Facebook Instagram Youtube

Kategoria: Rezydencje

W ramach rezydencji zapraszamy artystów by przebywali w naszej przestrzeni korzystając z zaplecza technicznego i dzięki temu mogli się oddać nieskrępowanej niczym twórczości. Rezydencje zakończone są pokazami premierowymi.

Kategorie
Aktualności Rezydencje

WIECZORYNKA 404 // Teatr Fatamorgana

Kiedy przestaliśmy być dziećmi i czy aby na pewno? Gdzie podziała się nasza wrodzona spontaniczność, ciekawość na wszystko, szczerość i otwartość?

Jeszcze nie tak dawno odkrywaliśmy tajemnice babcinowego kredensu, budowaliśmy zamki, taplaliśmy się w kałużach i jedliśmy kisiel. Z ufnością odkrywaliśmy tajemnice naszego świata, bez trosk i strachu, a wieczorem czekaliśmy na wieczorynkę.

Dzisiaj jesteśmy zabiegani, czasem zagubieni lub zmęczeni. Mamy być uważni i odpowiedzialni. Mamy to i tamto, jeszcze. Tylko czasu wiecznie nie mamy.

Oddajmy się więc zbiorowemu, chwilowemu urojeniu, że znowu jesteśmy przepiękni, jak dzieci. Oddajmy się władzy naszej wyobraźni, niech wrócą wspomnienia i emocje. Niech będzie po naszemu, w pokręconych historyjkach, zmyślonych opowieściach, lalkach i dziwnych przedmiotach. Zróbmy sobie radochę i oddajmy się bajkom dla dzieci w dorosłych ciałach.

Spektakl Wieczorynka 404 jest zaproszeniem do varieté teatru animacji złożonego z cyklu korespondujących ze sobą miniatur. To mozaikowa opowieścią dla czystej frajdy i dla wytchnienia. Swoiste święto w spotkaniu bez uprzedzeń i pośpiechu, adresowane do wcale nie takich starych.

Scenariusz i reżyseria: Anastasiia Miedviedieva
Wykonanie: Nikon Miedviediev, Oleh Nesterov, Anastasiia Miedviedieva
Tekst: Adam Ziajski
Kostiumy i scenografia: zespół
Realizacja świateł: Jacek Broda
Realizacja dźwięku: Maciej Frycz
Komunikacja i Promocja: Michalina Cendrowska, Aleksandra Puk
Produkcja wykonawcza: Wiktoria Studnicka
Produkcja: SCENA ROBOCZA
Premiera: 13.12.2025

BIO

Teatr Fatamograna to niezależny zespół podróżujących artystów. Projekt zainspirowany potrzebą prostoty i piękna w teatrze, zainicjowany siedem lat temu w Polsce, dziś rozciągnięty między Poznaniem, Kolumbią Brytyjską a resztą świata. Eksplorujący dramat, lalkarstwo, teatr cieni i sztuki wizualne, teatr obiektu i upcyklingu. Ważnym elementem jego praktyki jest angażowanie lokalnych społeczności w projekty artystyczne, łączenie kultur poprzez sztukę i dostarczanie doświadczeń odzwierciedlających złożoność ludzkiej natury i jej kondycji we wspólnej, globalnej rzeczywistości. Teatr Fatamorgana współpracuje z instytucjami i organizacjami kultury na całym świecie, realizując projekty min. w Polsce, Malezji, Meksyku, Tanzanii i Kanadzie. W jego skład wchodzą: Anastasiia Miedviedieva, Paula Mac, Nikon Miedviediev i Oleh Nesterov.

Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera

Poznań logo
Kategorie
Aktualności Rezydencje

MORGUE POLONAIS // Filip Pawlak, Mariusz Gołosz

MORGUE POLONAIS

albo siedem polskich płyt nagrobnych

ale bez podpisu

Wspólnota potrzebuje swoich umarłych, aby przywiązać się do ziemi. Znajdujemy ich w różnych miejscach: na cmentarzach, w nazwach ulic, podręcznikach historii czy w serialach kostiumowych albo jako patronów szkół. Polsko brzmiące nazwisko na zagranicznym nagrobku przykuwa nasz wzrok: kolejny dowód potwierdzający istnienie kraju. Czujemy z nimi więź mówiąc tym samym językiem, ale też mając podobne ciała z jednolitym kolorem skóry i porównywalną anatomią.

A co z tymi, którzy odstają od tej normy? Czy jeśli nie widzimy ich po śmierci możemy być pewni, że kiedykolwiek żyli? 

W „Morgue polonais” wystawiamy ich na widoku. Innych, kalekich, niepełnosprawnych, porzuconych. Wzorem XIX wiecznych paryskich publicznych kostnic chcemy zachwycić po śmierci tymi, którzy odtrącali wzrok za życia. W naszej polskiej kostnicy spróbujemy przenieść się w różne miejsca zbiorowej pamięci oraz upomnieć o tych zapomnianych. Dokonamy też sekcji na normatywnym ciele polskiej historii, czy pamięć o niej przeżyje skoro wiadomo że przyszłość jest niepełnosprawna? I czy jeśli po śmierci wyrosną z nas drzewa zamiast nagrobków to ktoś będzie pamiętał o nas?

Reżyseria: Filip Pawlak
Scenariusz, dramaturgia: Mariusz Gołosz
Scenografia: Jędrzej Hechłacz
Muzyka: Avtomat
Wykonanie: Katarzyna Janek, Konrad Marek Cichoń
Udział gościnny: Babcia, Vron

Materiały video: Anu Czerwiński
Kostiumy: Ewa Zonik
Realizacja dźwięku: Maciej Frycz
Realizacja światła: Jacek Broda
Komunikacja i promocja: Michalina Cendrowska, Aleksandra Puk
Produkcja wykonawcza: Wiktoria Studnicka
Obsługa techniczna: Agata Królikowska
Identyfikacja graficzna: Kornelia Nowak
Teaser: Jędrzej Guzik

Produkcja: Scena Robocza
Premiera: 28 listopada 2025
Pokazy: 28-30 listopada 2025, Studio Scena Robocza, ul. Wroniecka 6

Produkcja: Scena Robocza, Studio Pawlak

RECENZJE

Spektakl (...) ma chyba pełnić funkcję zbliżoną do paryskiej ekspozycji umarłych: dotyka licznych tabu – tematów, których nie lubimy i nie chcemy poruszać. Obok śmierci mamy tu przede wszystkim niepełnosprawność, ale też między innymi starość i bezwstydną obojętność wobec tych, których bestialsko zamordowano (ale oni już nie żyją, a tu i teraz żyć jakoś trzeba). Ważne jest, że owe trudne tematy podane są tutaj w sposób, zdawałoby się, lekki, niezobowiązujący, przesycony nawet cienką ironią i autoironią.

– Juliusz Tyszka, teatralny.pl

BIO


fot. Jenny Leymann

Filip Pawlak – twórca teatralny, samorzecznik artystów z niepełnosprawnościami, niezależny kurator i producent. Absolwent Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu oraz Akademii Teatralnej w Malmö. Od 2025 roku doktorant Katowickiej Szkoły Filmowej im. Krzysztofa Kieślowskiego oraz członek zespołu współtworzonego nowo powstający w Warszawie Pawilon tańca i innych sztuk performatywnych. Zaangażowany w międzynarodowy projekt Europe Beyond Access jako ambasador i ekspert. Wraz z Łukaszem Rondudą autor multidyscyplinarnego projektu „Freak show” realizowanego m.in. w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie oraz jako pełnometrażowy film dokumentalny (premiera w 2026 roku). W 2024 roku stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w programie „Młoda Polska” oraz dwukrotnie Krajowego Planu Odbudowy. W ubiegłych latach rezydent w Europejskim Centrum Sztuki Hellerau w Dreźnie, Komunie Warszawa, Skanes Dansteater oraz Warehouse9 w Kopenhadze. Doświadczony w instytucjonalnym i niezależnym sektorze sztuki, w przeszłości m.in. kierownik działu produkcji MCK Nowy Teatr w Warszawie, producent cyklu 10Treffen na Theatertreffen w Berlinie, współpracownik Rafała Urbackiego. Wieloletni członek IETM International Network for Contemporary Performing Arts, gdzie od 2023 roku zasiada również w advisory board. 


fot. Bartek Warzecha

Mariusz Gołosz – dramatopisarz, były piekarz, absolwent filozofii na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Laureat pierwszej edycji konkursu Teatru Telewizji „Narracje Nieobecne”, dwukrotny laureat I nagrody w 33. i 35. Konkursie na Sztukę Teatralną dla Dzieci i Młodzieży, finalista 15. Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej, współautor zwycięskiej koncepcji Generatora Nowych Idei Nowego Teatru w Warszawie, laureat konkursu Nowego Teatru w Słupsku na sztukę inspirowaną postacią Triny Papisten. Stypendysta Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, kurator slamu dramaturgicznego w ramach 43. i 44. Warszawskich Spotkań Teatralnych. Jego sztuki były publikowane w „Dialogu”, „Nowych Sztukach dla Dzieci i Młodzieży” oraz „Dialogu Puzyny”.

Jędrzej Hechłacz – scenograf i rzeźbiarz, absolwent Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Przez kilka lat prowadził własną pracownię, tworząc rzeźby, elementy rekwizytorskie oraz unikatowe meble i obiekty we współpracy z grupą Main Square Hospitality Group w Krakowie. Projektował także artystyczne motocykle i zrealizował czterokołowy pojazd w stylistyce steampunkowej do reklamy piwa Książęce – „Ty wybierasz” (2017). Po kilkuletniej pracy w firmie Artistic Spaces na Florydzie, gdzie projektował przestrzenie eventowe i obiekty scenograficzne, debiutuje w Polsce jako autor scenografii spektaklu Pieśni piekarzy polskich w Nowym Teatrze w Warszawie, dramatu autorstwa Mariusza Gołosza.

Avtomat (właściwie Kajetan Łukomski) – osoba o zbyt dużej ilości zainteresowań – otwarcie queerowy niebinarny kompozytor, producent muzyczny, DJ i wokalista, część składowa kolektywu Ciężki Brokat i były członek Oramics (2019-2022), jeden ze współzałożycieli Radio Kapitał, polski ambasador Keychange i rezydent SHAPE Platform 2021, ale również projektant graficzny, typograf i ilustrator 3D/AI. Przez ostatnie 15 lat przeszedł niejedną metamorfozę – od fascynacji industrialem i czysto syntetycznym brzmieniem, przez wielogłosowe śpiewy z projektem Pleśni po poszarpane rytmicznie klubowe brzmienia z EP-ek “Gusła (Human Rites)” i eksperymentalne wydawnictwo, „Lamenty”. Utwory zawarte  na nich pojawiały się w setach m.in. Zoë McPherson, Shyclart czy Acid Pauli. Ze swoją autorską muzyką miał już okazję zaprezentować się na takich festiwalach jak Open’er, czy Up To Date i w wielu klubach w Polsce i za granicą (m.in. Berlin, Londyn, Praga, Oslo, Kopenhaga, Amsterdam, Ljubljana). Nagrywał miksy dla globalnej prasy muzycznej, remiksował artystów takich jak Kamp czy Baasch, a także tworzył muzykę na potrzeby spektakli teatralnych. W klubie jego doświadczenie owocuje prawie irytująco eklektycznym leksykonem najbardziej postępowych brzmień dzisiejszej sceny elektronicznej. W seriach miksów i imprez klubowych łączy nietypowe podziały rytmiczne, przyprawiając wszystko improwizowanymi na żywo wokalami.

Katarzyna Janek – aktorka, tancerka, choreografka. Absolwentka Wydziału Teatru Tańca w Bytomiu, współpracowała z teatrami i instytucjami w całej Polsce (m.in. T. Dramatyczny w Wałbrzychu, Instytut Grotowskiego we Wrocławiu), tworząc kreacje taneczno-aktorskie w spektaklach nagradzanych i prezentowanych na licznych festiwalach. Stworzyła choreografię do dwóch dyplomów musicalowych Akademii Muzycznej w Łodzi – jeden z nich zdobył Grand Prix na Festiwalu „Wiosna Teatralna” w Lublinie. Gra w krótkich metrażach, teledyskach i serialach, w przyszłym roku premierę mają dwa pełnometrażowe filmy z jej udziałem. Prywatnie działaczka, wolontariuszka, wielbicielka morza i zielonej herbaty.

Konrad Marek Cichoń – aktor teatralny, twórca i aktywista. Absolwent Policealnej Szkoły Aktorskiej Doroty Pomykały i Danuty Owczarek w Katowicach oraz Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie (obecnie Akademia Sztuk Teatralnych). Od września 2016 roku jest członkiem zespołu Teatru Polskiego w Poznaniu, gdzie w ciągu dziewięciu lat zrealizował kilkadziesiąt premier, współpracując z czołowymi reżyserami polskiej sceny. Równolegle rozwija autorskie projekty twórcze, jako reżyser, autor tekstów dramatycznych oraz organizator wydarzeń artystycznych. W swojej działalności artystycznej łączy praktykę teatralną z aktywizmem i poszukiwaniem nowych języków scenicznych. Interesuje go teatr reagujący – żywy, zanurzony w sprawczości wspólnoty.

Babcia – Drag artist, costume maker, duch, zjawa, mistyczka. Tworzy postaci inspirowane rozkładem, ciałem i cierpieniem. W pracy posługuje się brzydotą i wstrętem, w celu konfrontacji siebie i widza z tym, na co nie chce się patrzeć.


fot. Marcin Richter

Vron – (he, they) – Agender twórca dragu i sił performatywnych. Okazjonalnie gra w teatrze, a bez okazji kocha kino. Performuje żale i krzywdy. Zmutowany wąż, kiedy coś zje, zaczyna rosnąć. Jedząc coraz więcej, staje się coraz większy. A W pobliskim miasteczku właśnie ma być festyn.


fot. Diana Lelonek

Anu Czerwiński – reżyser filmów dokumentalnych, operator i montażysta. Obecnie pracuje nad swoim pełnometrażowym debiutem Home Movie – polsko-francuską koprodukcją, która już zdobyła międzynarodowe wyróżnienia, m.in. Sundance Documentary Fund Grant (2025) i Points North Fellowship (2025). Anu kształcił się na kierunku reżyserii dokumentalnej na Université Paris Cité, a następnie w programie DOK PRO w Szkole Wajdy. Jako montażysta, operator i drugi reżyser współpracował przy projektach filmowych w Polsce i we Francji.  Równolegle do pracy filmowej tworzy wideo i projekty multimedialne dla czołowych polskich teatrów i galerii sztuki. W swojej twórczości łączy język sceniczny z formami dokumentalnymi, przyglądając się rolom społecznym, przemianom rodzinnych relacji i doświadczeniom osób dotąd niewidocznych w mainstreamie. Anu ma także doświadczenie aktorskie i jest uznawany za pierwszą osobę transpłciową w Polsce, która wystąpiła zarówno w filmie, jak i w teatrze.

Ewa Zonik (Paranoia/Greater.Hurtung.Style) – Interesuje mnie wszystko co jest dla mnie nieznane. Kiedyś cosplayerka, potem studentka projektowania ubioru na UAP, aktualnie od ponad 5 lat projektuję i realizuję kostiumy sceniczne z pomysłów Drag Queenek (i nie tylko). Ulubione inspiracje to Neutral Milk Hotel, gry computerowe, media sprzed 2010 roku. 

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego

Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera

Kategorie
Aktualności Rezydencje

FOR MEN // Pollera: Edmund Krempiński, Jakub Dylewski

Jeśli coś ci w życiu nie idzie i wpadasz pyskiem w błoto, to musisz być jak dzik: pchać to błoto ryjem do przodu.

Cytat zaczerpnięty z memów, przypisywany Mariuszowi Pudzianowskiemu

Bohater, pod nadzorem asystentki Mirandy, poddaje się treningowi męskości. Cel – stać się rasowym samcem mężczyzny. Takim który, ma takie coś, że jak stoisz naprzeciwko niego, to czujesz, że stoisz naprzeciwko mężczyzny, a on nawet nic nie robi (oddycha tylko i się patrzy). Po drodze ciało zaczyna zdradzać własną historię. W końcu pęka i wypuszcza esencję – niewymazywalną łączność między przeszłością a teraźniejszością. 

„FOR MEN” dotyka różnych odcieni kulturowej męskości – od reklamowych klisz po codzienne rytuały, od uścisku dłoni po mimikę. Spektakl odsłania mechanizmy, w których męskość staje się rolą do odegrania, zestawem gestów i reakcji, a jednocześnie polem walki z prawdą, którą niesie ciało. To opowieść o tym, jak konstruuje się wizerunek „prawdziwego faceta”, i o tym, co wymyka się spod kontroli, gdy próbuje się go utrzymać.

 

Tekst i dramaturgia: Edmund Krempiński i Jakub Dylewski
Bohater: Edmund Krempiński
Miranda: Jakub Dylewski
Operator kamery: Jakub Dylewski
Choreografia: Bożna Wydrowska
Scenografia i kostiumy: Alex Hayel
Muzyka: Zuzanna Siemińska

Realizacja dźwięku: Maciej Frycz
Realizacja światła: Jacek Broda
Komunikacja i promocja: Aleksandra Puk, Michalina Cendrowska
Produkcja wykonawcza: Wiktoria Studnicka
Obsługa techniczna: Agata Królikowska
Identyfikacja graficzna: Kornelia Nowak
Teaser: Pollera: Krempiński Dylewski

Produkcja: Scena Robocza
Premiera: 17 października 2025
Pokazy: 17-19 października 2025, Studio Scena Robocza, ul. Wroniecka 6

Patroni: Boyhood, Radio Afera

RECENZJE

Twórcy duetu Pollera nie ośmieszają męskich wzorców, lecz analizują je z perspektywy napięcia pomiędzy cielesnością a performatywnością, odsłaniając, jak bardzo męskość pozostaje konstruktem wymagającym nieustannego wysiłku i kontroli. (...) Na podstawie jednostkowej, intymnej historii swojego bohatera twórcy podejmują refleksję nad uniwersalnym doświadczeniem nieustannego kształtowania siebie samego jako mężczyzny w oczach społeczeństwa – procesu nigdy niezakończonego, pełnego napięć i lęku.

– Magdalena Rewerenda, czaskultury.pl

BIO

Edmund Krempiński (ur. 1998 w Łodzi) jest transpłciowym performerem, aktorem i artystą wizualnym, mieszkającym w Warszawie. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Jego twórczość opiera się przede wszystkim na własnym ciele, które traktuje jako podstawowe medium wszystkich projektów. Inspiracje czerpie z wewnątrz: z traumy, fantazji, seksualności i nostalgii. Jego działania balansują pomiędzy teatrem, performansem, filmem a autobiografią. W kwietniu 2023 roku został pierwszym otwarcie transpłciowym aktorem zatrudnionym w polskim teatrze repertuarowym (Teatr Nowy im. Kazimierza Dejmka w Łodzi). Jest laureatem nagrody krytyków sztuki na 14. edycji konkursu Najlepsze Dyplomy.

Od 2022 roku współpracuje z operatorem Jakubem Dylewskim. Ich pierwszy projekt, krótkometrażowy film SKRAJ, był pokazywany na festiwalach filmowych w Europie i na świecie, m.in. Short Waves Festival 2023 (II Nagroda w Konkursie Polskim oraz Nagroda Publiczności), Queer Lisboa 2023 (Nagroda dla najlepszego filmu – konkurs In My Shorts) oraz European Short Film Award 2023 (nominacja). Drugim wspólnym projektem jest performance ESENCJA, który miał swoją premierę w TR Warszawa w ramach wieczoru performatywnego Twarz, kuratorowanego przez Michała Borczucha. Performance ten stanowi punkt wyjścia do spektaklu FOR MEN.

Krempiński pracował oraz prezentował swoje prace w takich instytucjach i przestrzeniach jak TR Warszawa, Teatr Studio, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Komuna Warszawa, Teatr Nowy im. Kazimierza Dejmka w Łodzi, Galeria Jak Zapomnieć (Kraków), Galeria Szara Kamienica (Kraków) czy Galeria Labirynt (Lublin).

Od niedawna rozwija się również na polu dramatopisarskim. We wrześniu 2025 roku odbył rezydencję dramatopisarską w Kutnej Horze (Czechy), współorganizowaną przez platformę Reultur i Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego. W tym czasie pracował nad tekstem MIT, którego czytanie odbyło się na Divadelní festival Kutná Hora zorganizowanym przez praski teatr Divadlo X10.

Jakub Dylewski – absolwent Wydziału Operatorskiego Szkoły Filmowej w Łodzi. Jest autorem zdjęć zarówno przy klasycznych projektach filmowych, jak i interdyscyplinarnych projektach galeryjnych tworzonych z osobami z pola sztuki. Zrealizował zdjęcia do kilkunastu filmów krótkometrażowych. Współpracował z kolektywem Dom Mody Limanka, tworząc filmy na wystawy w MS1 w Łodzi oraz CSW Zamek Ujazdowski, gdzie za film Ostatni Pociąg do Warszawy zdobył główną nagrodę w ramach Project Room 2019. Zrealizował także instalację wideo Głuchy Telefon – kłirową reinterpretację tańców ludowych – prezentowaną w Galerii Zachęta.

Jest współreżyserem oraz autorem zdjęć do filmu SKRAJ, nominowanego do European Short Film Audience Award, oraz nagradzanego na festiwalach Short Waves oraz Queer Lisboa.   Obecnie pracuje nad pełnometrażowym filmem dokumentalnym o kolektywie artystycznym Dekonstrukt. Równolegle realizuje film Kontrewers we współpracy z Zuzą Banasińską oraz film o Kłirowej historii Łodzi z Natalią Różycką. 

Jego ścieżka teatralna rozpoczęła się od performance ESENCJA zrealizowanego wspólnie z Edmundem Krempińskim w TR Warszawa.

Bożna Wydrowska  – urodzona w Gdańsku artystka wizualna, performerka i choreografka. Jedna z pierwszych osób, które rozpowszechniły kulturę ballroom w Polsce – działając w niej od 2012 roku. Znana jako matka kultury ballroom w Warszawie. W latach 2014–2021 należała do międzynarodowej queerowej rodziny Royal House of Milan z Nowego Jorku. Od 2022 roku pełni rolę Polish Mother w International House of Elle. Od 2016 roku kuratorka Balu u Bożeny, performatywno-tanecznego wydarzenia łączącego kulturę ballroom z lokalną sceną muzyczną, nagrodzonego przez Ballantine’s True Music Fund.

Oprócz działalności na scenie ballroomowej interesuje się eksperymentalnymi praktykami choreograficznymi związanymi z ruchem i głosem. W swojej praktyce odnosi się do ciałopozytywności i queerowej tożsamości, traktując taniec jako narzędzie zmiany społecznej i politycznej. Absolwentka programu Choreografia w Centrum (2020). Od 2015 roku uczestniczy w licznych produkcjach teatralnych, filmowych i komercyjnych jako aktorka i choreografka.

Współpracowała z takimi instytucjami jak TR Warszawa, Teatr Studio, Komuna Warszawa, Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu, a także z galeriami i przestrzeniami sztuki: CSW Zamek Ujazdowski, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Gdańska Galeria Miejska, Galeria Piktogram, Galeria Labirynt w Lublinie, Calvert 22 Foundation w Londynie czy Her Clique w Meksyku.

Aleksander Hayel, znany pod pseudonimem artystycznym Alex Hayel, jest projektantem mody, kostiumografem oraz stylistą, związanym z Akademią Sztuk Pięknych w Łodzi. Jego podejście do projektowania opiera się na wizualnych narracjach, które wywodzą się z doświadczeń pokolenia głęboko zanurzonego w codzienności, poruszając istotne wątki społeczne i kulturowe. Jego praktyka twórcza to rytuał – oparty na uważności, kontemplacji materii oraz świadomej pracy z formą, która nie tylko ubiera ciało, ale także opowiada historie, odsłania mechanizmy tożsamości i stawia pytania o autentyczność. Tworzy rękoma, w towarzystwie ołówka i papieru, często wplatając metafizykę kinematografu.

Dotychczas miał przywilej prezentować swoje kolekcje na arenie międzynarodowej – m.in. w ramach konkursu Designblok 2024 w Pradze, w obecności tak znamienitych jurorów jak Jan Králíček, Liběna Rochová, Krzysztof J. Łukasik, Sotiris Kaberis oraz Alex Malgouyres. Jego projekty były również obecne na pokazach takich jak Złota Nitka oraz publikowane w magazynach: Vogue Portugal, Dazed UK, WRPD, Elle, Glamour, K MAG czy Vogue Polska. W październiku 2025 roku weźmie udział w Florence Biennale, a magazyn K MAG nominował go w kategorii „Moda” w ramach nagród Moskity.

W ostatnim roku Hayel zadebiutował także jako kostiumograf przy filmie „Pieśń o nocy” w reżyserii Oskara Sadowskiego, tworząc kostiumy dla Ewy Skibińskiej, Huberta Miłkowskiego i Olgierda Łukaszewicza.

Zuzanna Siemińska (ur. 1996) – w 2020 obroniła dyplom na Wydziale Rzeźby w pracowni prof. Marcina Berdyszaka na UAPie. W 2018–2019 współpracowała przy tworzeniu przestrzeni społeczno-artystycznej DOMIE w Poznaniu. W 2019 współtworzyła wystawę Itte kaette. Tam i z powrotem w CSW Zamek Ujazdowski. W 2020 we współpracy z Michałem Łukaszukiem przygotowała serię wideo-performansów PERŁA&WYJEC TV dla MSNu. Tworzy muzykę oraz dźwięk na potrzeby projektów wideo/performans – m.in. Music of Sonny (2022, reż. Klementyna Margolis, Anna Sałacińska), Głuchy Telefon (2022, Kacper Szalecki), Udawanie Ludzi (2023, Maja Demska), Farbowany Lis (2023, Kacper Szalecki), Zejście Smoka (2024, Art Industries). Od 2023 zajmuje się charakteryzacją, ⁦m.in⁩. w spektaklu Przemiana (2023, Grzegorz Jaremko, Mateusz Górniak). Stale współpracuje z Nowym Teatrem w Warszawie.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego

Dofinanowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera

Kategorie
Aktualności Rezydencje

UMWELT // Adam Ziajski

Świat tworzą relacje między podmiotami - to one nadają mu sens, a jednocześnie podważają jego podejrzaną prostotę.

Olga Tokarczuk

„Umwelt” w reż. Adama Ziajskiego to projekt eksplorujący granice naszej percepcji za pomocą biofeedbacku. Tytułowy termin w języku niemieckim oznacza „wokół-świat” – środowisko, które nie tyle nas otacza, ile zawiera to, co dla nas istotne i rzeczywiście dostrzegalne. To subiektywny świat zmysłów, reakcji i znaczeń.

Spektakl jest laboratoryjnym świadectwem wspólnego doświadczenia, opartego na aktywności neuronalnej, reakcjach fizjologicznych i specyfice teatralnego otoczenia. Czy możemy namacalnie uchwycić zbiorowe emocje, procesy poznawcze, wzajemne interakcje? Jest ruch, puls, oddech i jeszcze kilka danych. Są fale emocji, neuronalny szum. Nasza obecność, spleciona z obecnością innych. Brawa.

Spróbujmy! Zobaczmy, co się wydarzy.

Scenariusz i reżyseria: Adam Ziajski
Wykonanie: Agnieszka Turek, Krystyna Kaleniewicz, Dominika Mroczek-Dąbrowska, Karol Bijata, Jędrzej Guzik, Lucjan Piechota, Maciej Frycz, Michał Kurasiński, Adam Ziajski
Kostiumy i scenografia: Grupa Mixer
Multimedia: Jędrzej Guzik, Lucjan Piechota
Muzyka: Maciej Frycz
Światła: Michał Kurasiński
Konsultacja choreograficzna: Hashimotowiksa
Obsługa techniczna: Jacek Broda, Agata Królikowska
Komunikacja i promocja: Michalina Cendrowska, Aleksandra Puk
Identyfikacja graficzna: Kornelia Nowak
Obsługa finansowa: Michał Jan Kosicki
Tłumaczenie PJM: Dominika Mroczek-Dąbrowska
Produkcja wykonawcza: Wiktoria Studnicka

Produkcja: SCENA ROBOCZA
Premiera: 3 października 2025

Partner technologiczny: MindEasy
Partnerzy: MALTA FESTIVAL, Radio AFERA

RECENZJE

"Umwelt" zaprasza do refleksji na temat specyfiki aparatu poznawczego i percepcyjnego. Ich oboczności sprawiają, że nie tylko ludzie znają świat inny niż świat zwierząt dysponujących szczególnymi zmysłami, ale także odróżniają się od siebie wzajemnie. Konstruowane przez każdego i każdą z nas wizje rzeczywistości nie muszą być tożsame. Podjęta przez Ziajskiego i zespół współpracujących z nim osób praca dowodzi, że żyjemy w fascynującej mieszaninie wieloświatów. Różnic, z medycznego punktu widzenia traktowanych jako odstępstwa od normy, nie należy traktować jak niepełnosprawności. To one nadają specyficzne cechy rzeczywistości, a nam pozwalają pięknie się różnić.

Piotr Dobrowolski, kulturapoznan.pl

UWAGA

Spektakl zawiera intensywne efekty świetlne oraz dźwiękowe, które mogą być uciążliwe dla osób wrażliwych. 

BIO

Adam Ziajski – reżyser, aktor, scenograf, menedżer kultury i producent. Absolwent UAM. Założyciel i lider Teatru Strefa Ciszy (1993-2015), z którym zrealizował 35 spektakli, widowisk i happeningów w przestrzeniach otwartych. W roku 2016 rozpoczął samodzielną drogę artystyczną, realizując dyptyk poświęcony osobom wykluczonym społecznie. Spektakl „Nie mów nikomu” powstał w Scenie Roboczej z udziałem osób niesłyszących (nagroda Zygmunta Duczyńskiego za Indywidualność Artystyczną Festiwalu Kontrapunkt, Grand Prix TOPOFF Festival), a „Spójrz na mnie” z udziałem osób niewidomych w Teatrze Śląskim (Nagroda Główna Jury i Grand Prix Festiwalu Kontrapunkt). W roku 2019 w Teatrze Nowym w Poznaniu zrealizował spektakl „Chciałbym nie być” oddając głos rodzinom osób zaginionych. 3 lata później zadebiutował na 62. KFF filmem krótkometrażowym „Obecność obowiązkowa”. Na stałe związany ze Sceną Roboczą, której jest pomysłodawcą i założyciele.

Maciej Frycz – muzyk, kompozytor, producent muzyczny i realizator dźwięku z 20-letnim stażem. Jako realizator współpracował z zespołami: Muchy, Pustki, Snowman, Kobiety i WaluśKraksaKryzys. Wyprodukował wiele płyt jazzowych, folkowych, awangardowych i rockowych, m. in. dla wytwórni Multikulti, Lado ABC, Kilogram Records. Tworzy również muzykę do spektakli teatralnych i filmów.

Michał Kurasiński – technik, realizator z 6-letnim doświadczeniem. Hobbystycznie elektronik, programista, pisarz, muzyk oraz twórca instalacji przestrzennych. Pracował zarówno z grupami młodzieżowymi, jak i ze znanymi artystami. Swoim doświadczeniem wspierał zespół Teatru Kana, Teatru Polskiego w Szczecinie i Festiwalu „Kontrapunkt”. Na codzień współpracuje ze Sceną Roboczą i Stargardzkim Centrum Kultury.

Jędrzej Guzik – multidyscyplinarny twórca wizualny, art director działający na polu animacji, wideo, projektowania graficznego i nowych technologii. Autor i współautor licznych okładek, teledysków i wizualizacji do projektów najbardziej popularnych artystów i festiwali w Polsce. Estetycznie entuzjasta strukturalnej deformacji i techniczno-naukowych interfejsów.

Grupa Mixer – Dorota Gaj-Woźniak, Monika Ulańska, Robert Woźniak, jako kolektyw artystyczny działają w przestrzeniach sztuki, mody i teatru od 2002 roku. W tym czasie zrealizowali unikatowe kolekcje ubiorów użytkowych oraz kostiumy i scenografie do ponad 100 spektakli w teatrach w całej Polsce. Pracowali z reżyserkami Abbe i Warsicką. Reżyserami: Liberem, Ratajczakiem, Ziajskim, Rekowskim, Buszko, Kaczorowskim. Laureaci wielu wyróżnień i nagród min.: za scenografię i kostiumy do spektaklu ,,Na Boga!” na Festiwalu Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość przedstawiona”; nagroda Złota Kieszeń za kostiumy do spektaklu „Fahrenheit’’ na Festiwalu Scenografii i Kostiumów „Scena w Budowie”.

Spektakl powstał w ramach programu OFF Polska organizowanego przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Kategorie
Aktualności Rezydencje

JEST TYLKO JEDNA / Daria Sobik, Pamela Leończyk

Grafika przedstawia plakat do spektaklu “Jest tylko jedna”. W centralnym miejscu na tle, będącym niebiesko-błękitnym gradientem, znajduje się pole w kształcie kobiecej głowy. Widać na nim szarą, ziarnistą szachownicę, zwężającą się ku środkowi plakatu. Hipnotyzujące, niebiesko-białe oczy postaci przypominają na tle wzoru iluzję optyczną. Uproszczone, owalne usta kobiety wypełnia różowo-czerwony gradient. Wokół kształtu głowy znajdują się informacje o spektaklu: tytuł i nazwiska twórców.
Grafika przedstawia plakat do spektaklu “Jest tylko jedna”. W centralnym miejscu na tle, będącym niebiesko-błękitnym gradientem, znajduje się pole w kształcie kobiecej głowy. Widać na nim szarą, ziarnistą szachownicę, zwężającą się ku środkowi plakatu. Hipnotyzujące, niebiesko-białe oczy postaci przypominają na tle wzoru iluzję optyczną. Uproszczone, owalne usta kobiety wypełnia różowo-czerwony gradient. Wokół kształtu głowy znajdują się informacje o spektaklu: tytuł i nazwiska twórców.

Nie poruszaj tematu, jeśli nie musisz. Pomiń, przemilcz, odsuń się. Nie odbieraj, zablokuj kontakt, odłóż na chwilę, na potem, na zapomnianą półkę.

Czy bierność może być strategią buntu, a wycofanie z relacji nokautem bez litości wymierzonym w drugą stronę? Co jeśli zawieszenie dotyczy więzi córki z matką? Przecież matka jest tylko jedna. 

Jest tylko jedna to pełne absurdu, grozy i niepozbawione humoru studium relacji, trzymającej się na resztkach sił komunikacji, między dorosłym dzieckiem a rodzicem. Wśród przemilczanych emocji, zazdrości, samotności i zawodu wyłania się obraz więzi niemożliwej – a jednak żywo pulsującej. Czy dbanie o własne granice… ma jakieś granice? Dlaczego córka staje się rodzicem własnej mamy? I w końcu, co zrobić z całą tą miłością, jeśli matka ją odrzuci?

Spektakl w reżyserii Pameli Leończyk z tekstem autorstwa Darii Sobik osadzony zostanie w niecodziennej aranżacji scenograficznej, kuratorowanej przez Aleksandrę Pietrzak, do której wykorzystane zostaną prace Anny Myszkowiak reprezentowanej przez Molski Gallery. Artystka w swojej twórczości ożywia doświadczenie cielesności i bliskości, pozwalając na wyobrażenie sobie cudzych przeżyć i wyprowadzenie nas poza granice własnych doświadczeń. Za dnia spektakl przemieni się w wystawę, którą będzie można oglądać w dniach 25–29 czerwca w poznańskiej Scenie Roboczej.

„Wydaje mi się, że piszę o matce po to, żebym z kolei teraz to ja ją wydała na świat" - pisze noblistka Annie Ernaux w jednej ze swoich mikropowieści. Te słowa stały się dla mnie inspiracją do podjęcia się napisania autobiograficznego dramatu o zerwanej więzi z matką. Co ona teraz robi? Czy żyje? Co jadła na obiad? - to pytania, które ze względu na zerwaną niegdyś bliską relację, pozostaną bez odpowiedzi, jednak pojawiają się niemal każdego dnia. Tak samo jak ambiwalentne odczucia od wstrętu do tęsknoty, od poczucia odrzucenia przez bezwarunkową miłość do autodestrukcyjnego gniewu. Dramat "Jest tylko jedna" to projekt, który poprzez próbę zrozumienia, da możliwość odnalezienia się innym kobietom, które znalazły w zawieszeniu relacji z matką jedyny sposób na życie bez lęku, w spokoju i w zgodzie ze sobą.

Daria Sobik

 

Reżyseria: Pamela Leończyk
Tekst i dramaturgia: Daria Sobik
Wykonanie: Monika Roszko, Halina Chmielarz
Instalacja: Anna Myszkowiak
Kuratorowanie scenografii: Aleksandra Pietrzak
Muzyka: Magdalena Sowul
Realizacja dźwięku: Maciej Frycz
Realizacja światła: Michał Kurasiński
Produkcja wykonawcza: Wiktoria Studnicka
Promocja i komunikacja: Aleksandra Puk, Michalina Cendrowska
Identyfikacja wizualna: Kornelia Nowak
Teaser: Jędrzej Guzik
Produkcja: Scena Robocza

Premiera: 24, 25, 26 czerwca 2025

RECENZJE

Spektakl o trudnej relacji matki i córki, oparty na bardzo osobistym i oryginalnym tekście. U Sobik matka i córka nieustannie zamieniają się rolami, a mocnym punktem kulminacyjnym tej naprzemienności staje się chęć dokonania… aborcji matki. Halina Chmielarz i Monika Roszko świetnie wygrywają intymność tej opowieści: tworzą bardzo wyraziste postacie, z którymi łatwo się utożsamić. Wrażenie robi subtelna warstwa muzyczna i wizualna, a wisienką jest scena samobiczowania, które zostawia czerwone ślady na białym kostiumie.

Przemek Gdula

BIO

Pamela Leończyk – reżyserka, autorka instalacji artystycznych, pedagożka teatru i koordynatorka dostępności. Ukończyła reżyserię teatralną na Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie, jest także absolwentką wiedzy o teatrze oraz performatyki przedstawień na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie i członkinią Zarządu Gildii Polskich Reżyserek i Reżyserów Teatralnych. Współpracuje ze Stowarzyszeniem Pedagogów Teatru oraz z Fundacją Inicjatyw Społeczno-Ekonomicznych. Stypendystka Laboratorium Nowego Teatru organizowanego przez Teatr Nowy Proxima w Krakowie, laureatka programu „New Stage” organizowanego przez Instytut Adama Mickiewicza, międzynarodowego konkursu na realizację instalacji artystycznej Animatus oraz stypendiów artystycznych Prezydenta Miasta Suwałki, Miasta Krakowa na rok 2020 oraz m.st. Warszawy na rok 2021.

Jej prace teatralne pokazywane były podczas festiwalu FIST w Belgradzie, spektakl Nocni pływacy zdobył główną nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Teatru i Sztuki Awangardowej „Pestka”, spektakl ciało proces otrzymał Grand Prix na Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Niezależnych OFTeN, a spektakl work in progress na podstawie Zimowej opowieści zdobył nagrodę Nowego Yoricka podczas 27. Festiwalu Szekspirowskiego w Gdańsku.

Współpracowała między innymi z Teatrem Powszechnym w Warszawie, Tasca Teatro w Turynie, Teatrem im. W. Horzycy w Toruniu, Teatrem 21, Teatrem Nowym Proxima w Krakowie, z Centrum Sztuki Współczesnej „Łaźnia” w Gdańsku oraz z Bałtycką Galerią Sztuki Współczesnej w Słupsku.

Daria Sobik – dramaturżka, dramatopisarka. Absolwentka wiedzy o teatrze na Uniwersytecie Jagiellońskim i kulturoznawstawa na Uniwersytecie Śląskim. Finalistka m.in. Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej, Sceny Nowej Dramaturgii w Teatrze im. W. Siemaszkowej w Rzeszowie, konkursu Młod(sz)a Polska w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie („Z jednej tkaniny” wraz z Mariuszem Gołoszem), półfinalistka konkursu dramaturgicznego w TR Warszawa „Nigdy nie będziesz szła sama”. Laureatka (wraz z Pamelą Leończyk) Nowego Yoricka w ramach 27. Festiwalu Szekspirowskiego. Jako dramaturżka i autorka tekstów pracowała przy spektaklach m.in. w Teatrze Powszechnym w Warszawie, Teatrze Studio w Warszawie, Teatrze Nowym im. K. Dejmka w Łodzi, Teatrze Polskim w Bydgoszczy, Teatrze Zagłębia w Sosnowcu, Teatrze im. A. Mickiewicza w Częstochowie i New National Theatre w Tokio. Jej sztuki publikował miesięcznik Dialog i Notatnik Teatralny.

Monika Roszko – absolwentka Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Aktorka filmowa i teatralna. Od 2016 roku związana z zespołem Teatru Polskiego w Poznaniu. Znana m.in. z takich spektakli, jak K. (reż. M. Strzępka), Trojanki (reż. K. Michalak), Odys (reż. E. Marciniak), Wielki Fryderyk (reż. J. Klata), O mężnym Pietrku i sierotce Marysi. Bajka dla dorosłych (reż. W. Rubin), 28 dni (reż. K. Siwińska), Nana (reż. M. Pęcikiewicz), Cudzoziemka (reż. K. Minkowska), Śmierć Jana Pawła II (reż. J. Skrzywanek), Kolorowe sny (reż. Sz. Adamczak i W. Rodak), Taśmy rodzinne (reż. P. Pacześniak) oraz Haga (reż. S. Denisowa). Na dużym ekranie Monika Roszko zadebiutowała w 2016 roku w filmie Wołyń w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego. W 2018 roku została wyróżniona przez Jacka Sieradzkiego w 26. edycji „Subiektywnego spisu aktorów teatralnych”. W 2021 roku znalazła się na liście artystów zgłoszonych do Medali Młodej Sztuki, plebiscytu organizowanego przez redakcję „Głosu Wielkopolskiego”.

Halina Chmielarz – absolwentka Wydziału Aktorskiego PWSFTviT w Łodzi, pracowała w wielu teatrach instytucjonalnych, m. in. w Teatrze Powszechnym w Łodzi, Teatrze Polskim w Poznaniu, Teatrze Rozmaitości w Warszawie czy Teatrze Miejskim w Lesznie. Współpracowała także z teatrami eksperymentalnymi, m. in. Z Teatrem Trust z Delhi czy z Teatrem 8 Dnia z Poznania, z którym wystawiała wiele spektakli pokazywanych na festiwalach teatralnych Ameryki Łacińskiej, Europy i Azji.

Tworzyła wiele własnych projektów interdyscyplinarnych i tanecznych, m. in. „Feminas del Mundo” z Lolą Lince w Meksyku, z którego spektakle prezentowane były na XXXI MFT „Cervantino” w Guanajuato w Meksyku oraz  na MFT „Malta’’ w Poznaniu. Od tego momentu swoją pasję muzyczną i fascynację kulturą latynoamerykańską realizowała w ramach koncertów i spektakli muzycznych. Kształciła się tanecznie, biorąc udział w kolejnych edycjach Alternatywnej Akademii tańca. Podejmuje się różnorodnych współprac, uczestniczyła np. w projekcie „Trzy krawędzie piękna” w Chile, badając polskie i chilijskie postrzeganie standardów piękna. Od 2018 roku rozpoczęła drogę freelancerki, grając także w popularnych serialach TV i filmach. Równocześnie kontynuuje szkolenia aktorskie takie jak trening w technice Meisnera czy szkolenie w technice Ivany Chubbuck.

Magdalena Sowul – kompozytorka, producentka muzyczna, multiinstrumentalistka i wokalistka. Absolwentka Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku w klasie klarnetu prof. Bogdana Ocieszaka oraz podyplomowych Gender Studies IBL Polskiej Akademii Nauk. Członkini Stowarzyszenia Pedagogów Teatru oraz Stowarzyszenia Polskich Kompozytorów Audiowizualnych „SPACe”. Występuje solowo jako Panilas, jej debiutancki album „Gynoelectro” ukazał się we wrześniu 2022 roku nakładem Mystic Production. Liderka zespołu Ugla, członkini kwartetu jazzowego Helicopets.  Komponuje muzykę do spektakli teatralnych, słuchowisk i filmów. Beneficjentka stypendium artystycznego m. st. Warszawy na rok 2023.

Anna Myszkowiak – pochodząca z Biłograja rzeźbiarka tworząca obiekty i instalacje. Studentka ostatniego roku Wydziału Rzeźby na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu, absolwentka PLSP w Lublinie (specjalność snycerstwo). Laureatka Grand Prix w 16. Jesiennym Salonie Sztuki LOOSTROO (2024), stypendystka MKiDN za osiągnięcia artystyczne (2025; 2019). Jej prace odnoszą się do szeroko rozumianego bycia w ciele, problematyki dyskomfortu i zachwytu. Używa zarówno klasycznych materiałów rzeźbiarskich takich jak drewno czy metal jak i przedmiotów codziennego użytku – koce, prześcieradła, papier do pieczenia, znalezione na ulicy przedmioty. W spektaklu „Jest tylko jedna” prace artystki stanowią rzeźbiarską scenografię teatralną.

Aleksandra Pietrzak – kuratorka, historyczka i krytyczka sztuki, adiunktka w Muzeum Narodowym w Poznaniu. Absolwentka Historii Sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim, Sztuki Współczesnej na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie oraz Podyplomowych Studiów Muzealniczych na Uniwersytecie Warszawskim. Jest autorką popularnonaukowego cyklu „Lekcja muzealna” dla dwutygodnika internetowego „Czas Kultury”, a także tekstów dla portali „Rynek i Sztuka” oraz „Restart”. Przy spektaklu „Jest tylko jedna” pełni rolę kuratorki scenografii. 

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania #poznanwspiera

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego

Kategorie
Aktualności Rezydencje

IDONTLIKEMETUT(YO)U // Inês Filipe, Wojciech Rybicki

idontlikemetut(yo)u // Inês Filipe, Wojciech Rybicki
plakat idontlikemetut(yo)u Wiktoria Szydłowska

Powiedz proszę, co ukrywasz pod swoim tutu?

Wierzymy w rebelianckie strategie oporu baletowego. W alternatywne światy. W brzydki balet. W nie balet. W nagi balet. W balet po naszemu. W balet po twojemu i waszemu. Chcemy poznać wszystkie zastosowania drążka baletowego. Chcemy dowiedzieć się, co trzyma nas od opuszczenia podłogi w Grand Jeté. To balet o balecie. To śluby i mistyczne lasy. To rycerze ratowani z wieży przez księżniczki. To koniec świata. To postbalet.

idontlikemetut(yo)u to eksperymentalny performans choreograficzny, będący krytycznym dialogiem cieniasów z strukturami tradycyjnej edukacji baletowej. Spektakl chimera. Zainspirowany ideą porażki jako formy oporu, zgłębia nie tylko przestrzeń ciała i ruchu, ale także biopolityczne reżimy, które kształtują klasyczny taniec. Stawiając na subwersywne metody twórcze i pedagogie opozycyjne, burzy hierarchiczne relacje mistrz-uczeń i widz-performer.

To baletowa partyzantka, manifest artystyczny i polityczny. W centrum uwagi znajdują się ofermy – te naiwne i niedorzeczne. Wierzymy, że nie dla nas jest droga techniczna, zostawiamy ją dla wspaniałych osób profesjonalnie związanych z baletem. Domagamy się przestrzeni dla baletowych dewiantów. Dla nas, dla bezdomnych balerin, baletmistrzów i bale-niezidentyfikowanych.

Wszystko to dla niepoważnej rewolucji. Porzucimy wszystko. Zbadamy, co w balecie obrosło dysfunkcją, mając jednocześnie odwagę mówić o tym, co dobre w systemie. Zwrócimy się do Hansa Christiana Andersena i Braci Grimm, żeby ich fantazjami odmówić poprawy stanu rzeczy, samodoskonalenia baletowego. Nie będziemy politycznymi aktorami w różowych i białych rajstopach. Odtańczymy sola, których nigdy nie zatańczymy w balecie. Końcowe Grand Pas zatańczy sterta drążków, my i tak ruszamy się, jakbyśmy mieli kij w xxxxx.

 

Spektakl grany w dwóch językach: po polsku i po angielsku

W spektaklu pojawiają się silne światła pulsacyjne

 

IDONTLIKEMETUT(YO)U // Inês Filipe, Wojciech Rybicki

Koncepcja, choreografia, performans: Inês Filipe, Wojciech Rybicki
Muzyka: VictorPiano
Scenografia, głos: Miłosz Sadowski
Wideo: Francisca Rodrigues
Realizator dźwięku i świateł: Maciej Frycz
Identyfikacja graficzna: Wiktoria Szydłowska
Komunikacja i promocja: Michalina Cendrowska
Producentka wykonawcza: Olga Strizhniova
Produkcja: Społeczne Miejsce Kultury SCENA ROBOCZA
Premiera: 11 października 2024

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania #poznanwspiera
idontlikemetut(yo)u

Inês Filipe – tancerka, performerka i twórczyni z Portugalii. W 2021 roku dołączyła do programu „ZeroPlus Dance Education” w Budapeszcie, gdzie uczestniczyła w produkcjach takich jak „Distance to the Moon” w reżyserii Marii Gyarmati oraz „Movement and Meaning” autorstwa Gyuli Bergera. W trakcie swoich studiów licencjackich w „PERA – School of Performing Arts” na Cyprze Północnym współpracowała z artystami takimi jak Rafaela Sahyoun przy projektach „Ninguémmesolta” oraz „Yeah, I’ve been watching you lately”. Ostatni duet „You have 9 minutes” zaprezentowanła na festiwalu JuxtaPose 2024. Wcześniej, podczas JuxtaPose23 przedstawiła swoją solową kreację „Passou-se-me” oraz zaprezentowała solo „CUNT-INUAÇÃO Platonica” podczas wydarzenia L1-eve(s) a’la IZP 2022. Brała również udział w „Climate Change Theatre Action Budapest”. Obecnie rozpoczyna studia licencjackie z zakresu Dance Performance na Uniwersytecie Sztuki w Sztokholmie.

idontlikemetut(yo)u

Wojciech Rybicki – artysta queer specjalizujący się w projektach interdyscyplinarnych, łączących choreografię i sztuki wizualne, tworząc immersyjne doświadczenia. Kocha eksperymentalny performans. Jego prace przekraczają tradycyjne granice, angażując przestrzeń, obiekty i różne formy sztuki, poprzez które bada i wyraża kondycję ludzką w sposób ciałopozytywny, kampowy i radykalnie inkluzywny. Absolwent PERA School of Performing Arts na Cyprze Północnym. Rezydent artystyczny Agit Lab (Portugalia) z „mierdmeids ,,,”, Sceny Roboczej (Polska) z „idontlikemetut(yo)u” i Kieleckiego Teatru Tańca (Polska) z „nekroperformans”. Współtworzył spektakle: „Łabędzie” w Operze Teatr Wielki w Poznaniu (Nagroda Publiczności FEDORA), „Praktyka widzenia” w Teatrze Nowym im. Kazimierza Dejmka w Łodzi oraz „The Mind is a Still Smoke in an Endless Space” podczas East African Nights of Tolerance w Kigali. Od 2024 członek Carrodunum Dance Company. Współtwórca i performer w filmie „PTPD” w reż. Nicolasa Karatzasa realizowanego w ramach rezydencji artystycznej w Dance House Limassol podczas 23. Cypryjskiej Platformy Choreograficznej. Uczestnik festiwali artystycznych, w tym Nowe Epifanie 2021 oraz SoloDuo 2021 w Budapeszcie.

idontlikemetut(yo)u

Miłosz Sadowski – student piątego roku Wydziału Lalkarskiego Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie, filii we Wrocławiu. Aktor Teatru Lalki i Aktora w Wałbrzychu.  W 2022 r. wystąpił w spektaklu „Ballady i Romanse VER. 2022” w reż. Roksany Miner podczas Antalya Tiyatro Festivali 2024 w Turcji. Odpowiedzialny za stworzenie scenografii do dyplomu „Cicha” pod opieką dr Aleksandry Pejcz. Współtwórca monodramu „GNÓJ” w reż. Kornela Sadowskiego, w oparciu o powieść Wojciecha Kuczoka. W 2023 r. stworzył rolę w dyplomowym spektaklu „Nosorożec” w reż. Łukasza Zaleskiego.

idontlikemetut(yo)u

Francisca Rodrigues – niezależna artystka audiowizualna z Portugalii. Ukończyła kierunek Sound and Image w Escola Superior de Artes e Design, Caldas da Rainha, w 2024 roku. Jej praktyka artystyczna bada zbieżność między dźwiękiem, fotografią a obrazem ruchomym. W 2022 roku stworzyła swój pierwszy krótkometrażowy film, „Ensaio Geral de um Ballet a Solo”. W 2023 roku opracowała instalację audiowizualną „PATERNOS|MATERNOS”, a w 2024 roku zaprezentowała nową instalację audiowizualną, „Ensaio Manual”. Jej najnowszą pracą jest krótkometrażowy film fabularny „Criar a Vida Própria”. 

idontlikemetut(yo)u

VíctorPiano – kompozytor i artysta multimedialny z Chile, obecnie mieszkający w Hamburgu. Jego twórczość obejmuje kompozycje instrumentalne, prowadzące dialog z elementami elektroakustycznymi, światłem, animacją, tańcem, teatrem, programowaniem i muzyką generatywną. Jego prace koncentrują się na poszukiwaniu połączeń między złożonymi strukturami, a intymnym spojrzeniem na świat.
Muzyka Víctora była wykonywana na różnych festiwalach, takich jak Prix Annelie de Man (Amsterdam), Reimagining the Lied (Heimathafen Neukölln, Berlin), MS. ARTVILLE (Hamburg), Blurred Edges (Hamburg), Luft und Wasser (z Berliner Symphoniker, Berlin), Festival de Música Contemporánea Universidad de Chile (Santiago de Chile) oraz Prismas – primaveras latinoamericanas (Santiago de Chile i Buenos Aires).

Kategorie
Rezydencje

ŁOWCY GŁÓW // Ludomir Franczak

Łowcy głów Scena Robocza

Chcemy wierzyć w to, że Polska była krajem skolonizowanym i sama nie uczestniczyła w kolonialnym wyścigu. Ta narracja wydaje się jednak mocno niespójna i pełna luk.

Co bowiem z Ligą Morską i Kolonialną, prężnie działającą w Poznaniu w międzywojniu?
Co z poznańskim Ogrodem Zoologicznym, goszczącym tzw. pokazy etnograficzne?
Jak do tego mają się czaszki przechowywane w głębokiej piwnicy Muzeum Historycznego w Berlinie, na których skroniach widnieje odręczny podpis Jana Czekanowskiego – powojennego dyrektora Zakładu Antropologii Uniwersytetu Poznańskiego?
Co z fotografiami i trofeami z podbojów w zamorskich krajach, zebranymi przez Arkadego Fiedlera w Muzeum w Puszczykowie?

Sen o kolonialnej potędze kraju przyblakł już nieco, ale jego ślady nadal obecne są w zakurzonych kątach i na strychach prywatnych domów i instytucji. Być może nastał czas, aby je stamtąd wymieść i dokładnie się im przyjrzeć…

Ludomir Franczak tropi poznańskie wątki kolonialne, samemu stając się przy tym łowcą – głowy Czekanowskiego, snów o potędze polskich kolonizatorów, egzotycznych przedmiotów przywiezionych z podróży. Dokąd prowadzi ta wędrówka?

Spektakl/instalacja/wykład to kontynuacja poszukiwań związanych z projektem Gutta, realizowanym od 2021 roku. Tym razem to Poznań staje się polem badań nad polskim kolonializmem i rasizmem.

Scenariusz na podstawie fragmentów tekstów i wypowiedzi m.in.:
Nnamdi Azikiwe, Josepha Conrada, Jana Czekanowskiego, Arkadego Fiedlera, przedstawicieli Ligi Morskiej i Kolonialnej, Iryumugabe Robert, jak również: „Dziennika Misji Rwaza”, prac naukowych i popularnonaukowych powstałych od połowy XIX wieku, komentarzy pod artykułami Gazety Wyborczej.

W warstwie wizualnej wykorzystano autorskie collages przestrzenne wykonane na podstawie fotografii archiwalnych i prasowych oraz materiałów znalezionych w ramach przygotowań do spektaklu.

Lokalizacje materiałów video i fotograficznych: Ogród Zoologiczny w Poznaniu, Collegium Maius i Biblioteka Uniwersytetu Poznańskiego, Muzeum Arkadego Fiedlera w Puszczykowie.

ŁOWCY GŁÓW // Ludomir Franczak

Idea i realizacja – Ludomir Franczak
Muzyka – Robert Piotrowicz
Producentka wykonawcza – Olga Strizhniova
Realizacja dźwięku – Maciej Frycz
Komunikacja – Ola Jaruszewska/Michalina Cendrowska
Grafika – Wiktoria Szydłowska
Produkcja: Społeczne Miejsce Kultury Scena Robocza
Premiera: 24 maja 2024

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania #poznanwspiera

 

Ludomir Franczak fot. Rafał Latoszek

Ludomir Franczak – artysta wizualny, reżyser teatralny, kurator. Jego prace prezentowane są w galeriach, teatrach, przestrzeni publicznej i festiwalach w Polsce i na świecie. Współpracuje z muzykami (Marcin Dymiter, Robert Curgenven), artystami wizualnymi (Magdalena Franczak, Sebastian Buczek) i teatrami (Schaubude/Berlin, Cross Attic/Praga, Szwalnia/Łódź), jest członkiem kolektywu, tworzącego polski pawilon na Praskim Quadriennale w 2023 roku. Zajmuje się problemem pamięci, tożsamości i aktywizmu Za pomocą działań intermedialnych buduje złożone projekty wykorzystując zarówno sztuki wizualne, jak i historię, czy literaturę. Jest autorem wydawnictw artystycznych i nagrań dźwiękowych.
Kategorie
Rezydencje

NASZA RACJA // Lena Witkowska

Nasza Racja Scena Robocza

Żyjemy w czasach, w których bezustannie jesteśmy poddawani presji skrajnych, często sprzecznych racji. Jedynych, słusznych i bezdyskusyjnych. W tym dyktacie pełnym emocji, pojawia się naturalna tęsknota za porządkiem świata, w którym istnieje jakaś wspólna prawda – symbiotyczna i wypośrodkowana. Chciałabym złapać dystans i zrozumieć źródła naszych nieporozumień i konfliktów. Dać sobie prawo do posiadania każdej racji, lub nie posiadania ich w ogóle.  

Sięgam do kabaretu lat 20-tych wierząc w jego moc ciętej satyry i krytyki. Absurdu, który niczego nie oszczędza i wszystko obnaża. Wierzę w jego przenikliwą mądrość i nieograniczoną wolność. 

~ Lena Witkowska

NASZA RACJA // Lena Witkowska

Scenariusz i reżyseria: Lena Witkowska, Adam Ziajski
Wykonanie: Lena Witkowska
Tekst: Lena Witkowska, Anatol Stern, Aleksander Wat, Skorup, Adam Ziajski, Aleksandra Szalińska
Muzyka: Lena Witkowska, Michał Rycaj, Arnold Dąbrowski, Kasia Klebba, Maciej Frycz
Scenografia: Adam Ziajski
Produkcja dźwięku: Michał Rycaj
Konsultacja choreograficzna: Sylwia Marciniuk
Kostiumy: Nitka
Inspicjentka: Natalia Klupp
Realizator światła: Michał Kurasiński
Realizator dźwięku: Maciej Frycz
Komunikacja: Ola Jaruszewska/Michalina Cendrowska
Grafika: Wiktoria Szydłowska
Teaser: Evgenia Klemba
Produkcja: Społeczne Miejsce Kultury Scena Robocza
Premiera: 19 października 2023

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania #poznanwspiera

 

Znakomity tekst, świetne wykonanie i profesjonalizm Witkowskiej to niejedyne atuty „Naszej racji”, którą warto zobaczyć niezależnie od tego, czy świadomi jesteśmy różnych wcieleń środowiskowych dyskusji. Ten mądry, barwny i zabawny muzyczny spektakl niczego nie straci, jeśli będzie oglądany przez osoby nieświadome kontekstów, które uruchamia. Dobry teatr poradzi sobie sam.

Piotr Dobrowolski, Czas Kultury

Lena Witkowska

Lena Witkowska – aktorka, wokalistka, artystka intermedialna. Ukończyła studia magisterskie na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie na Wydziale Intermedia, Kulturoznawstwo na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu na wydziale Nauk Społecznych oraz XII Akademię Praktyk Teatralnych Gardzienice. Zdobywczyni Grand Prix, nagrody publiczności i nagrody dziennikarzy na 42. Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Współzdobywczyni pierwszej nagrody za skomponowanie muzyki do spektaklu „Inni Ludzie” w reż. Macieja Gorczyńskiego w ramach 27. edycji Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej realizowanego przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego. Przez wiele lat współpracowała jako aktorka i animatorka kultury wraz z teatrami z województwa zachodniopomorskiego – Teatrem Kana (spektakl we współpracy z Teatrem CHOREA – „Antygona”), Teatrem Brama (spektakle Apoteoza – Emotion in Sound, Fale), Teatrem Krzyk (spektakl To Face). W latach 2017 – 2019 wokalistka w zespole Vespa, z którym nagrała trzy albumy muzyczne. Od 2018 roku prowadzi własną działalność RAYS polegającą na realizowaniu projektów artystycznych oraz społecznych w przestrzeni teatru, muzyki, sztuki nowych mediów w Polsce i za granicą. Obecnie twórczyni zespołu REJS (nowa poezja śpiewana), międzynarodowego projektu interdyscyplinarnego Homo Affectus (landart, technologia), liderka zespołu C U K R Y (folk wiejski, folk miejski) i aktorka w Teatrze BARAKAH w Krakowie.

Adam Ziajski – reżyser teatralny, aktor, scenograf, menedżer kultury i producent. Absolwent Instytutu Kulturoznawstwa UAM. Założyciel i lider jednego z najważniejszych polskich teatrów ulicznych „Strefa Ciszy” (1993-2015), z którym zrealizował trzydzieści pięć spektakli, widowisk i happeningów w przestrzeniach otwartych, zgodnie z ideą „teatru miejskiego”. W roku 2016 rozpoczął samodzielną drogę artystyczną, realizując dyptyk poświęcony osobom wykluczonym społecznie: „Nie mów nikomu” powstał w Scenie Roboczej z udziałem osób niesłyszących, a „Spójrz na mnie” z udziałem osób niewidomych w Teatrze Śląskim w Katowicach. W roku 2019 zrealizował spektakl „Chciałbym nie być” w Teatrze Nowym w Poznaniu poświęcony rodzinom osób zaginionych. W roku 2022 zadebiutował na 62. Krakowskim Festiwalu Filmowym filmem krótkometrażowym „Obecność obowiązkowa”. Na stałe związany ze Sceną Roboczą w Poznaniu, której jest pomysłodawcą oraz opiekunem artystycznym.

Kategorie
Rezydencje

PENTEZYLEA // Gruba i Głupia

Pentezylea Scena Robocza

“Pentezylea. Rekonstrukcja ciała Amazonek” to projekt instalacji performatywnej, w której mityczna historia tytułowej królowej zestawiona zostaje z kondycją osób doświadczonych chorobą raka piersi. Historia Pentezylei mówi o szalonej miłości, jaką główna bohaterka obdarzyła greckiego wojownika Achillesa, przez co zginęła tocząc z nim pojedynek. W innej wersji to doprowadzona do furii królowa morduje Achillesa, zagryzając go na śmierć… Przeciwnikiem współczesnych Amazonek nie jest jednak żaden grecki wojownik, lecz rak piersi – najczęściej występujący wśród kobiet nowotwór złośliwy. Każdego dnia do walki z nim stają tysiące kobiet.

Duet Gruba i Głupia oddaje głos współczesnym Amazonkom, by wraz z nimi współdzielić przestrzeń opowieści. Celem tego przedsięwzięcia jest stworzenie miejsca zbiorowej energii: mikro-społeczności, w której osoby wspierają się nawzajem, przekazują sobie mit i reinterpretują go. Twórczyniom zależy, aby o poważnych tematach mówić w niekoniecznie poważny sposób. W przedstawieniu sięgają przede wszystkim po dystans i poczucie humoru, posiłkując się przy tym szeroko pojętym antykiem. Również tym w wersji pop. 

Gruba i Głupia – duet choreograficzno-dramaturgiczno-reżyserski zawiązany przez Dominikę Knapik (Głupią) i Patrycję Kowańską (Grubą). Powstał z potrzeby stworzenia przestrzeni do niezależnych, bezkompromisowych wypowiedzi twórczych, poruszających tematy trudne i niewygodne. Prace Grubej i Głupiej mają na celu igranie z teatralnymi konwencjami oraz dekonstrukcję stereotypów dotyczących m.in. politycznego potencjału ciała i płci.

PENTEZYLEA. REKONSTRUKCJA CIAŁA AMAZONEK // Głupia i Gruba

Choreografia, dramaturgia, reżyseria, opracowanie muzyczne, video: Gruba i Głupia (Kowańska/Knapik)

Współkreacja i performance: Joanna Czarnecka-Knobel, Małgorzata Mioduszewska, Ewa Wiśniewska oraz Patrycja Kowańska i Dominika Knapik 

Kostiumy: Wiktor Krajcer 

Realizator światła: Arkadiusz Czapla

Realizator dźwięku: Maciej Frycz

Komunikacja: Ola Jaruszewska

Producentka wykonawcza: Anna Romberg

Grafika: Wiktoria Szydłowska

Teaser: Evgenia Klemba

Współprodukcja: Teatr Ósmego Dnia, Instytut Kultury Miejskiej

Produkcja: Społeczne Miejsce Kultury SCENA ROBOCZA

Premiera: 6 października 2023

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania #poznanwspiera

Patrycja Kowańska

Patrycja Kowańska (Gruba) – osoba pisząca, dramaturżka, reżyserka, performerka. Absolwentka Wydziału Reżyserii Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie. Współtworzy spektakle w różnych instytucjach oraz na polu niezależnym. Tworzy z różnymi ludźmi, w różny sposób i na różne tematy; zarówno formy eksperymentalne, jak i adaptacje klasyki.  W autorskich projektach łączy pracę z tekstem z zainteresowaniem cielesnością. Autorka performance’u pt. „Furor”, dotyczącego fatshamingu, realizowanego w ramach rezydencji “Szczeliny. Kobiety w sztukach performatywnych” Instytutu Grotowskiego we Wrocławiu. W wolnych chwilach pisze rapowane kawałki oraz szuka przestrzeni, by wykonywać je publicznie.

Dominika Knapik

Dominika Knapik (Głupia) jest choreografką, reżyserką i perfomerką. Ukończyła Akademię Sztuk Teatralnych im. St.Wyspiańskiego w Krakowie na Wydziale Aktorskim. Jako choreografka od blisko dwudziestu lat współpracuje z wieloma reżyserkami i reżyserami w Polsce i za granicą. Laureatka wielu nagród indywidualnych, w 2015 roku nominowana do nagrody Paszporty Polityki w kategorii “Teatr”. Od 2017 roku pracuje także jako reżyserka. Styl Dominiki Knapik charakteryzuje się poczuciem humoru oraz swobodnym korzystaniem z różnych dziedzin sztuki. Jego materią są codzienne gesty poddane silnej formalizacji. W swoich pracach łączy teatr dramatyczny, taniec i performans z feministycznym zacięciem.
Kategorie
Rezydencje

NIEWIDZIALNI // Alena Hiranok

Niewidzialni

 

Jak wygląda świat oczami tysięcy niewidomych? Również tych, którzy mieszkają obok nas, chodzą tymi samymi ulicami, ale w społecznej świadomości, dla nas, są nieobecni, niewidzialni. 

Być może czasami bywa tak, że aby zobaczyć, trzeba najpierw zgasić światło? 

„Niewidzialni” to reżyserski debiut białoruskiej aktorki Aleny Hiranok. Spektakl jest formą polifonicznego reportażu z pogranicza słuchowiska i performance’u realizowanego w ciemności. Jest próbą odwzorowania codzienności osób niewidomych, opartej na wszystkich zmysłach z wyłączeniem doświadczenia wzrokowego. 

Hiranok stworzyła niewizualny spektakl oparty na prawdziwych historiach osób niewidomych i niedowidzących z Białorusi. Powstał we współpracy z białoruskimi i ukraińskimi aktorami i aktorkami, mieszkającymi w Poznaniu. Spektakl realizowany będzie w czterech językach: białoruskim, ukraińskim i rosyjskim, z symultanicznym tłumaczeniem na język polski. 

Ważne! Spektakl realizowany jest w zupełnej ciemności. 

NIEWIDZIALNI

Koncepcja, reżyseria: Alena Hiranok 

Aktorzy_ki: Marharyta Pronchenko, Oleh Nesterov, Yuliia Semenenko-Kozhukh, Natallia Levanava, Viktor Krasovcki 

Lektorka: Martyna Stryczalska 

Muzyka: Andrei Jewdokimow 

Tłumaczenie: Ryszard Kupidura 

Realizacja dźwięku: Maciej Frycz 

Konsultacja reżyserska: Adam Ziajski 

Producentka wykonawcza: Dominika Mądry 

Promocja: Zosia Rogowska 

Identyfikacja graficzna: Nina Budzyńska 

Produkcja: Społeczne Miejsce Kultury SCENA ROBOCZA 

Koprodukcja: Teatr Ósmego Dnia 

Premiera: 24 III 2023 

______________________________ 

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania #poznanwspiera 

Spektakl jest kontynuacją pracy zapoczątkowanej w ramach rezydencji Aleny Hiranok w Programie Stypendialnym Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „GAUDE POLONIA”