Kategorie
Rezydencje

HARMONIA VULGARIS // J. Hałas

Świat w siedmiu muzycznych obrazach: Preludium/Narodziny, Kobieta, Mężczyzna, Profanum, Wesele, Sacrum, Śmierć/Postludium

Pitagorejczycy twierdzili, że świat został stworzony z chaosu przez dźwięk i harmonię, zgodnie z zasadami muzycznych proporcji. Siedem planet znajdujących się w ciągłym ruchu wytwarza owe dźwięki o doskonałej harmonii, zaś odległości między nimi odpowiadają interwałom muzycznym. Pojęcie Harmonia Mundi nie odnosi się bezpośrednio do tego świata, który staje się, rozpada, by znów się odrodzić na naszych oczach; świata doraźnych niedoskonałości, skażonego złem, dotkniętego brakiem, z każdą chwilą przemijającego – ale do świata idei, do stałego miernika i wzorca wszelkiej rzeczywistości doraźnej. Ten kosmiczny porządek kosmiczny ma odbicie w duszy ludzkiej, co z kolei przekłada się na harmonię i porządek dzieł ludz­kich, a zwłaszcza muzyki, która w jakimś stopniu odwzorowuje tę niesłyszalną harmonię kosmiczną.

Od lat zajmuję się praktykowaniem ludowej muzyki, śpiewu oraz tańca, i niezmiennie towarzyszy mi pytanie, co kryje się pod pojęciem Tradycji? Czy ten zbiór melodii, rytmów, zachowań, obrzędów, artefaktów, wyobrażeń na temat kultury ludowej, którym dziś dysponujemy wskazuje na to, iż była to kiedyś całościowa wizja świata, w pełni go opisująca i porządkująca? Czyż Tradycji nie można by wręcz uznać za spadkobierczynię owej antycznej idei Harmonii Mundi, ale w formie ludycznej, popularnej, swojskiej – Harmonia Vulgaris? 

W naszej niefabularnej opowieści przeprowadzimy was przez kolejne kręgi ludowych wtajemniczeń, uruchomimy kosmiczny zegar, poruszymy siedem sfer ludzkiej egzystencji.  Wielkopolska muzyka w niestylizowanej, organicznej formie oprawiona jak klejnot w “rzemieślniczą” scenografię Piotra Rogalińskiego stanie się wehikułem, który zabierze Was poza granice regionu, czasu, historii.

Hałasowi i jego artystom udało się stworzyć przedstawienie, które na wielu poziomach odczuć i emocji spotyka się z naszą świadomie może zarzuconą, ale podświadomie trwałą potrzebą Piękna – czyli duchowości głębszej niż sama estetyka. (…) Tak, jak Harmonia Mundi była ideą sensu świata, a nie rzeczywistością – tak myśl o Harmonii Vulgaris wydaje mi się tęsknotą do Świata, który lepiej zaspokaja poczucie sensu. Świata uosobionego przez wiejskie społeczności przechowujące „odwieczną” Tradycję.

– Andrzej Niziołek, czaskultury.pl (cała recenzja)

(…) spektakl warto zobaczyć zarówno z uwagi na sam pomysł, na jego walory plastyczne, jak i na udział muzyków ludowych, ze szczególnym uwzględnieniem kapeli Manugi. Ale warto też podkreślić, że ważne role (…) grają tu Julia, Jonasz i Jakub Hałasowie, a zatem dzieci Autora. Z perspektywy widza można odnieść wrażenie, że spektakl staje się również zbiorowym, rodzinnym doświadczeniem, w najlepszym znaczeniu tych słów. Że oto sztuka staje się wspólnym odkrywaniem świata w jego fundamentalnych aspektach. A językiem, w którym się o tym opowiada, jest język muzyki tradycyjnej.

– Tomasz Janas, polskieradio.pl (cała recenzja)


HARMONIA VULGARIS
Jacek Hałas

Reżyseria: Jacek Hałas

Występują: Jadwiga Tomczyk i Julia Grzelaczyk, Witek Roy Zalewski, Krzysztof i Maria Polowczyk, Manugi (Michał Mocek, Patryk Szulc, Zbigniew Kasperski, Wojciech Wojciechowski), Basia Wilińska i Joanna Szaflik, Jonasz i Jakub Hałas, Julia Hałas, Jacek Hałas i Piotr Rogaliński

Muzyka: Jacek Hałas, utwory ludowe

Scenografia: Piotr Rogaliński

Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA

Partnerstwo: Dom Tańca Poznań

Premiera: 13 XII 2019

Szczególne podziękowania dla
Muzeum Stolarstwa i Biskupizny w Krobi

fot. Maciej Zakrzewski

Kategorie
Rezydencje

POPYTKA // W. Fiebich

Heda, Madina, Milana – Czeczenki, którym udało się pokonać tysiące kilometrów, wyzwań i przeszkód, by przedostać się z północnego Kaukazu do Polski. Trzy kobiety, dla których wojny wydane Czeczenom przez Rosjan były doświadczeniem osobistym, wymuszającym opuszczenie własnego kraju i wyruszenie w drogę – w stronę bezpiecznej Europy i życia, które trzeba układać od nowa. Marina – Rosjanka mieszkająca w Polsce, która organizowała szkołę dla czeczeńskich dzieci na dworcu w Brześciu i od lat pomaga uchodźcom czekającym w naszym kraju na uregulowanie swojej sytuacji prawnej.

Popytka to projekt społeczno-teatralny, którym zapytamy, kim są kobiety XXI wieku, poparzone przez los. Jakie historie zapamiętały, o których wolałyby zapomnieć? Co je wzmacnia, skąd czerpią siłę? Ku jakiemu światu chcą zmierzać? Jakimi kobietami są w tej nowej dla nich rzeczywistości? Z czego się śmieją? Za co tak bardzo kochają życie?

Popytka to procedura nieuregulowana prawnie. Uchodźcy przesłuchiwani są na granicy przez pograniczników. Zapada decyzja, kto może wjechać do Polski, kto nie. Niektórzy próbują kilkadziesiąt razy. Zawarta w słowie popytka – pytka w języku rosyjskim oznacza torturę.

„Musicie się dowiedzieć!
Ta wiedza uchroni was przed cynizmem. I przed rasizmem” – pisała Anna Politkowska do swoich czytelników we wstępie do „Drugiej wojny czeczeńskiej”. Czy robimy wiele, żeby wiedzieć? Czy możemy zrobić więcej?

Heda Debirova, Milana Goytamirova, Marina Hulia oraz Madina Mazalieva opowiedziały w spektaklu własne historie. Wykorzystano również obszerne fragmenty tekstów Mariny Hulii z książki „Recydywista” Mariny Hulii i Zbigniewa Wojnarowskiego.

W projekcji wykorzystano fragmenty książek „Druga Wojna Czeczeńska” Anny Politkowskiej oraz „Głód” Martína Caparrósa.


POPYTKA
W. Fiebich

Reżyseria: Weronika Fibich

Współpraca twórcza i merytoryczna: Marina Hulia

Dramaturgia: Paulina Skorupska

Muzyka: Artur Sosen Klimaszewski

Reżyseria światła: Tomasz Grygier

Prowadzenie światła: Paweł Stachowczyk

Głos i nagrania audio: Paweł Stachowczyk

Produkcja: Scena Robocza – Centrum Rezydencji Teatralnej

Premiera: 10 V 2019

fot. Piotr Bedliński


Twórcy_czynie

Weronika Fibich – pracuje na pograniczu sztuk performatywnych, reportażu i dokumentu. Reżyserka akcji teatralnych/performatywnych, artystka interdyscyplinarna, twórczyni filmów dokumentalnych i licznych projektów artystycznych. Związana z Ośrodkiem Teatralnym Kana od 1998 roku. Oprócz działalności kulturotwórczej, edukacyjnej i programowej w ramach projektów realizowanych przez Ośrodek, od lat realizuje własną, autorską drogę twórczą. W polu jej zainteresowań są działania realizowane w przestrzeni pozateatralnej; na granicy prywatnego i publicznego. Najczęściej podejmowanym przez nią tematem jest pojęcie pogranicza, wykluczenia, pamięci i tożsamości.  Stosowaną metodą pracy jest „rysunek z pamięci”. Wartość „rysunku” polega na powiązaniu prywatnego z publicznym, wyrozumowanego z intuicyjnym, przypomnianego z odczuwanym.

Kategorie
Rezydencje

KURS // S. Bustamante-Drozdek

„Kurs” to spektakl teatralny inspirowany dokumentacją filmową rejestrującą kurs tańca. Marzeniem uczestników jest osiągnięcie lepszego statusu mężczyzny. W trakcie zajęć uczą się tańczyć z kobietami i, poprzez taniec, rozumieć mechanizmy uwodzenia. 

Celem spektaklu jest przyjrzenie się metodom, jakie stosują trenerzy i trenerki próbując konstruować „prawdziwych mężczyzn” oraz temu, kto i w jakim celu potrzebuje tego rodzaju doświadczenia. Szukamy odpowiedzi na pytanie, jakie znaczenie ma pewność siebie oraz jak funkcjonują stereotypy w kontekście relacji damsko-męskich.


KURS
S. Bustamante-Drozdek

Koncepcja i reżyseria: Sara Bustamante-Drozdek

Występują: Magda Celmer, Mikołaj Chroboczek, Paweł Dobek, Konrad Eleryk, Diana Krupa, Maciej Miszczak, Aleksandra Przesław, Marianna Zydek

Dramaturgia: zespół aktorski i reżyserka

Współpraca literacka: Daria Kubisiak

Konsultacje choreograficzne i ruch sceniczny: Agnieszka Kryst

Muzyka: MIN T

Światło: Kacper Zięba

Producent: Dobromir Czerski

Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA

Premiera: 13 IX 2019

Laureatka konkursu rezydencyjnego NOWA GENERACJA


Twórcy_czynie

Sara Bustamante-Drozdek

Ukończyła Wydział Reżyserii Filmowej w PWSFTviT. W trakcie studiów byłam asystentką Moniki Strzępki i Pawła Demirskiego przy ich kilku spektaklach: „K.”, „Ciemności”, „Królu”, „Roku z życia codziennego w Europie Środkowo- Wschodniej”. Dokument jej autorstwa „Za drzwiami” był wyświetlany w ramach 55KFF. „Me Voy” film fabularny krótkometrażowy (30’), którego scenariusz napisała i wyreżyserowała znalazł się w sekcji konkursowej 9 edycji Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Transatlantyk 2019 w Łodzi i 44. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.

Daria Kubisiak

Absolwentka polonistyki i performatyki przedstawień. Studentka studiów doktoranckich z nauk humanistycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim. Studentka reżyserii teatralnej na specjalności dramaturg teatru w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie. Jako dramatopisarka zadebiutowała tekstem „Reduplikacja” w reżyserii Aśki Grochulskiej w Łaźni Nowej w ramach Festiwalu Uczuć Urażonych. Współpracowała przy projekcie „Dynamika metamorfozy” realizowanym w Instytucie Grotowskiego.

Agnieszka Kryst

Absolwentka Szkoły Głównej Handlowej oraz Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie na wydziale Choreografii i Teorii Tańca. Stypendystka Alternatywnej Akademii Tańca 2013 (Stary Browar Nowy Taniec, Poznań). Współpracowała z Sjoerdem  Vreugdenhilem przy spektaklu Skutki niezamierzone, którego premiera odbyła się podczas festiwalu Stary Browar Nowy Taniec na Malcie 2014. Finalistka festiwalu/konkursu choreograficznego New Europe Festival 2013 w Pradze, w czasie którego zaprezentowała (jako choreografka i tancerka) solo Pressure oraz duet Liquid state of mind.

Kategorie
Rezydencje

Dziewczyny opisują świat // A.Jakubczak

Wiosenna rezydencja Aleksandry Jakubczak odbywała się w kilku etapach, a każdy z nich dotyczył rozważań na temat tworzenia się kobiecego, pamięci i dorastania.

Pierwszym etapem było zaproszenie dziewczyn do podzielenia się swoimi pamiętnikami z okresu dojrzewania: dopuszczenie do intymnych przeżyć jest darem, który traktowany jest jak metoda twórcza. Ta szokująca jak niektórych prośba zaowocowała zebraniem kilkudziesięciu dzienników, notatek, rysunków, które później stały się punktem wyjścia do dalszej pracy. Następni w  marcu przeprowadzona została seria spotkań i dyskusji z dziewczynami i młodymi kobietami. Ważnym było, że na początku tej pracy nie postawiono żadnej tezy – to pamiętniki i rozmowy napisały scenariusz.

I tak o to bezpośrednio zapisane doświadczenia dorastania stały się podstawą dla teatralnej opowieści o świecie widzianym z perspektywy kształtującego się kobiecego podmiotu. Surowość, witalność, niezgrabność, szczerość, nadmiar emocji, ale też humor – dziewczyńska energia przeniesiona z kart pamiętników w przestrzeń teatru.

„Pamiętniki oferują konfesyjną, intymną narrację, dla autorek są często pierwszą przestrzenią własną, otwieraną, odzyskiwaną, poszerzaną. Zapisany bezpośrednio proces samopoznania, poszukiwanie lub fiasko odnalezienia języka odzwierciedla szersze mechanizmy wytwarzania i reprodukowania modeli kobiecości i kobiecych ról. Interesuje mnie ten formacyjny proces i postawienie go w świetle feministycznego empowerment, odzyskiwania pozycji, sięgania po symboliczną władzę.

Pamiętniki mówią do nas bez pośrednika, nie potrzebują autorytetu, hierarchii, przyzwolenia i usankcjonowania. Pisanie pamiętników jest poza hierarchiami i autorytetami, zyskując tym samym subwersywną wartość wobec mainstreamowych narracji i patriarchalnego porządku…

Częścią materiału będą też moje własne pamiętniki, które chcę oddać na równych zasadach z pozostałymi, podarowanymi notesami. Chcąc otwierać przestrzeń czyjejś prywatności, jej prezentacji i reprezentacji, nie mogę pominąć siebie”.

“A jednak pewne stany mają wymiar uniwersalny: niepewność co do własnego ciała, lęk przed dorosłością i przed odsłanianiem emocji, złość na rodziców, poczucie niezrozumienia. Ogromna szczerość w pokazywaniu tej całej plątaniny emocji, tego piekła bycia pomiędzy, nieustannego formowania się osobowości powoduje, że na widowni wytwarza się coś w rodzaju wspólnoty. Wszyscy przez to przeszliśmy, teraz możemy się razem pośmiać lub spłonąć rumieńcem na jakieś wstydliwe wspomnienie. Albo jedno i drugie, jak w scenie gdy wspaniała Lena Schimscheiner, po przeżyciu miłosnego uniesienia zaczyna tańczyć w rytm „Total eclipse of the heart”. Tańczy dramatycznie i w sposób zupełnie nieskoordynowany, wszystkie malownicze piruety są pokraczne, ekspresyjne odrzuty w tył głowy – niezgrabne, ale całość tętni prawdziwym tragizmem gwiazdy estrady. Mówiąc krótko – performerka tańczy dokładnie tak, jak tańczymy my wszyscy, gdy nas nikt nie widzi, a emocji mamy w sobie zbyt dużo i wyładowujemy ją w tańcu i marzeniach”. – Stanisaław Godlewski, Gazeta Wyborcza

“Dziewczyny opisują świat odczytywać można na wielu poziomach, w zależności od własnych doświadczeń, wspomnień czy stopnia zaangażowania emocjonalnego. Siostrzeństwo, łobuzerstwo, romantyczność, niepewność przeplatają się ze sobą, tworząc obraz pięknej dziewczyńskości, pełnej siły do walki ze społecznymi normami” – Zosia Rogowska, teatralia.com.pl


DZIEWCZYNY OPISUJĄ ŚWIAT
A. Jakubczak

Koncepcja i reżyseria: Aleksandra Jakubczak
Kreacja i performance:
Paula Głowacka, Cristina Ferreira, Lena Schimscheiner
Kreacja i przestrzeń: Jana Łączyńska
Konsultacje: Zofia Krawiec, Katarzyna Sikora
Dźwięk: Grażyna Biedroń
Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA
Premiera: 27 IV 2018


Twórcy_czynie

Aleksandra Jakubczak – reżyserka, autorka instalacji. Ukończyła wiedzę o teatrze na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu oraz reżyserię w Akademii Teatralnej w Warszawie. W październiku 2013 zrealizowała w duecie reżyserskim spektakl dokumentalny Zachem. Interwencja (reż. Jakubczak/Wdowik). Jako laureatka konkursu Off: Premiery / Prezentacje w poznańskim Teatrze Ósmego Dnia wyreżyserowała przedstawienie Serdeczny wg tekstu Krzysztofa Szekalskiego (2013, prezentowany w Teatrze Ósmego Dnia w Poznaniu oraz Teatrze Studio w Warszawie). Podczas Ruhrtriennale 2014 asystowała przy produkcjach Romea Castellucciego Le Sacre du Printemps oraz Neither. Odbyła także warsztat mistrzowski u Jana Lauwersa podczas Biennale Teatru w Wenecji 2013. W kwietniu 2015 w ramach projektu Praga. Między utopią a rozczarowaniem w Teatrze Powszechnym w Warszawie zrealizowała spektakl dokumentalny WIETNAM/WARSZAWA, który wszedł do repertuaru Teatru Powszechnego. We wrześniu 2015 w ramach projektu Warszawa.doc kuratorowanego przez Romana Pawłowskiego, Fundację BOTO oraz Festiwal Konfrontacje Teatralne w Lublinie premierę miał jej spektakl Po co psuć i tak już złą atmosferę wg tekstu Krzysztofa Szekalskiego (prezentacje m.in. w Teatrze Wybrzeże w Sopocie, TR Warszawa, Międzynarodowy Festiwal Konfrontacje w Lublinie, na stałe w repertuarze Teatru Nowego w Poznaniu). Od października 2015 do kwietnia 2016 współpracowała z kolektywem Gob Squad w Berlinie jako asystentka przy produkcji Wojny i Pokoju w Volksbuhne w Berlinie. W ramach Stypendium Artystycznego Marszałka Woj. wielkopolskiego realizowała projekt artystyczno-badawczy o życiu młodych kobiet w małych miasteczkach wielkopolski. W sezonie 2016/2017 wraz z Magdą Szpecht reżyserowała instalację performatywną Czemu do ciebie nie piszę w Teatrze im. J. Osterwy w Lublinie oraz w Teatrze Polskim w Poznaniu spektakl Great Poland. Zrealizowała także performans Epic Fail. An Excercise dla Festiwalu Friday Island w Luksemburgu oraz instalację performatywną Przestrzeń prywatna w Teatrze Powszechnym w Warszawie. Obecnie pracuje nad autorskim projektem 4 tygodnie w TR Warszawa w ramach programu Obcy w domu. Wokół Marca’68.

 

Kategorie
Rezydencje

BROMANCE // M. Przybyła, D. Więcek

Podobno mężczyźni powinni pozostawać oddaleni od siebie fizycznie. Podobno chłopcom i facetom nie wypada trzymać się za ręce. Odradza się im delikatnego przytulania czy głaskania w miejscach publicznych. Zakazuje całowania przy powitaniu. Mężczyźni nie powinni okazywać emocji i pozostawać w bliskich, emocjonalnych i dotykowych kontaktach. Podobno demonstrowanie uczuć przez mężczyzn powinno być relegowane z przestrzeni publicznej i prywatnej. Podobno to nie przystoi. To niemęskie.

Wyobrażenie o spektaklu „Bromance” pojawiło się od zainteresowania dyskursem wokół nowej koncepcji braterstwa. Idei sformułowanej przez Jane Ward i opisywanej w “Not Gay. Sex between Straight White Man”.

Spektakl jest próbą zmierzenia się ze stereotypem „prawdziwego mężczyzny” w celu ukazania wielu wariantów męskości. Co za tym idzie przekraczania granic stereotypu i ponownego definiowania tożsamości męskiej, widzianej w szerszym aspekcie i nie wykluczającej postaw odbiegających od wyuczonej normy. Szukamy odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób zostawić mężczyznom w przestrzeni publicznej nieformalne prawo do przejawów czułości czy sentymentalności, bez obawy o bycie posądzonym o śmieszność, czy słuchanie krytycznych uwag o niemęskim zachowaniu.

W czasie procesu twórczego nad spektaklem wróciliśmy do naszych doświadczeń i wspomnień. Wypreparowaliśmy z pamięci, dyskursu, obserwacji materiał ruchowy związany z dotykiem, czułością, ale także przejawami emocjonalnej bliskością obecnymi pomiędzy mężczyznami w koleżeńskich relacjach i poddaliśmy go osobliwości. Zderzaliśmy ze sobą różne sceny, które pozwoliły nam przeprowadzić diagnozę nad męskimi sposobami kreowania bliskości emocjonalnej i intymności. Performerzy skupiają się na sytuacjach, w których w obawie przez wykluczeniem i przekroczeniem granic normatywności, mężczyźni wyrzekają się pewnych gestów i zachowań.

Czy nienacechowany negatywnie bromance w naszym społeczeństwie jest możliwy? 

Bromance to o spektakl, który nie osądza i nie stawia widza przed wyborem; nie tworzy kategorii, lecz otwiera te już istniejące. W sposób rzadko przy podobnych tematach spotykany, stwarza odbiorcom niezobowiązującą przestrzeń dla interpretacji. Poprzez swoją bezpretensjonalną i ujmującą szczerością narrację pozwala przyjrzeć się historiom dwojga ludzi i – być może – w ich indywidualnych doświadczeniach odnaleźć swoje własne. 
– Regina Lissowska, taniec POLSKA

Najpiękniejszym fragmentem Bromance’u jest scena tanga, które w wirze skomplikowanych figur, hiper-profesjonalnie odtańcowują obaj performerzy, złączeni ze sobą „ciało w ciało”. Tyle że co rusz w ten wypełniony nieodzowną namiętnością i wzajemną fascynacją nastrój wkrada się jakimś dziwnym, złośliwym trafem „gra w łapki”, wykonywana całkiem serio – obaj walą się po rękach tak, żeby zabolało. A potem znów, jak gdyby nigdy nic wracają do wypełnionej namiętną bliskością tanecznej partytury. Wyjątkowość tej sceny podkreślona jest wkroczeniem na teren gry akordeonisty, a zarazem autora muzyki do Bromance’u, Przemka Degórskiego, który swą grą reguluje rytm i nastrój działań obu tancerzy
– Juliusz Tyszka, teatralny.pl


BROMANCE
Michał Przybyła, Dominik Więcek

Laureaci konkursu rezydencyjnego NOWA GENERACJA

Koncepcja, reżyseria, choreografia: Michał Przybyła, Dominik Więcek

Wykonanie: Paweł Kozłowski, Dominik Więcek

Muzyka: Przemek Degórski

Opieka dramaturgiczna: Anna Królica

Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA

Premiera: 5 X 2018


Dominik Więcek – tancerz, urodził się w 1992 roku. Ukończył Wydział Teatru Tańca w Bytomiu – Państwową Wyższą Szkołę Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Był stypendystą Folkwang Universität der Künste w Essen. Występował m.in. w spektaklach Jerzego Stuhra, Radosława Rychcika, oraz tańczył w choreografiach Jensa van Daele, Giorgii Maddammy, Idana Cohena, Eryka Makohona, Sylwii Hefczyńskiej-Lewandowksiej i Jacka Łumińskiego. Jego autorskie solo Złota rybka nagrodzono podczas SoloDuo International Dance Festival w Budapeszcie oraz w Konkursie Choreograficznym 3…2…1… TANIEC! 2016. Solo Dominique w choreografii Macieja Kuźmińskiego zostało wielokrotnie wyróżnione na krajowych oraz międzynarodowych festiwalach. m.in. w Gdańsku, Tarnowie, Warszawie, Hanowerze, czy Stuttgarcie. Od września 2016 roku jest etatowym tancerzem Polskiego Teatru Tańca w Poznaniu, gdzie pełni funkcję tancerza – artysty

Michał Przybyła – tancerz, absolwent studiów licencjackich w Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi, kierunku taniec, specjalności tancerz-choreograf. Dwukrotny stypendysta Ministra Edukacji i Szkolnictwa Wyższego. Ukończył 5-miesięczny program MASA „Dance Journey” organizowany przez Kibbutz Contemporary Dance Company w Izraelu oraz 5-miesięczny staż w KCDC. Współpracował z Teatrem Dramatycznym im. Adama Mickiewicza w Częstochowie oraz z Ośrodkiem Promocji Kultury „Gaude Mater” w Częstochowie. Był choreografem i reżyserem spektaklu „Move do mnie” w Łodzi, który stworzył wraz z grupą Urban Movement. W 2018 roku stworzył projekt „Inicjatywa żywa” skierowany do tancerzy oraz osób niepełnosprawnych fizycznie, w ramach otwartego naboru w Pawilonie w Poznaniu, a także był choreografem spektaklu „Ausgang” w Teatrze Dramatycznym im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, w reżyserii Mirka Kaczmarka. Aktualnie jest artystą-tancerzem w Polskim Teatrze Tańca w Poznaniu.

Przemek Degórski – student studiów licencjackich na kierunku dyrygentura symfoniczna w klasie prof. Jerzego Salwarowskiego w Akademii Muzycznej im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu, doktorant na kierunku Media Interaktywne i Widowiska na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Występował jako dyrygent m. in. podczas 45 Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Poznańska Wiosna Muzyczna” (2016). Został laureatem konkursu „Współdziałanie w kulturze” organizowanego przez Narodowe Centrum Kultury i Centrum Kultury Zamek w Poznaniu. Jego zainteresowania skupiają się również wokół sound designu, muzyki multimedialnej, interaktywnej i elektronicznej. Wraz z Anną Kamińską, Aleksandrą Słyż i Patrykiem Durskim odbył rezydencję w Krakowskim Centrum Choreograficznym, i w ramach BalletOFFFestival wystawił autorski spektakl interaktywny „What’s that noise I hear when I shut my eyes really thightly?” (listopad 2017). Jest współautorem ścieżki dźwiękowej do spektaklu grupy LineACT „Szczególnie Ciekawe Przypadki”, którego premiera odbyła się w Łodzi w ramach festiwalu Łódź Czterech Kultur

Anna Królica – kuratorka, krytyczka oraz historyczka tańca. Autorka książek: Sztuka do odkrycia. Szkice o polskim tańcu (Tarnów 2011), Pokolenie solo (Kraków, 2013). Redaktorka i kuratorka albumu „Nienasycone spojrzenie. Fotografia tańca (Tarnów / Warszawa 2017). Książki wyróżnionej w kategorii „Najpiękniejsza książka roku 2017”. Obecnie pracuje w Polskim Teatrze Tańca. Do jej najważniejszych projektów kuratorskich należą: Scena Tańca Studio – Róbmy miłość, a nie wojnę (Warszawa, Teatr Studio, 2017), „Maszyna choreograficzna” (2013-2016, Cricoteka) „Z perspektywy żaby (2015, CK Zamek) oraz „Archiwum ciała” (2013, CK Zamek),. Pracowała w jury Polskiej Platformy Tańca w 2008, 2012, 2017 oraz była przewodniczącą Rady Programowej ds. Tańca Instytutu Muzyki i Tańca (2011-2013). Prowadziła autorskie zajęcia w Instytucie Kultury Współczesnej i w Katedrze Performatyki UJ. Obecnie prowadzi zajęcia w Instytucie Teatru i Sztuki Mediów UAM w Poznaniu. Współpracowała z "Dwutygodnikiem" „Teatrem" i „Didaskaliami”.

 

Kategorie
Rezydencje

LUDZIE // A. Borkowska

Spektakl jest drugą częścią teatralnego tryptyku o prawach wszystkich istot Strefy WolnoSłowej Zwierzęta-Ludzie-Bogowie.

Już dawno wyparliśmy to, kim naprawdę jesteśmy. Powołaliśmy do istnienia zupełnie fałszywą opozycję między człowiekiem a zwierzęciem. To jakby pszczoła nie chciała być więcej owadem, a drzewo zabraniało innym nazywania go rośliną. Stawiamy się nie tylko obok innych zwierząt, ale też, a może przede wszystkim, ponad nimi. Tworzymy fabryki mięsa, nie dostrzegając w zwierzętach istot. Dajemy sobie prawo do zabijania ich dla czystej przyjemności. Mało tego, również w ramach własnego gatunku dokonujemy podziałów na tych, których traktujemy “po ludzku”, oraz na tych, którzy są “zezwierzęceni”.

 

W spektaklu przyjrzymy się opisom, obrazom i językowi, jakiego człowiek używa odnosząc się do kontroli i zabijania ludzi i zwierząt. Skonfrontujemy ze sobą słownik myśliwych, aktywistów praw ludzi i zwierząt oraz język świata komercji i polityki. Wywiady i autorskie materiały dokumentalne z polowań, rzeźni i transportów zwierząt staną się inspiracją dla działania scenicznego.

 

Spektakl jest realizowany w ramach współpracy Sceny Roboczej, Strefy WolnoSłowej i Teatru Powszechnego im. Zygmunta Hubnera w Warszawie.


Od strony estetycznej Ludzie przypominają dość typowy pokaz tego, co nazywane jest performance art – słowa wypowiadane przez aktora biegną samodzielnie, jego ciało porusza się swoim rytmem w całkowitym oderwaniu od słów, a projekcje stanowią dla nich czasem bliższy, czasem dalszy kontekst. Słowa, które mówi Sahraoui, są ważne, ale nawet jeśli się ich nie rozumie (a są tacy wśród premierowych gości), można poprzestać na obserwacji tej gestycznej choreografii. – Joanna Ostrowska, teatralny.pl


Reżyseria: Alicja Borkowska
Tekst: Przemysław Pilarski
Występują: Cristina Ferreira, Hacen Sahraoui
Choreografia: Łukasz Wójcicki
Wizualizacje: Adrien Cognac
Muzyka: Ray Dickaty
Scenografia: Piotr Szczygielski
Grafika: Katarzyna Muranty-Sawicka
Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA
Premiera: 16 czerwca 2018

________________________________________________________________________________________________

ZWIERZĘTA
Pierwsza część tryptyku

Na plaży leży ciało. Niby ludzkie, ale nieludzkie. Niby zwierzęce, ale niezwierzęce. Porusza się, wydaje odgłosy. Próbujemy się z nim porozumieć. Za pomocą języka, gestów, dźwięków, opowieści. Próbujemy je oswoić, uczłowieczyć. Właśnie, ale co to znaczy być człowiekiem? Sięgamy do początków – kiedyś na Ziemi żyło kilka gatunków człowieka. Jak to się stało, że do naszych czasów przetrwał tylko homo sapiens? W jaki sposób i dlaczego unicestwił on siostrzane gatunki i podporządkował sobie świat innych istot żywych?

BOGOWIE
Trzecia część tryptyku

Człowiek żyje w porządku wyobrażonym. Większość aspektów życia społecznego zasadza się na tym, że wierzymy w coś, czego de facto nie ma; podejmujemy decyzje wierząc, że będzie jakaś przyszłość, bardzo często zależna od nieistniejących w realnym świecie czynników (np. bierzemy kredyt wierząc, że za 20 lat nadal będziemy w stanie go spłacać). To wiara w wyobrażone odróżnia najbardziej ludzi od innych zwierząt, pomaga tworzyć narracje, które m.in. sprawiły, że człowiek mianował się „bogiem” względem innych istot czy ludzi. W wielokulturowej grupie performerów – amatorów i osób związanych ze sztuką, skonfrontujemy się z tematem wiary, jako czynnika porządkującego nasze życie. Zastanowimy się, jak fakt, że wierzymy w wolny rynek, powszechną sprawiedliwość, świat bez granic, zrównoważony rozwój czy to, że Polska jest Chrystusem Narodów wpływa na nasze codzienne wybory i funkcjonowanie w świecie. Odwołamy się do bezpośrednich doświadczeń członków grupy – ich percepcji stosunków postkolonialnych czy wyznawanych religii. Zderzymy nasze wierzenia z przesądami, stereotypami, słabymi punktami tej wiary. Innymi słowy, spróbujemy prześwietlić to, co najbardziej odróżnia gatunek ludzki od innych zwierząt.


LUDZIE
A. Borkowska

Reżyseria: Alicja Borkowska
Tekst: Przemysław Pilkarski
Muzyka: Ray Dickaty
Obsada:
Mamadou Go Ba, Veranica Los, Justyna Laskowska-Otwinowska, Stephane Rutten, Łukasz Wójcicki
Premiera: 
14 kwietnia 2018, Teatr Powszechny w Warszawie. Scena Mała


STREFA WOLNOSŁOWA powstała z inicjatywy osób zajmujących się teatrem, literaturą, fotografią, organizacją działań animacyjnych, inicjatyw kulturalnych i artystycznych, pisaniem o teatrze, filmie, podróżach.

Mamy na celu organizację działań artystycznych, kulturalnych i edukacyjnych nastawionych na dialog międzykulturowy i międzypokoleniowy. Interesują nas inicjatywy na granicy sztuki i interwencji społecznej, poruszające aktualne problemy w Polsce, Europie i na świecie, działania artystyczne angażujące osoby z różnych grup społecznych, umożliwiające spotkanie poprzez sztukę, promujące czynną postawę wobec rzeczywistości społecznej.

Poprzez artystyczne projekty międzynarodowe, działania interdyscyplinarne oraz inicjatywy angażujące uchodźców i imigrantów mieszkających na terytorium Polski działamy na rzecz dialogu międzykulturowego, integracji europejskiej i praw człowieka.

Kategorie
Rezydencje

WŁADCA MUCH // M. Atman, A. Groszyńska, A. Jakimiak

PIERWSZA w Scenie Roboczej rezydencja teatralna tworzona z myślą o MŁODZIEŻY.

„Władca much” na motywach powieści Williama Goldinga to pierwsza w Scenie Roboczej rezydencja teatralna stworzona z myślą o młodzieży. Projekt jest tryptykiem przygotowanym przez trio: Mateusza Atmana, Anetę Groszyńską i Agnieszkę Jakimiak. To twórczy eksperyment, w którym istotny jest proces pracy, który jest zorientowany na jego uczestników. Kwestionuje on obowiązujące w teatrze hierarchie. W naszym „Władcy much” nie ma jednego autora, ani jednego reżysera – nasze funkcje zależą od procesu pracy, który będzie wynika z dynamiki grupy.

Poprzez wykorzystanie różnych form warsztatowych projekt doprowadzi do stworzenia spektaklu z udziałem chłopców w wieku od 10 do 14 roku życia, inspirowanego ”Władcą much”. Projekt bazuje na motywach alegorycznej powieści ukazującej mechanizmy władzy i hierarchii społecznej, ale też na możliwościach, przemyśleniach i doświadczeniach biorących udział w próbach chłopaków. To oni są bohaterami spektaklu. Nastolatkowie – już nie dzieci, ale jeszcze nie mężczyźni – wkroczą w świat, który sami będą współtworzyć. Jaki świat zbudują?

Opowiadanie Władca much zostało napisana na początku zimnej wojny, niecałą dekadę po końcu II Wojny Światowej. Paraboliczna powieść angielskiego pisarza, Williama Goldinga mówi o upadku kultury stworzonej przez człowieka, w alegoryczny sposób obrazuje pogrążanie się społeczności w barbarzyństwie. Książka opisuje grupę chłopców, ocalałych z katastrofy samolotu na rajskiej, bezludnej wyspie. Chłopcy próbują zorganizować własne rządy, co ostatecznie ma dla grupy katastrofalne konsekwencje. Dzieci, które mają szansę zbudować społeczność i zasady jego funkcjonowania od podstaw w praktyce kreują dystopijny świat oparty na regułach hierarchii i rywalizacji, władzy podporządkowującej sobie słabszych. adca much, powieść wydana w 1954 roku, weszła na stałe do kanonu najważniejszych powieści XX wieku.

„Powieść Goldinga czytano jako parabolę, swoisty model sytuacji społecznej, od którego nie da się uciec, sugerujący, że w grupie osobników płci męskiej zawsze dojdzie do walki o władzę i zawsze w tej walce pojawi się przemoc. Ale książkę tę, jak zauważyła przed premierą Agnieszka Jakimiak, można także czytać jako reportaż. Bardzo możliwe, że dzieci spuszczone ze smyczy rodzicielskich i społecznych norm zachowałyby się dokładnie jak w bohaterowie powieści Goldinga. A co by się stało, gdyby takich chłopaków wpuścić do teatru?” – Stanisław Godlewski, Czas Kultury

Pracując nad projektem, twórcy podkreślali nastawienie na współpracę z chłopcami. Brak ścisłego ograniczenia scenariuszem oraz luźne potraktowanie tekstu bazowego, jakim jest powieść Goldinga, nadały przedstawieniu szczerej, dziecięcej energii. Chłopcy nie wcielali się w role bohaterów książkowych, a fabuła i postaci powieści stawały się tu pretekstem do mówienia o sobie. Przedstawiały się własnymi imionami, mówiły o swoich zainteresowaniach, ukazywały podwaliny rodzących się światopoglądów. – Julia Niedziejko, kulturapoznan.pl


WŁADCA MUCH
M. Atman, A. Groszyńska, A. Jakimiak

Koncept: Mateusz Atman

Reżyseria: Mateusz Atman, Aneta Groszyńska, Agnieszka Jakimiak

Tekst: Kosma Tymek Kamiński, Julian Baranowski, Piotr Araszkiewicz, Jakub Grabowski, Jaś Bartosiak, Franek Gajtkowski, Bartek Werla, Nikodem Korzyniewski, Franek Brojeki Mateusz Atman, Aneta Groszyńska, Agnieszka Jakimiak,

Performens: Kosma Tymek Kamiński, Julian Baranowski, Piotr Araszkiewicz, Jakub Grabowski, Jaś Bartosiak, Franek Gajtkowski, Bartek Werla, Nikodem Korzyniewski, Franek Brojek

Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA

Premiera: 14 i 15 XII 2018


Twórcy_czynie

Mateusz Atman – pracuje jako reżyser, scenograf, autor video, a także dramaturg, autor tekstów i scenariuszy do spektakli teatralnych, choreograficznych, koncertów i sztuk z pogranicza instalacji i performensu. Pracował z takimi reżyserami jak: Wiktor Rubin, Oliver Frljić, Agnieszka Jakimiak. Jego prace pokazywane były na międzynarodowych festiwalach w Polsce, Chorwacji, Bułgarii i Niemczech.

Agnieszka Jakimiak – jest autorką scenariusza do spektaklu zespołu Dzieci Jarocina Dzieci Jarocina śpiewają Retrojutro, realizowanego w ramach programu “Wielkopolska: Rewolucje”.

Agnieszka Jakimiak jest reżyserką, dramatopisarką, dramaturżką i eseistką, absolwentką Międzywydziałowych Studiów Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim. Ukończyła dramaturgię na Wydziale Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie; recenzentka teatralna i filmowa, laureatka I miejsca w Konkursie o Nagrodę im. Krzysztofa Mętraka. Publikowała m.in. w „Res Publice”, „Dwutygodniku”, „Didaskaliach”, „Kinie”. Reżyserka spektaklu “Strach zżerać duszę” na podstawie scenariusza Rainera Wernera Fassbindera w Teatrze Powszechnym (2017).

Autorka opracowania dramaturgicznego i tekstów do spektakli w reżyserii Weroniki Szczawińskiej, m.in. Geniusz w golfie, Jak być kochaną, RE//MIX Zamkow: 2 albo 3 rzeczy, które o niej wiem. Była dramaturżką w spektaklu Krew na kocim gardle Rainera Wernera Fassbindera w reżyserii Anji Susy w Teatrze Polskim w Bydgoszczy. Współautorka interdyscyplinarnego projektu „Usland. Śladami Leonarda Z.”, prezentowanego w trakcie Kultursymposium w Weimarze i na Konfrontacjach Teatralnych w Lublinie i spektaklu Róża, realizowanego w poznańskiej Scenie Roboczej. Uczestniczka Forum Dramatopisarskiego przy Festiwalu Neue Stucke aus Europa w Wiesbaden. W sezonie 2014/2015 pracowała jako dramaturżka w Teatrze Polskim w Bydgoszczy.

Aneta Groszyńska – absolwentka Wydziału Reżyserii oraz Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej w Warszawie jak również Akademii Praktyk Teatralnych w Gardzienicach. Stypendystka Ministra Kultury w 2011 r.

Współpracowała z Iwanem Wyrypajewem jako asystentka reżysera (Taniec Delhi w Teatrze Narodowym w Warszawie). Uczestniczyła w wielu warsztatach i stażach, m.in. w Workcenter of Jerzy Grotowski and Thomas Richard w Pontederze oraz w Centrum Vasilieva w Moskwie.

Wyreżyserowała sztuki: Tape S. Belbera w Teatrze Nowym w Łodzi, Sex, drugs and rock and roll E. Bogosiana w Teatrze Powszechnym w Warszawie, Pamiętniki wałbrzyszan: Chodźcie, Zbudujemy Sobie Eine Stadt w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu. Współpracuje z warszawskim Klubem Komediowym, gdzie zrealizowała dwa odcinki kabaretu literackiego Fabularny przewodnik po rzeczywistości wolnorynkowej. Inscenizowała również dzieła muzyczne: Pierrot Lunaire A. Shönberga na Uniwersytecie Muzycznym w Warszawie oraz La serva padrona G.B. Pergolessiego w Warszawskiej Operze Kameralnej. Zajmuje się pracą pedagogiczną prowadząc warsztaty pracy z ciałem i głosem.

Kategorie
Rezydencje

RODZINA // Circus Ferus

Mimo głębokich przemian, jakim podlega rodzina w ostatnich dekadach, instytucja ta nadal pozostaje podstawową komórką społeczną, w dużej mierze decydującą o tym, kim jesteśmy jako ludzie i jako społeczeństwo.
Chcemy przyjrzeć się strukturze i relacjom rodzinnym, jednocześnie zgłębiając perspektywę wielopokoleniową.
Chcemy obcować z rodzinnym tabu.
Chcemy odkryć rodzinne tajemnice.
Chcemy doświadczyć toksycznej rodziny.
Chcemy oddać należny rodzinie hołd.
Chcemy poczuć wsparcie rodzinne.
Chcemy zacieśniać więzy rodzinne.
Chcemy wyjść z rodziną dobrze na zdjęciu.

Ponieważ jest najważniejsza (mimo wszystko)?
Ponieważ z niej pochodzimy?
Ponieważ nie można się od niej uwolnić?
Ponieważ w rodzinie nic nie ginie?

„Są tańce i bójki, wspólne posiłki i rozstania, miłość i awantury. Nic nadzwyczajnego, a jednak bawi – publiczność co chwilę wybucha gromkim śmiechem, rozpoznając sceny ze swojej codzienności. Obraz rodziny wg Circus Ferus jest bowiem czuły, ale i złośliwy. Pokazują przede wszystkim rodzinę uwięzioną w schemacie, pozującą do wspólnego zdjęcia, lecz takiego sprzed kilkudziesięciu lat – starannie skomponowanego przez fotografa, który zadbał o nieskazitelny efekt, a jednak już mocno przykurzonego.” – Anna Tomczyk, kultura.poznan.pl

„Circus Ferus rezygnuje ze słowa mówionego. Narracja zostaje opowiedziana ciałem i ruchem, często mechanicznym i powtarzającym się, co przywodzi na myśl zachowania automatyczne, które nabywamy w procesie socjalizacji wraz z przypisaną nam rolą społeczną. (…) Circus Ferus stawia przed nami wiele pytań bez odpowiedzi, zmuszając tym samym do autorefleksji. Konfrontujemy się z własnym pojmowaniem instytucji, jaką jest rodzina. Twórcy i twórczynie otwierają przed nami pole do zastanowienia się nad jej kondycją i wartością.”– Zosia Rogowska, teatralia.com.pl


RODZINA
Circus Ferus

Scenariusz, reżyseria, scenografia, kostiumy, opracowanie dźwiękowe: Circus Ferus

Aktorzy: Grzegorz Ciemnoczołowski, Agata Elsner, Kuba Kapral, Justyna Paluszyńska, Karolina Pawełska, Barbara Prądzyńska, Artur Śledzianowski

Współpraca choreograficzna: Katarzyna Pastuszak

Dźwięki/muzyka: Hubert Wińczyk

Obsługa techniczna: Andrzej Majos

Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA

Premiera: 17 listopada 2017

Kategorie
Rezydencje

ŻEGNAJ, OLIMPIO (Ostatnia Inwentaryzacja) // M. Duncan, R. Krężel, E. Rößling

ŻEGNAJ, OLIMPIO (Ostatnia Inwentaryzacja)
Czasem, aby dostrzec nowe, musimy najpierw pożegnać stare. Dziś żegnamy się z Olimpią. Była z nami przez lata, mijaliśmy ją codziennie. Pewnie ktoś z nas tu pracował. Może ktoś zobaczył tu po raz pierwszy „Króla Lwa”? Może ktoś pamięta małą fontannę, tryskającą fikuśnie strumieniami wody u jej stóp? A może ktoś zajadał się lodami w cieniu okalających ją drzew? Każdy pewnie znajdzie swoją własną historię związaną z jej budynkiem.

Spróbujmy sobie wyobrazić życie naszego miasta bez niej. Pogrążeni w smutku zapraszamy na ostatnie pożegnanie budynku po byłym kinie Olimpia. Po raz ostatni przekroczymy jej progi, przespacerujemy się jej pustymi korytarzami, pożegnamy się z nią przy blasku świec i akompaniamencie muzyki. Złożymy kwiaty. Po raz ostatni przyjrzymy się temu, co za chwilę stracimy. Pożegnajmy ją wspólnie.

GOOD BYE, OLIMPIA (Last Inventory)
Only when something ends is there the chance for something new to begin. We take note and wonder what remains of something that isn’t quite there anymore but has never really left?
We invite you to say goodbye to Olimpia, to see these spaces for one last time the way they are now even though they’ll probably still be the same tomorrow. We will hold onto white lilies and perhaps each other’s hands. There will be piano music, candles and dances of marble but let’s not make this too sentimental – there is still so much to see. We’ve sampled everything from the entrance doormat to the cracked ceiling paint on the 5th floor. We want to give a toast to it all including the heating system and the wooden staircase (still in good working condition). This performance is like an inventory of Olimpia. We haven’t changed anything about it and it’s not always pretty, but the building is here for you and waiting for your last goodbye.


ŻEGNAJ, OLIMPIO (Ostatnia Inwentaryzacja)
M. Duncan, R. Krężel, E. Rößling

Koncepcja, choreografia i performance: Emmilou Rößling, Monica Duncan, Romuald Krężel
Tekst: Romuald Krężel
Prezentacja: 6,8.10.2017 (premiera); 14.04.2018; 24.06.2018 (Malta Festival Poznań)


Laureaci konkursu rezydencyjnego NOWA GENERACJA

GOOD BYE, OLIMPIA (Last Inventory)
M. Duncan, R. Krężel, E. Rößling

Concept, choreography & performance: Emmilou Rößling, Monica Duncan, Romuald Krężel
Text: Romuald Krężel
Presentations: 6,8.10.2017 (premiera); 14.04.2018; 24.06.2018 (Malta Festival Poznań)


Twórcy_czynie

Monica Duncan – artystka wideo i choreografka na co dzień pracująca w Nowym Jorku. Jej prace oscylujące wokół zagadnienia czasu, zgłębiają naturę wizualnej i tymczasowej percepcji poprzez wykorzystanie kamuflażu, zastygnięcia i ciała zbiorowego. Jej prace video i performance pokazywane były w Komunie//Warszawa, Mousonturm (Frankfurt), zeitraumexit (Mannheim), The Kitchen (New York City), Parkhaus Projects (Berlin), La Casa Encendida (Madrid), BS1 Contemporary Art (Beijing), ZKM (Karlsruhe) and LACMA (Los Angeles). Gościła na Atlanta College of Art, Georgia State University i University of Dayton gdzie prowadziła kursy video i choreografii. Duncan odbyła rezydencję w Signal Culture and the Experimental Television Center i obecnie pracuje w SCENIE ROBOCZEJ (Poznań) jako laureatka konkursu NOWA GENERACJA.

Romuald Krężel – absolwent Wydziału Aktorskiego Szkoły Filmowej w Łodzi, obecnie studiuje w Instytucie Teatrologii Stosowanej w Gießen w Niemczech. Aktor, performer, reżyser teatralny. Współpracował z wieloma teatrami i instytucjami teatralnymi w Polsce i za granicą (m.in. z Teatrem Nowym im. Kazimierza Dejmka
w Łodzi, Komuną//Warszawa, Instytutem Teatralnym w Warszawie, Centrum Kultury w Lublinie, Mousonturm
we Frankfurcie, Heet Vem Theater w Amsterdamie).
W 2010 roku wyreżyserował autorski spektakl „ŚLUB, czyli ja sam”, prezentowany na wielu krajowych festiwalach teatralnych i nagrodzony m.in. Grand Prix OFTJA 2010 we Wrocławiu. Był asystentem Konstantina Bogomolova przy realizacji spektaklu „Lód” w Teatrze Narodowym w Warszawie oraz Markusa Ohrna przy „Sonacie widm” w Nowym Teatrze. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie teatr w roku 2014.

Emmilou Rößling – jest choreografką, performerką i autorką tekstów. Urodzona w Berlinie, studiowała taniec i teatr w Londynie i Dublinie. Jej solowe projekty, perfomensy oraz interwencje były pokazywane w różnych krajowych i międzynarodowych teatrach,galeriach i na festiwalach. Jej prace kwestionują różne formy reprezentacji i postrzegania ciała i przedmiotów, jak również związek między performerami a widzami.

Kategorie
Rezydencje

COME TRUE // M. Stankiewicz

W “Come true” zamiast sceny ustawialiśmy drugą widownię, na którą również zaprosiliśmy widzów. W tym symetrycznym układzie, widzowie na przemian stając się aktorami bądź widzami, mogą obserwować napięcia pomiędzy byciem na scenie a byciem na widowni. Co zatem będzie jeszcze realne, a co już sceniczne? Co spontaniczne, a co wyuczone i uporządkowane? Ostatecznie, gdzie zaczyna się i gdzie kończy przedstawienie?

Tak postawione pytanie otwiera pole namysłu nad jeszcze innym zagadnieniem: czy jeszcze doświadczamy realnego? Merytorycznym trzonem przedstawienia są spostrzeżenia francuskiego filozofa Guya Deborda. Współczesny człowiek bardziej ogląda, niż przeżywa wydarzenia, więc może to nie spektakl jest cieniem rzeczywistości, ale rzeczywistość wydaje się być cieniem spektaklu.


COME TRUE
M. Stankiewicz

Reżyseria: Michał Stankiewicz
Dramaturgia: Mateusz Marczewski, Marzena Sadocha
Narracja: Joanna Żurawska-Federowicz
Reżyseria świateł: Mateusz Tymura
Koordynacja: Martyna Siemieńczuk, Martyna Płońska
Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA
Premiera: 16.06.2017


Michał Stankiewicz studiował dziennikarstwo, wiedzę o teatrze oraz dramatopisarstwo. Reżyser: “Import/Export”, spektaklu z udziałem młodych czeczeńskich uchodźców; “Śmierci wrogom ojczyzny”, spektaklu który był pretekstem do przyjrzenia się procesom zachodzącym na peryferiach tożsamości; “Metody Ustawień Narodowych”, performatywnej gry sprowadzającej historię do osobistych relacji oraz spektaklu “Modlitwa. Teatr powszechny”, przewrotnej adaptacji „Czarnobylskiej modlitwy” Swietłany Aleksijewicz, której treść stanowiła nie fabuła książki, a doświadczenie czytelników z jej lektury. W latach 2010-2013 prowadził zajęcia z teatru dokumentalnego w Laboratorium Reportażu. W teatrze interesuje się projektowaniem sytuacji, w której mogą zajść autonomiczne zdarzenia wobec spektaklu.