze.

Ewa Zonik (Paranoia/Greater.Hurtung.Style) – Interesuje mnie wszystko co jest dla mnie nieznane. Kiedyś cosplayerka, potem studentka projektowania ubioru na UAP, aktualnie od ponad 5 lat projektuję i realizuję kostiumy sceniczne z pomysłów Drag Queenek (i nie tylko). Ulubione inspiracje to Neutral Milk Hotel, gry computerowe, media sprzed 2010 roku. 

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego

Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera

Kategorie
Aktualności

BOYHOOD TALKS: Przychodzi facet do lekarza – czyli porozmawiajmy o męskim zdrowiu

Przychodzi facet do lekarza…

To nie początek żartu – to sytuacja, która zdarza się zdecydowanie za rzadko.

Mężczyźni mniej korzystają z porad lekarzy, mniej się badają, w ogóle mniej się zajmują swoim zdrowiem niż kobiety.
I żyją krócej… Ale czy muszą żyć krócej?

Czy kiedyś coś Cię bolało ale nie poszedłeś do lekarza, bo przecież przejdzie samo? Czy zdarzyło Ci się kiedyś mieć zaplanowane jakieś badania ale w sumie to miałeś dużo pracy i nie było kiedy na nie pójść? A może nawet nie było kiedy ich zaplanować? Może też zdarzyło Ci się mieć jakieś objawy w miejscach, których wstydziłeś się pokazać lekarzowi? Nigdy nie badałeś się na choroby układu moczowego, a o badaniu na choroby przenoszone drogą płciową nawet nie pomyślałeś? Czy boisz się tego co usłyszysz u lekarza?

Jeśli na któreś z tych pytań odpowiedziałeś twierdząco to koniecznie musisz przyjść na nasz event!

W środę 12. listopada zapraszamy Was do Sceny Roboczej gdzie razem z naszym gościem – Sebastianem Jądrem – lekarzem podstawowej opieki zdrowotnej – porozmawiamy o męskim zdrowiu. Nasz gość opowie nam jakie badania powinni wykonywać mężczyźni, jak dbać o zdrowie w zależności od wieku, kiedy powinno się odwiedzać lekarza, jak można obserwować swoje ciało w poszukiwaniu pierwszych alarmujących objawów, a także wspólnie zastanowimy się czemu w ogóle mężczyźni niechętnie korzystają ze służby zdrowia.

Nie wiem jak Wy, ale my już mamy masę pytań do naszego gościa!

∘ KIEDY: 12 listopada, 19:00
∘ GDZIE: Studio Scena Robocza (ul. Wroniecka 6)
∘ WYDARZENIE BEZPŁATNE

 

Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera

Poznań logo