Kategorie
Projekty

Warsztaty Technik Scenicznych // realizacja dźwięku i światła

Czarna grafika z pomarańczowymi napisami. W centrum zdjęcie przedstawiające mężczyznę przy konsoli.

W dniach 6-11 lipca odbyły się dwa cykle warsztatów technik scenicznych pod okiem doświadczonych realizatorów dźwięku i światła. Warsztaty składały się z czterogodzinnych bloków poświęconych osobno pracy realizatora dźwięku i światła.

Był to cykl sześciu spotkań edukacyjnych, skierowanych do osób zainteresowanych tworzeniem i obsługą dźwięku oraz oświetlenia scenicznego – zarówno dla osób bez żadnego doświadczenia, jak i tych stawiających już swoje pierwsze kroki w reżyserce, chcących zaczerpnąć wiedzę od specjalistów i praktyków w tej dziedzinie. Program zakładał podejście „learning by doing” – uczestnicy uczyli się poprzez działanie, eksperymentowanie oraz pracę na rzeczywistych przykładach.

Warsztaty obejmowały zarówno podstawy techniczne, jak i zagadnienia kreatywne, takie jak budowanie narracji, praca z ciszą, rytmem i przestrzenią.

Istotnym elementem programu była demistyfikacja technologii – pokazanie, że realizacja dźwięku i światła nie musi być domeną wyłącznie specjalistów, a przy odpowiednim podejściu i zrozumieniu podstaw może być dostępna dla szerokiego grona twórców.

Warsztaty skierowane były do osób od 18 roku życia.

Harmonogram warsztatów
6 LIPCA – DZIEŃ 1

10:00 – 14:00 | realizacja dźwięku

Wprowadzenie do dźwięku w teatrze

  • rola dźwięku w spektaklu
  • podstawowe pojęcia (sygnał, poziomy, pasmo, sprzężenia)
  • przegląd sprzętu i narzędzi

16:00 – 20:00 | realizacja światła

Wprowadzenie do oświetlenia scenicznego

  • przedstawienie ciekawostek z zakresu oświetlenia scenicznego
  • omówienie podstawowych zagadnień teoretycznych z zakresu elektryki oraz zasady działania dimmera
  • prezentacja osprzętu technicznego, będącego w zasobach Sceny Roboczej, zasady podłączania urządzeń
  • prezentacja autorskich projektów prowadzącego warsztaty
7 LIPCA – DZIEŃ 2

10:00 – 14:00 | realizacja dźwięku

Mikrofony i rejestracja dźwięku

  • rodzaje mikrofonów i ich zastosowanie
  • techniki mikrofonowania w teatrze
  • podstawy nagrywania dialogów i efektów
  • field recording

16:00 – 20:00 | realizacja światła

Podstawy technologii oświetleniowej

  • omówienie rodzajów żarówek i reflektorów oraz urządzeń inteligentnych i nieinteligentnych – zasady działania i różnice między nimi
  • widmo światła widzialnego i niewidzialnego, CRI, teoria koloru, zasada odwrotności kwadratów, lumeny, ANSI lumeny, kandele oraz inne zagadnienia z fizyki światła
  • podstawy BHP w pracy technika scenicznego
8 LIPCA – DZIEŃ 3

10:00 – 14:00 | realizacja dźwięku

System nagłośnienia i miks

  • przedstawienie zasad działania systemu nagłośnienia
  • podstawy pracy na mikserze
  • równowaga, czytelność i dynamika dźwięku

16:00 – 20:00 | realizacja światła

Techniki świecenia i praca z przestrzenią

  • techniki oświetlania różnego rodzaju wydarzeń oraz sposoby osiągania zamierzonych efektów świetlnych
  • dekonstrukcja świateł z przykładowych spektakli i omówienie metod uzyskania konkretnych efektów
  • dobrze wykonana instalacja na sali oraz korzyści wynikające z odpowiedniego przygotowania przestrzeni
  • wieszanie reflektorów, pozycjonowanie, obracanie oraz ustawienia soczewek i noży
9 LIPCA – DZIEŃ 4

10:00 – 14:00 | realizacja dźwięku

Praca z materiałem dźwiękowym

  • edycja i przygotowanie dźwięku
  • wprowadzenie do pracy w programach typu DAW
  • tworzenie prostych efektów i podkładów

16:00 – 20:00 | realizacja światła

Światło koncertowe i teatralne

  • gościnne poprowadzenie warsztatów przez oświetleniowca zespołu “Kuba i Kuba”.
  • rozszerzenie zagadnienia światła koncertowego i omówienie różnic pomiędzy światłem koncertowym a teatralnym
10 LIPCA – DZIEŃ 5

10:00 – 14:00 | realizacja dźwięku

Dźwięk jako narzędzie dramaturgiczne

  • budowanie nastroju i narracji
  • praca z ciszą, rytmem i przestrzenią
  • synchronizacja dźwięku z akcją sceniczną

16:00 – 20:00 | realizacja światła

Prowadzenie spektaklu

  • prowadzenie spektakli
  • wprowadzenie pojęcia “cue”
  • opracowanie scenariusza przykładowego spektaklu
  • projekcje i wideo, Resolume, OBS, przechwytywanie obrazu z kamery lub  innego komputera
11 LIPCA – DZIEŃ 6

10:00 – 14:00 | realizacja dźwięku

Realizacja techniczna spektaklu

  • przygotowanie do próby i pokazu
  • organizacja pracy realizatora
  • realizacja mini-formy scenicznej (ćwiczenie praktyczne)

16:00 – 20:00 | realizacja światła

Przygotowanie scenariusza oświetlenia

  • przygotowanie scenariusza oświetlenia przykładowego wydarzenia, spektaklu lub koncertu
  • opracowanie przebiegu scena po scenie z aktywnym udziałem uczestników
Koszt

– oba bloki warsztatowe (światła i dźwięku – 48h) – 1500 zł przy płatności z góry
– jeden blok warsztatowy (światła lub dźwięku – 24h) – 900 zł przy płatności z góry
– pojedynczy warsztat (światła lub dźwięku – 4h) – 200 zł

Miejsce: Studio Scena Robocza, ul. Wroniecka 6

O prowadzących warsztaty

Czarno biały porter mężczyzny siedzącego na krześle z nogami położonymi na stole.

Maciej Frycz – muzyk, kompozytor, producent muzyczny i realizator dźwięku z dwudziestoletnim stażem. Jako realizator współpracował z zespołami: Muchy, Pustki, Snowman, Kobiety i WaluśKraksaKryzys. Wyprodukował wiele płyt jazzowych, folkowych, awangardowych i rockowych, m. in. dla wytwórni MULTIKULTI, LADO ABC, KILOGRAM RECORDS. Tworzy muzykę do spektakli teatralnych i filmów współpracując z reżyserem Adamem Ziajskim. Muzyk i założyciel poznańskiego kolektywu muzycznego GOLDENBOYS.

Czarno-białe zdjęcie przedstawiające uśmiechniętego mężczyznę na rusztowaniu pomiędzy dwoma reflektorami.

Michał Kurasiński – technik teatralny i estradowy specjalizujący się w oświetleniu. Kulkuletni technik przy festiwalach teatralnych, takich jak „Bramat” w Goleniowie, „Kontrapunkt” w Szczecinie. Na co dzień współpracuje z poznańską Sceną Roboczą, Stargardzkim Centrum kultury, goleniowskim Domem Kultury oraz Teatrem Kana. Wielokrotnie współprodukował wystawy ze szczecińską galerią sztuki „TRAFO” oraz niezależnymi artystami. Prywatnie muzyk, pisarz oraz entuzjasta elektroniki.

Kategorie
Projekty

NOWY ROZDZIAŁ: UMWELT W RZESZOWIE

Zielony plakat zapowiada spektakl teatralny „Umwelt” w reżyserii Adama Ziajskiego, który odbędzie się w ramach Europejskiego Stadionu Kultury. W centrum, wewnątrz nieregularnego wycięcia, widać poruszone zdjęcie aktorów w białych kostiumach wykonujących gesty dłońmi. Na dole umieszczono czarne napisy informujące o miejscu wydarzenia (I LO w Rzeszowie) oraz dacie i godzinie (28.06.2026, 17:00).

W czerwcu zagrano „Umwelt” w ramach Europejskiego Stadionu Kultury.

Wschód Kultury – Europejski Stadion Kultury to jedno z największych wydarzeń kulturowych w Polsce, które zrzesza artystów z Europy i Krajów Partnerstwa Wschodniego od 2013 roku. Festiwal słynie z niekonwencjonalnych projektów, a artyści mają możliwość eksperymentowania w różnych dziedzinach sztuki. Jego tegorocznym hasłem przewodnim było „INNOVATION”.  

Po spektaklach w Poznaniu i Wrocławiu, ruszyli_łyśmy do Rzeszowa, aby zaprosić kolejną publiczność do wyjścia poza granice własnej percepcji. „Umwelt” ukazuje osoby o różnorodnym postrzeganiu świata, m.in. osób głuchych, z AuDHD i doświadczających synestezji – unaocznia jak można doświadczać świata, gdy dźwięki mają kolory, a litery własne barwy. Stanowi połączenie teatru z neurotechnologią i biofeedbackiem, a reakcje i emocje widzów współtworzą spektakl.

Tytułowy termin w języku niemieckim oznacza „wokół-świat”: środowisko, które nie tyle nas otacza, ile obejmuje to, co dla nas istotne i rzeczywiście dostrzegalne. To subiektywny świat zmysłów, reakcji i znaczeń.

Udział w festiwalu dał możliwość sprawdzenia, jak rozwinie się nasza opowieść. Każde kolejne miasto to dodatkowy rozdział, dlatego z ciekawością ruszyli_łyśmy na drugi koniec kraju, aby sprawdzić, jakie wrażenia „Umwelt” pozostawi za sobą w Rzeszowie. To następne miejsce na trasie podróży przez światy, do których nie zawsze jesteśmy w stanie dotrzeć. 

UMWELT// ADAM ZIAJSKI

∘ KIEDY: 28 czerwca, 17:00
∘ GDZIE: I LO w Rzeszowie 
∘ CZAS TRWANIA: 90 minut
∘ SZCZEGÓŁY I BEZPŁATNE WEJŚCIÓWKI KLIKNIJ TUTAJ

UWAGA

Spektakl zawiera intensywne efekty świetlne oraz dźwiękowe, które mogą być uciążliwe dla osób wrażliwych.

Spektakl powstał w ramach programu OFF Polska organizowanego przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Kategorie
Projekty

Odsłuch w ciemno // HI VIBE & Scena Nowa

Intensywnie czerwony plakat zapowiada wydarzenie „Odsłuch w ciemno” organizowane przez HI VIBE & Scena Nowa. W centrum, wewnątrz czarnej, poszarpanej plamy, umieszczono zdjęcie dłoni wkładającej płytę CD do odtwarzacza. Na dole plakatu czarnym fontem wypisano miejsce spotkania (STUDIO SCENA ROBOCZA) oraz dokładną datę i godzinę: 20.06.2026 18:00.

Odsłuch w ciemno // HI VIBE & SCENA NOWA

Odsłuch w ciemno to społeczne doświadczenie, w którym muzyka staje się pretekstem do wspólnej uważności. To immersyjne spotkanie łączy indywidualne przeżywanie z byciem razem w ciszy, ciemności i prostych gestach codziennej życzliwości. Koncept stworzyła Scena Nowa to krakowski kolektyw kuratorski, który tym razem łączy siły z poznańskim kolektywem HI VIBE. Wydarzenie jest efektem międzymiastowej współpracy i okazją, by doświadczyć Odsłuchu w samym sercu Poznania.

Spotkanie polegało na słuchaniu wybranych utworów w całkowitej ciemności i pełnym skupieniu. Przesłuchali_łyśmy specjalnie przygotowane muzyczne połączenia kilku wydawnictw, a następnie stworzyli_łyśmy przestrzeń do wymiany refleksji i doświadczeń z innymi uczestnikami. To, czego słuchano, pozostało tajemnicą aż do rozpoczęcia wydarzenia, ale można było się spodziewać nieoczywistych brzmień i gatunkowej różnorodności.

W skrócie: odcięto się od bodźców i po prostu słuchano muzyki. Zaciemniono przestrzeń, podłączono głośniki i kliknięto „play”. Potem kliknięto „stop”, zapalono światło i jeszcze chwilę zostali_łyśmy razem w Scenie Roboczej, a potem przenieśli_łyśmy się do klubokawiarni Filter, gdzie odbyła się dalsza część Filtrowania, wydarzenia, którego częścią był Odsłuch w ciemno.

________________________________

Filtrowanie to manifest czystego odbioru. To trzyetapowe wydarzenie, zmusiło nas do zresetowania naszych muzycznych przyzwyczajeń.

Żyjemy w czasach, w których wizerunek, liczby i algorytmy zaczęły dominować nad dźwiękiem. Coraz częściej słuchamy marek osobistych i wykreowanych trendów, zamiast po prostu… słuchać muzyki. W tym szumie wartościowe, ambitne brzmienia łatwo giną pod warstwą wizualnego marketingu.

Krok 1: Odsłuch w ciemno (18:00, Scena Robocza)
Najpierw odcinamy wzrok w ciemności. Zaczynamy od radykalnego skupienia się na dźwięku. 

Krok 2: Panel dyskusyjny „Jak słuchacze wpływają na rynek muzyczny?” (19:30, Filter)
Po zapaleniu świateł przenosimy się do Filtera, by przełożyć nasze doświadczenie na merytoryczną dyskusję. Porozmawiamy o pułapkach współczesnego rynku. 

Krok 3: Finał: Koncert w ciemno (21:00, Filter)
Zwieńczeniem wieczoru był ostateczny test zaufania i ucieczka od uprzedzeń, czyli koncert artysty-niespodzianki. Przyjdź bez żadnych oczekiwań, etykiet i uprzedzeń.

________________________________

Odsłuch w ciemno // HI VIBE & SCENA NOWA

∘ KIEDY: 20 czerwca, 18:00
∘ GDZIE: Studio Scena Robocza (ul. Wroniecka 6)
∘ WYDARZENIE BEZPŁATNE
∘ CZAS TRWANIA: 60 min
∘ DODATKOWE INFORMACJE: Prosimy o punktualne przybycie. Osoby spóźnione mogą nie zostać wpuszczone na wydarzenie.

ORGANIZATORZY

https://www.instagram.com/hivibe.eu/

HI VIBE to wywodząca się z Poznania platforma medialna i stowarzyszenie kreatywne, działające na pograniczu nowoczesnego dziennikarstwa lifestylowo-muzycznego oraz produkcji audiowizualnej. Struktura działalności HI VIBE opiera się na kilku filarach. W obszarze mediowym jest to produkcja merytorycznych podcastów oraz publikacja treści cyfrowych. Równolegle platforma funkcjonuje jako aktywny podmiot branży kreatywnej – zajmuje się kompleksową realizacją teledysków, a także produkcją i współorganizacją wydarzeń kulturalnych. Nadrzędną misją tej niezależnej redakcji jest redefiniowanie tego, jak dziś rozmawia się o popkulturze, oraz wspieranie rodzimej sceny muzycznej poprzez systematyczne odkrywanie i promowanie utalentowanych twórców z całej Polski.

https://www.instagram.com/scena_nowa/

SCENA NOWA to pochodzący z Krakowa kolektyw kuratorujący Scenę Nową na Slot Art Festival w Lubiążu. Stawiają na intensywne koncerty bez oglądania się na gatunki, dlatego można u nich usłyszeć punk, alt-pop, stoner folk, nu-jazz, kung-fu, HC wasabi, normik rock revival i inne pionierskie trendy muzyczne. W ramach festiwalu organizują także immersyjne wydarzenia — odsłuchy w ciemności. Kolektyw odpowiedzialny jest za selekcję muzyczną i merytoryczne wprowadzenie, po to aby zanurzeni w dźwiękach i mroku klasztornych piwnic uczestnicy wzięli udział w doświadczeniu skupionym na uważności i wspólnym przeżywaniu albumów muzycznych od początku do końca. Na co dzień kolektyw tworzy również „Odsłuchy w ciemno” — cykliczne wydarzenie odbywające się w Krakowie.

________________________________

Ogranizatorzy: HI VIBE, Scena Nowa

Produkcja: Aleksandra Puk

Promocja i komunikacja: Aleksandra Puk, Olga Kwoczak, Aleksandra Kubik, HI VIBE, Scena Nowa

Obsługa techniczna: Jacek Broda

________________________________

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania #poznanwspiera

Kategorie
Projekty

Jak spełniać marzenia i nie zwariować? – Rozmowy Nieznane // Festiwal Tańca W NIEZNANE

Plakat zapowiada spotkanie na żywo z cyklu „Rozmowy Nieznane” w ramach festiwalu tańca „W NIEZNANE”. Na tle ściany ze starymi kineskopowymi telewizorami widnieją portrety czterech uśmiechniętych osób: Adriana Radwańskiego, Ewy Pierańskiej-Norek, Bartosza Mroczkowskiego i Aleksandry Kuś. Centralne miejsce zajmuje zielony, neonowy tytuł oraz białe pytanie „Jak spełniać marzenia i nie zwariować?”, a pod nimi podano datę 18.06.2026, 19:00 i adres Sceny Roboczej ul. Wroniecka 6.

Jak spełniać marzenia i nie zwariować? – Rozmowy Nieznane // Festiwal Tańca W NIEZNANE

W czwartek 18. czerwca o godzinie 19.00 w Scenie Roboczej odbyły się pierwsze Rozmowy Nieznane na żywo!

Panel dyskusyjny zebrał osoby zainteresowane tańcem, ruchem i sztuką, poszukujące odpowiedzi na pytanie – jak spełniać swoje marzenia i nie zwariować?

Rozmowę poprowadził Bartosz Mroczkowski – doktor nauk humanistycznych o specjalizacji filozofia, na co dzień praktyk sztuk walki, tańca współczesnego, performance oraz różnych form jogi i medytacji. Towarzyszyły mu wyjątkowe osoby gościnne.

Pierwszą z nich była Ewa Pierańska – Norek – certyfikowana psychoterapeutka Gestalt, współtwórczyni gabinetów Ja Ty My, współpracująca również ze Stowarzyszeniem Monar, pasjonująca się tańcem i teatrem.

Drugą gościnią była Aleksandra Kuś – zawodowa tancerka i pedagożka tańca, związana do niedawna z Polskim Teatrem Tańca, aktualnie prężnie działająca we freelancingu, zaangażowana w liczne projekty artystyczne i choreograficzne.

Gościem tego wieczoru był także Adrian Radwański – nauczyciel metody Pilates, właściciel studia Pilates Boys, w przeszłości zawodowy tancerz również związany z Polskim Teatrem Tańca, który przekierował swoją aktywność całkowicie w stronę metody Pilates, zostając specjalistą w tej dziedzinie.

Wieczór przepełniony był osobistymi i intymnymi historiami o odwadze w dążeniu do realizacji marzeń, ale także o niesprzyjających warunkach i przeciwnościach, które mogą na tej drodze stanąć. Dowiedzieliśmy się także, gdzie marzenia czujemy w naszym ciele i co może się wydarzyć, jeśli konsekwentnie będziemy ignorować ich głos. Osoby gościnne podzieliły się doświadczeniem w pracy w zawodzie artystycznym, a także spojrzeniem na te aspekty pod kątem psychologicznym.

Za ten inspirujący wieczór serdecznie dziękujemy Studiu Nieznane. Rozmowa była częścią pierwszej edycji Festiwalu Tańca W NIEZNANE, który odbywał się w dniach 12 – 21.06.2026 r. Szczegóły festiwalu: https://www.festiwal-nieznany.pl/

STUDIO NIEZNANE

To inkluzywne miejsce doświadczania poprzez ruch i ciało, gdzie taniec współczesny traktujemy, przez jego różnorodność, jako wyjątkowy sposób na budowanie uważności, ciekawości i świadomości ciała, a także jako ekspresję unikalności i wyjątkowości. Z nami doświadczysz pełnego spektrum różnorodności tańca współczesnego, a także improwizacji, kontakt improwizacji, tańca klasycznego, ludowego i jazzowego oraz choreografii.

Nasz program przygotowany jest w taki sposób, żeby każda osoba, niezależnie od stopnia i poczucia zaawansowania w tańcu czy w pracy z ciałem i ruchem, mogła znaleźć swoją ścieżkę. Poza tym, naszym celem jest stworzenie przestrzeni rozwojowej dla osób studiujących na kierunkach tanecznych, planujących związać swoją przyszłość z tańcem lub aktywnie już działających w tańcu, chcących pogłębiać swoje praktyki, wzmacniać i szlifować technikę, pozostawać i współtworzyć w procesie twórczym.

Jogę w Studio Nieznane traktujemy jako technikę uzupełniającą dla osób tańczących, poprawiającą świadomość, wzmacniającą i pomagającą w pełni korzystać z zakresów ciała. Niemniej nasz program zajęć został skomponowany w taki sposób, żeby stanowił oddzielną, całkowicie kompletną ścieżkę dla osób zainteresowanych jedynie jogą.

W naszym studio stawiamy na komplementarność i różnorodność – od delikatnych, relaksujących praktyk jogi, przez pracę skupioną na oddechu, aż do technik wzmacniających i zajęć mobility, koncentrujących się na anatomii ciała.

Pragniemy stworzyć miejsce, którego nam personalnie brakuje. Dążymy do przestrzeni otwartej na inicjatywy wewnętrzne i zewnętrzne. Marzymy, aby z czasem nie było to tylko miejsce umożliwiające zdobywanie wiedzy i umiejętności na najwyższym poziomie, ale również przestrzeń wspierająca osoby freelancersko działające w tańcu w Polsce.

Studio Nieznane powstało z inicjatywy Piotra Leszka, Katarzyny Leszek, Julii Radziszewskiej oraz Filipa Hylewicza i jednocześnie stanowi siedzibę Teatru Tańca Nieznany, działającego na terenie Poznania od 2018 roku.

________________________________

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania #poznanwspiera

Kategorie
Projekty

TANIEC DUSZY, MUZYKA SERCA // Niranjan/Nowacki/Purandare

Oliwkowo-żółty plakat zapowiada wydarzenie „Taniec Duszy Muzyka Serca”, którego centralną część stanowi wcięte zdjęcie tancerki w indyjskim stroju. Na dole po lewej stronie umieszczono czarne napisy informujące, że wydarzenie odbędzie się w STUDIO SCENA ROBOCZA. Po prawej stronie wymieniono nazwiska artystów (Niranjan Nowacki Purandare) oraz podano precyzyjną datę i godzinę: 08.06.2026 19:00.

Wyjątkowy wieczór pełen rytmu, emocji i spotkania kultur.

Na scenie spotkali się artyści z Indii i Polski, tworząc niezwykły dialog tańca i muzyki na żywo. Klasyczny indyjski taniec Bharatanatyam to jeden z najstarszych i najbardziej ekspresyjnych stylów tańca świata. Taniec wykonała Apeksha Niranjan – ceniona tancerka i choreografka z Mumbaju. Jej sztuka wyróżniła się wyjątkową ekspresją, precyzją ruchu i odważnym otwieraniem klasycznej formy na nowe konteksty muzyczne i kulturowe. Taniec połączył się z brzmieniem instrumentów takich jak sitar, tabla i klarnet oraz śpiewem inspirowanym muzyką Indii.

Była to podróż przez opowieści zapisane w ruchu, rytmie i melodii. Precyzyjne gesty, dynamiczne rytmy i żywa energia muzyków przeniosły publiczność w świat indyjskiej sztuki, gdzie tradycja spotyka współczesną, międzynarodową wrażliwość.

To wydarzenie było także okazją do poznania niezwykłej historii samej Apekshy Niranjan, której rodzinne losy związane są z Polską. Choć sama urodziła się w Indiach jej babcia była Polką, która w zgiełku wojennej migracji znalazła schronienie w Indiach. Podczas wydarzenia mieli_łyśmy okazję, aby porozmawiać z nią o tych wyjątkowych korzeniach – o tym czy to ten wyjątkowy fragment rodzinnej pamięci stał się inspiracją dla artystycznych działań poświęconych relacjom polsko-indyjskim oraz idei kulturowego porozumienia.

Był to wieczór pełen pasji, duchowości i artystycznego dialogu ponad granicami!

Pionowe zdjęcie prezentuje tancerkę uchwyconą od pasa w górę w trakcie wykonywania tradycyjnego tańca. Kobieta ubrana jest w czerwono-niebieskie sari, a jej szyję, uszy, włosy i pas zdobi masywna, złota oraz zielona biżuteria. Artystka patrzy bezpośrednio w obiektyw z delikatnym uśmiechem na tle jednolitej, szmarandowej ściany.

Apeksha Niranjan to tancerka Bharatnatyam, choreografka, badaczka sztuki tańca oraz była aktorka filmowa pochodząca z Mumbaju. Jest uczennicą wybitnych guru – dr Suchety Chapekar oraz dr Alki Lajmi. Ukończyła studia licencjackie i magisterskie w dziedzinie Bharatnatyam, a także posiada certyfikat artystki indyjskiej telewizji publicznej Doordarshan.
Jest założycielką i dyrektorką szkoły Nrityanjali Performing Arts, gdzie od ponad 21 lat naucza Bharatnatyam. Równolegle rozwijała karierę filmową jako aktorka kina marathi, występując w głównych rolach w takich produkcjach jak „Zunzar”, „Mingo”, „Ata Lagnala Chala” czy „Sang Priye Tu Kunachi”.
Artystka ceniona jest za wyjątkową ekspresję sceniczną oraz nowatorskie podejście do choreografii. Jako pierwsza wprowadziła chorały gregoriańskie do tradycyjnych przedstawień Bharatnatyam, a także jako pierwsza indyjska tancerka klasyczna stworzyła recital Bharatnatyam do tradycyjnej polskiej muzyki ludowej. Współpracowała z polską pisarką Moniką Kowaleczko-Szumowską przy realizacji tematycznego recitalu „Dzieci Maharadży”, poświęconego historycznym relacjom polsko-indyjskim.
Apeksha Niranjan stworzyła również choreografie do licznych marathi abhangów, które prezentowała na scenach całego świata. Zrealizowała także unikalny recital Bharatnatyam inspirowany hiszpańską muzyką flamenco, łącząc klasyczną tradycję indyjską z elementami kultury europejskiej.
Swoje recitale Bharatnatyam prezentowała m.in. w Indiach, Polsce, Włoszech, Sri Lance, Kanadzie, Tajlandii, Francji, Gruzji, Stanach Zjednoczonych, Serbii oraz Korei Południowej.

Zdjęcie przedstawia zbliżenie na młodego mężczyznę o ciemnych, lekko falowanych włosach, patrzącego w prawą stronę z poważnym wyrazem twarzy. Artysta ma na sobie ciemną koszulę w gęsty, ornamentalny wzór, a przed nim ustawione są dwa mikrofony sceniczne na statywach. Tło za mężczyzną jest całkowicie czarne, co mocno odcina jego sylwetkę.

Rudra Niranjan to młody i obiecujący wokalista pochodzący z Mumbaju, reprezentujący nowe pokolenie indyjskich artystów muzycznych. Jest synem uznanej tancerki i choreografki Bharatnatyam, Apekshy Niranjan, dzięki czemu od najmłodszych lat dorastał w atmosferze sztuki, muzyki i tradycji klasycznej Indii.
Obecnie kształci się pod kierunkiem cenionego muzyka i pedagoga Sanjeeva Chimmalagiego, doskonaląc warsztat wokalny oraz pogłębiając wiedzę z zakresu indyjskiej muzyki klasycznej. Rudra rozwija swój potencjał artystyczny poprzez regularne występy i intensywną edukację muzyczną.

Fotografia ukazuje z profilu brodatego, łysego mężczyznę grającego na tradycyjnym instrumencie strunowym. Muzyk ubrany jest w jasną, elegancką koszulę z długim rękawem oraz beżowe spodnie, a jego palce spoczywają na gryfie instrumentu. W ciemnym tle za nim widoczne są rozwieszone, drobne, wielokolorowe lampki dekoracyjne.

Eryk Nowacki gra na sitarze od ponad dekady, a jego przewodnikami w zgłębianiu tajników tej sztuki byli indyjscy mistrzowie: Supratik Sengupta, Debashish Bhattacharya oraz Bhai Baldeep Singh. Dzięki ich naukom zrozumiał duchowy wymiar muzyki indyjskiej. Podczas koncertów wykorzystuje tradycyjne kompozycje i techniki, wzbogacając je o własne pomysły oraz perski instrument saz. Współtworzy zespół Surtarang i najróżniejsze projekty łączące dziedzictwo Indii z zachodnim kręgiem kulturowym. 

Zdjęcie przedstawia profil dojrzałego mężczyzny z ciemnymi, lekko posiwiałymi włosami, który stoi przed mikrofonem scenicznym w ciepłym, czerwonym oświetleniu. Artysta ubrany jest w ciemną kamizelkę oraz wzorzystą koszulę w kolorowe motywy roślinne. Całość kadru skupia się na jego twarzy zwróconej w lewą stronę, podczas gdy w tle zarysowuje się prosta konstrukcja wnętrza.

Mandar Purandare  urodził się w Punie w Indiach. Od dzieciństwa miał kontakt ze sceną, teatrem i muzyką, rozwijając swoją pasję do sztuki. Występował w językach marathi, hindi oraz niemieckim, zdobywając doświadczenie zarówno teatralne, jak i muzyczne.
Od lat aktywnie działa również na polskiej scenie, występując w języku polskim i realizując autorskie projekty inspirowane spotkaniem kultur Indii i Europy. W swojej twórczości łączy muzykę, teatr i działania performatywne, poszukując uniwersalnego języka emocji i opowieści.
Jest wykładowcą języka hindi na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie popularyzuje język oraz kulturę Indii. Łączy działalność akademicką z pracą artystyczną, angażując się w projekty międzykulturowe i edukacyjne.
Muzyk, aktor i tłumacz, a także miłośnik przyrody, kwiatów i spotkań z ludźmi.

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania #poznanwspiera

Kategorie
Aktualności Projekty

ŻYWE KULTURY TEATRU – podsumowanie odwiedzin Sceny Roboczej w Instytucie Grotowskiego

Zdjęcie przedstawia czarny plakat informacyjny umieszczony na drewnianej sztaludze na brukowanym podwórku. Afisz podzielony jest na cztery części, z których każda prezentuje inne wydarzenie teatralne, m.in. „Bromance” oraz „Umwelt”. Całość kadru została fantazyjnie otoczona narysowaną cyfrowo, jaskraworóżową grubą linią.

Jako Dom Produkcyjny przyzwyczailiśmy się do życia w ciągłym procesie i ruchu. W połowie kwietnia spakowaliśmy walizki, skrzynie i torby i wyruszyliśmy 180 kilometrów na południe.

Na zaproszenie wrocławskiego Instytutu Grotowskiego, w ramach projektu „Żywe Kultury Teatru”, na kilka dni zmieniliśmy adres. To była wyjątkowa wymiana energii – pod koniec marca gościliśmy artystów z Wrocławia u siebie, a teraz to my odwiedziliśmy ich przestrzeń, przywożąc ze sobą w bagażu mnóstwo różnorodności.

Wśród czterech tytułów, które ze sobą zabraliśmy, znalazły się zarówno spektakle, które miały premiery kilka lat temu i dorobiły się statusu naszych klasyków, jak i zupełne świeżynki, mające premierę w zeszłym roku. Było to dla nas ważne wydarzenie, ponieważ rzadko zdarza się, by aż cztery nasze tytuły były prezentowane dzień po dniu. 

Zaprezentowaliśmy spektakle różnorodne formalnie i tematycznie: od tańca, przez instalację performatywną i eksperyment sceniczny, po teatr dramatyczny. Nie zabrakło tematów, które wzruszą, ale i sprowokują do refleksji – od stereotypów dotyczących męskości, przez kolonialną przeszłość Polski i wymazywane postaci z historii, aż po międzyludzkie różnice w postrzeganiu świata.

Chcielibyśmy podziękować Instytutowi Grotowskiego za otwartość na to, co u nas ŻYWE oraz za możliwość zaprezentowania tego na wrocławskich scenach. Jesteśmy również wdzięczni wszystkim, którzy przyjęli zaproszenie, aby na chwilę wejść w nasz świat i wspólnie się po nim rozejrzeć. To niesamowite spakować się i w nowym otoczeniu zaprezentować tak różnorodny repertuar. W naszym wrocławskim rozkładzie jazdy znalazły się:

Dziękujemy za ciepły odbiór naszych spektakli. Ten intensywny weekend nie odbyłby się także bez aktorek i aktorów, którzy zdecydowali udać się z nami w podróż i podzielić się z odbiorcami swoją wrażliwością.

Fotorelacja Tobiasza Papuczysa nadaje świeżości i rzuca nowe światło na spektakle z naszego repertuaru. Zachęcamy do oglądania i wspominania z nami wrocławskich chwil.

Logo Instytutu im. Jerzego Grotowskiego
Kategorie
Projekty

ŻEBY NIE ZOSTAWIAĆ ŚLADÓW – wydarzenie kontekstowe do premiery “Moja pierwszanieśmiertelność. Seans” // prof. Klaudia Święcicka

Plakat teatralny na jaskrawoczerwonym tle. W górnej lewej części znajduje się czarne logo „Scena Robocza”. Środek plakatu zajmuje nieregularna grafika przypominająca plamę, wewnątrz której widać stos starych, czarno-białych i pożółkłych fotografii ułożonych w pudełkach. W dolnej części plakatu umieszczono czarne napisy: duży tytuł „Żeby nie zostawiać śladów”, po prawej stronie nazwisko „Klaudia Święcicka”, a na samym dole po lewej „STUDIO SCENA ROBOCZA” oraz po prawej data i godzina: „14.03.2026 19:00”.

14 marca gościliśmy prof. Klaudię Święcicką, która w rozmowie z Jarosławem Fretem i Moniką Wachowicz – autorami nadchodzącej premiery Moja pierwsza nieśmiertelność. Seans, poruszała kwestie działania pamięci w dobie epoki cyfrowej oraz przybliżyła nam ideę teatru antropologicznego.

Rozmowa była wprowadzeniem do nadchodzącej premiery Moja pierwsza nieśmiertelność. Seans Studia Wachowicz/Fret, których efekty pracy zobaczymy już 27, 28 i 29 marca.

“Żyjemy w czasie dekonstrukcji zobiektywizowanych narracji o człowieku i jego przeszłości. Porządkująca świat teologia odeszła wraz z klęską oświecenia, piecami Auschwitz, traumą Kołymy, polami śmierci Kambodży. I naszym obecnym piekłem: Strefa Gazy, Ukraina, Afganistan, Iran, Sudan Południowy… Jeżeli Bóg jest winien łzy dziecka, to Iwan Karamazow zwraca bilet. Jedyne co może nas ocalić to Antropologia Drugiego Człowieka. Ci, którzy odeszli zostawiają ślad na fotografii. Bywa, że powstaje z nich performance, teatr. „Remember Me” – przesłanie Ojca Hamleta powraca w kliszach pamięci. Paradoks polega na tym, że gdy nie chcemy zostawić śladu, fotografia potrafi przetrwać śmierć i pożogę. Bywa także odwrotnie, gdy zapanuje – a żyjemy w takim czasie – mania upamiętnianie i upubliczniania, wtedy znaczące nakłada na znaczone i staje się pustym znakiem, nie odsyłającym do żadnego obrazu. Fotografia przestaje być medium przywoływania przeszłości. Zanikamy w wizualnym gąszczu, stajemy się przezroczyści. Jutro już nikt nie będzie pamiętał dzisiejszego wpisu. A to oznacza życie w wiecznym – bezrefleksyjnym – TERAZ. Może teatr antropologiczny – a takie są działania Moniki Wachowicz i Jarka Freta – stanie się miejscem ocalenia esencji, która pozostaje po egzystencji?”

– prof. Klaudia Święcicka

Autorką identyfikacji graficznej jest Kornelia Nowak

Czarno-białe zdjęcie, na którym znajduje się kobieta z krótko obciętymi włosami i okularami optycznymi. Ma na sobie apaszkę i ciemną, prostą bluzkę z długim rękawem. W ręku trzyma sztywną niedużą kartkę. Znajduje się w pomieszczeniu, gdzie na ścianach wiszą antyramy ze zdjęciami ze spektakli.

Klaudia Święcicka – historyczka kultury zajmująca się teatrem i plastyką. Obecnie profesor na UAM w Poznaniu. Autorka monografii: Małe ojczyzny Europy w teatrze Tadeusza Kantora (2002), Historia w teatrze Tadeusza Kantora (2007), Wielopole Skrzyńskie i Galicja w „kliszach pamięci” Tadeusza Kantora (2016) oraz kilkudziesięciu artykułów poświęconych teatrowi, historii kultury oraz turystyce kulturowej. Prowadzi projekty i warsztaty teatralne
oraz z dialogu międzykulturowego.

Czarno-biała fotografia, na której znajduje się kobieta w ujęciu portretowym. Większa część twarzy została przez nią zasłonięta rozpuszczonymi włosami. Po lewej stronie widoczny jest zapleciony warkocz. Najbardziej wyróżniające są oczy kobiety, które zdradzają, że się uśmiecha. Tło jest niewyostrzone.

Monika Wachowicz – jest aktorką, performerką i pedagożką. Ukończyła filozofię na Wydziale Nauk Społecznych na Uniwersytecie Śląskim. W 2021 roku powołała z Jarosławem Fretem Studio Wachowicz/Fret. Wykładowczyni we wrocławskiej filii Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego. Kuratorka projektów realizowanych w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu: „Szczeliny. Kobiety w sztukach performatywnych” oraz „Ponaduczelniany Przegląd Performansu (PPP)”. Od 2004 roku związana z Teatrem A Part w Katowicach, którego dyrektorem i reżyserem jest Marcin Herich. Prowadzi Studio Aktorskie, działające przy Teatrze A Part, a ponadto koordynuje odbywający się w Katowicach Międzynarodowy Festiwal Sztuk Performatywnych A Part. Współpracowała również z Teatrem Biuro Podróży oraz duńskim reżyserem Nullo Facchini. W 2023 była nominowana do nagrody Klepsydra dla najlepszej aktorki w kategorii przedstawień solowych na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Saint Muse w Ułan Bator w Mongolii, organizowanym przez mongolski oddział International Theatre Institute. W 2024 otrzymała nagrodę The Scotsman Fringe First i nominację do The Brighton Fringe Excellence Award at Edinburgh Fringe Festival za performans/instalację „T H E B O R D E R / G R A N I C A”. Od 2019 jest Prezeską Fundacji „Sztuka dla Życia”im. Marty Paradeckiej. Prowadzi Studio Ciała i Emocji w Katowicach, w którym tworzy i produkuje autorskie projekty.

Czarno-białe zdjęcie mężczyzny z okularami na głowie i lekkim zarostem.

Jarosław Fret – jest reżyserem, aktorem, dyrektorem Instytutu Grotowskiego. Założyciel i lider Teatru ZAR. W latach 1999–2002 zrealizował szereg wypraw do Gruzji, Armenii i Iranu, prowadząc poszukiwania w obrębie najstarszych form muzyki chrześcijańskich kościołów wschodnich. W kolejnych latach wspólnie z członkami i członkiniami Teatru ZAR organizował wyprawy badawcze na grecką górę Atos, Sardynię i Korsykę, do Armenii, Turcji i Izraela. Uhonorowany wraz z Teatrem ZAR tytułem Best New Music Theater (2009) przyznawanym przez magazyn „Los Angeles Times” i Wrocławską Nagrodą Teatralną za tryptyk „Ewangelie dzieciństwa” (2010), który był prezentowany m.in. w Chicago, Los Angeles, San Francisco, Atenach, Belgradzie, Edynburgu, Florencji, Madrycie, Paryżu, Sybinie oraz Kairze, Nowym Delhi i Seulu. Spektakl „Cesarskie cięcie. Próby o samobójstwie” w jego reżyserii zdobył Total Theatre Award w kategorii Physical/Visual Theatre oraz Herald Angel Award podczas Festiwalu Fringe w Edynburgu w 2012 roku.  Od 2021 roku współpracuje z Moniką Wachowicz, aktorką i performerką, w tandemie twórczym Studio WACHOWICZ/FRET, którego praca poświęcona jest wzajemnemu przenikaniu się sztuki teatru i performansu. W 2024 roku performans Studia „T H E  B O R D E R / G R A N I C A” zdobył główną nagrodę The Scotsman’s Fringe First oraz nominację do The Brighton Fringe Excellence Award na Festiwalu Fringe w Edynburgu. Wykłada i prowadzi warsztaty w Polsce i za granicą, był wykładowcą m.in. w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie Filii we Wrocławiu (obecnie Akademia Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego). Pomysłodawca i koordynator licznych projektów realizowanych w ramach działalności Instytutu Grotowskiego, m.in. Roku Grotowskiego UNESCO 2009, Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Świat miejscem prawdy” (2009, 2012), programu „Masters in Residence” (2010–2019), a także Olimpiady Teatralnej Wrocław 2016. Pełnił funkcję przewodniczącego Rady Kuratorów i kuratora ds. teatru Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. Dzięki jego staraniom w 2010 roku została otwarta nowa siedziba Instytutu Grotowskiego, Studio Na Grobli, a w 2019 roku Centrum Sztuk Performatywnych. Członek zarządu Międzynarodowego Stowarzyszenia Liderów Teatru (International Association of Theatre Leaders (IATL) powołanego w 2022 roku w Hongkongu. Odznaczony brązowym medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis (2022).

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego

Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera

Kategorie
Projekty

PRAKTYKUJ W SCENIE ROBOCZEJ // Dołącz do działu promocji i komunikacji

Infografika zachęcająca do wzięcia udziału w naborze na praktyki. Różowe tło z czarnym tekstem i czerwonym, falującym konturem przypominającym kreskę odręczną.

NABÓR ZAMKNIĘTY

Wyrób sobie dobrą praktykę promowania wydarzeń kulturalnych!

Właśnie ruszył nabór na praktyki w dziale promocji i komunikacji w Scenie Roboczej. Do 23 lutego możecie składać swoje aplikacje przez portal pracujwkulturze.nck.pl. Podczas praktyk poznasz narzędzia niezbędne w pracy specjalisty_tki ds. promocji i komunikacji, zdobędziesz doświadczenie z zakresu tworzenia ciekawego i angażującego kontentu w mediach społecznościowych, nawiązywania i podtrzymywania współprac z mediami i instytucjami partnerskimi oraz obsługi publiczności.

Dlaczego warto do nas dołączyć?

Poza tym, że w naszym zespole nie ma nudy, to pod okiem specjalistki Michaliny nauczycie się m.in.:

– ciekawie i skutecznie prowadzić social media i dostosowywać kontent do platformy,
– prowadzić dostępną komunikację;
– płynnie poruszać się po platformie WordPress,
– nawiązywać współprace z mediami oraz instytucjami partnerskimi,
– tworzyć i rozsyłać newsletter,
– obsługiwać wydarzenia kulturalne.

Za kim się rozglądamy?

Za osobami otwartymi i kreatywnymi, które nie boją się bawić słowem i obrazem. Za kimś, kto chce nauczyć się budowania ciekawej i spójnej komunikacji, docierającej do różnych grup odbiorców. Za osobami, które kręci teatr i kultura w ogóle, i chcą rozwijać swoje umiejętności promocyjne w tym obszarze.

Praktyki są bezpłatne, trwają 160 godzin od marca do czerwca i obejmują także niektóre weekendy.

Zainteresowani_ne?

Szczegóły dotyczące oferty oraz formularz zgłoszeniowy znajdują się na stronie pracujwkulturze.nck.pl w zakładce „praktykuj w kulturze”.

Na Wasze zgłoszenia czekamy do 23 lutego!

Kategorie
Projekty

BYCIE W CIELE // Vinyasa Joga z Marią Walczyk

Grafika promująca zajęcia ‘Bycie w ciele – Vinyasa joga’. Widać grupę osób ćwiczących jogę w sali; na pierwszym planie osoba w czarnych legginsach i sportowym topie wykonuje pozycję równowagi na macie, z jedną ręką i przeciwną nogą uniesionymi w górę. W lewym górnym rogu znajduje się logo Sceny Roboczej. Na dole, na różowym kształcie, umieszczony jest tytuł zajęć.

17 grudnia, tuż przed Świętami, znowu spotkali_łyśmy się na macie z Marią Walczyk podczas drugiego już spotkania z cyklu Bycie w ciele – Vinyasa Joga.

Zajęcia z Marią Walczyk to okazja, żeby swoje ciało zauważyć – żeby skoncentrować się na nim i na płynących przez nie odczuciach. To praktyka okazywania mu czułości i ciekawości.

Podczas drugiego spotkania skupili_łyśmy się na mobilności i otwieraniu obszaru bioder. Szukali_łyśmy równowagi między pracą a rozluźnieniem, wzmacnianiem a otwieraniem.

Cykl zajęć dedykowany jest osobom o różnym poziomie zaawansowania – zarówno tym, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z jogą oraz tym, którzy chcą pogłębić swoją praktykę. Pozycje, które przyjmujemy w trakcie zajęć, prezentowane są w kilku wariantach, aby umożliwić każdej z osób praktykujących przejść przez całą sekwencję.

BIO

Zdjęcie uśmiechniętej kobiety w stroju do jogi na macie do ćwiczeń.

fot. Klaudia Bilska

Maria Walczyk – certyfikowana nauczycielka jogi. Ukończyła kurs TTC200 akredytowany przez Yoga Alliance. W ramach swoich zajęć uczy głównie vinyasa jogi – zarówno w jej najłagodniejszych, jak i bardziej dynamicznych odmianach. Jogę pokochała za to, że stanowi ona nie performens, a doświadczenie. W praktyce interesuje ją połączenie dyscypliny, ogólnorozwojowego treningu ciała z praktyką uważności i auto-czułości.

Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera

Poznań logo
Kategorie
Projekty

BOYHOOD TALKS: męskie święta – samotność, granice i wyzwania

Grafika do "Boyhood. Talks". Poniżej napis: "MĘSKIE ŚWIĘTA. samotność, granice i wyzwania", a pod data i godzina: "10.12, 19:00". Na samym dole znajduje się napis: "Ekspert: mgr psycholog Piotr Przybysz". Po lewej widnieje zdjęcie mężczyzny w zimowej kurtce i czapce, trzymającego choinkę.

Podczas ostatniego w tym roku kalendarzowym spotkania z cyklu BOYHOOD TALKS wzięliśmy na warsztat temat zbliżających się Świąt z męskiej perspektywy.

Rozmawialiśmy o napięciu, presji i społecznych rolach, które szczególnie wyraźnie ujawniają się w świątecznym czasie. 

Święta u wielu z nas mogą uruchamiać stres, poczucie osamotnienia albo powroty do dawnych ról, z którymi nie zawsze jest nam po drodze. Święta, pomimo swej uroczystej aury, mogą skrywać w sobie trudne przeżycia wynikające z bardzo ludzkich spraw – konfliktów w rodzinie, osamotnienia.

Spotkanie stało się okazją do lepszego zrozumienia tego, co dzieje się w nas w tym okresie i jak możemy mądrze o siebie zadbać.

 

Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera

Poznań logo