DO PREMIERY POZOSTAŁO
Chcemy się śmiać, strugać pawiana i przewracać się na skórce od banana.
Czy to naturalne żyć od poniedziałku do piątku? Piątek – weekendu początek. Kolejny weekend się kończy, znowu ten poniedziałek. Ile “piątek, piąteczek, piątunio” mam jeszcze w sobie? Co może nas wyrwać z zapętlonego biurowego życia i kolejnego small talku przy ekspresie do kawy? Naszą nadzieją i superbohaterem jest zawszawiona małpa.
Budujemy kolektywne doświadczenie deewolucji – pozbycia się pragnień i ambicji narzuconych przez cywilizację, przy jednoczesnym powrocie do małpy. Chcemy się śmiać, strugać pawiana i przewracać się na skórce od banana. Czy @ nas uratuje? Możliwe, ale na pewno nie zrobi tego na ludzkich zasadach i w ludzkim języku.
“Czerwony Piotruś” to bezpośrednie nawiązanie do opowiadania Sprawozdanie dla akademii Franza Kafki. To imię, które dla głównego bohatera jest pamiątką po pierwszym spotkaniu z człowiekiem. Historia Czerwonego Piotrusia pokazuje, do jakich poświęceń jesteśmy zmuszani na co dzień, aby z sukcesem dopasowywać się do „ludzkich” standardów. Te strategie oparte są na uważnej obserwacji, odgrywaniu ról i powielaniu tego, co zarejestrowaliśmy jako „ludzkie”. Przykładem tego jest nie tylko w dużej mierze oparty na zabawie drag, ale przede wszystkim doświadczenia nierozerwalnie związane z codziennym życiem osób queerowych.
Performatywny akt nadania imienia szympansowi oraz motywacja do stania się ludzkim mężczyzną przypominają nam proces powstawania persony dragowej, w szczególności narodzin drag kinga. Drag king, podobnie jak Czerwony Piotruś, uczy się naśladować, a w rezultacie wiarygodnie odgrywać człowieka. W kontrze do ludzkiej tresury zapraszamy Was do małpiego gaju, ale ostrzegamy – z niego nikt już nie wyjdzie człowiekiem.
Prosty opis spektaklu:
„Czerwony Piotruś” to spektakl o zmęczeniu pracą w korporacji i ciągłym dopasowywaniu się do społecznych zasad. Inspiracją jest opowiadanie Franza Kafki „Sprawozdanie dla akademii”, w którym małpa Czerwony Piotruś uczy się zachowywać jak człowiek. Na co dzień do społecznych norm próbują dopasować się osoby queerowe. W spektaklu wystąpią drag kingowie, którzy tworzą swoje postaci za pomocą kostiumu, makijażu i gry aktorskiej. Przyglądają się przy tym stereotypom dotyczącym płci. Będzie absurd, śmiech, małpie wygłupy i próba ucieczki od zasad, które mówią nam, jak żyć i wyglądać.
Scenariusz, reżyseria, scenografia: House of Cropp + VUJO
Występują: Evan Berliner, Marian Elektryk, Zenon Cierpiętnicki, VUJO
Kostiumy: Jakub Kostewicz, Marek Grzegorski
Muzyka: Zakład Szewski Tomaszewski, Borys Szadkowski
Wizualizacje: Borys Szadkowski, Jakub Kostewicz
Realizacja dźwięku: Maciej Frycz
Realizacja światła: Jacek Broda
Komunikacja i promocja: Aleksandra Puk, Aleksandra Kubik
Produkcja wykonawcza: Aleksandra Puk
Identyfikacja wizualna: Kornelia Nowak
Teaser: Jakub Kostewicz
Produkcja: Scena Robocza
Premiera: 2 października 2026
Pokazy: 3-4 października 2026, Studio Scena Robocza, ul. Wroniecka 6
Partnerzy i partnerki: notes na 6 tygodni, Lesstorie., Les Pegazy, Duma Magazyn
BIOGRAMY
House of Cropp – chłopaki z jednej paki, najprawdziwsi mężczyźni, chłopy na baby. Jesteśmy poznańskim domem dragowym, składającym się z samych drag kingów. Działamy lokalnie od początku 2025 roku, performując oraz organizując wydarzenia głównie dla społeczności safickiej. Nie dyskryminujemy gejów. W skład House of Cropp wchodzą:
Marian Elektryk – tak twój stary zapisał go w telefonie. Prywatnie Marta Tomaszewska. Absolwentka Gdańskiej ASP, artystka intermedialna i graficzka. Art Director House of Cropp i poznańskiego emerytowanego klubu książki Bubklab.
Zenon Cierpiętnicki – poznański poeta, tylko dupa nie ta. Prywatnie doma gorgon. Pisze na Twitterze i papierze. Jej debiutancka książka prozo-poetycka “duch epoki” ukazała się w kwietniu tego roku w Staromiejskim Domu Kultury.
Evan Berliner – zawsze twój crush i nigdy twój chłopak. Prywatnie Sara Jaworska – polonistka, redaktorka, absolwentka sztuki pisania na UAM w Poznaniu. Współtworzy queerowo-dziewczyński kolektyw Slamka, w ramach którego organizuje spotkania autorskie, wydarzenia open mic i wydaje poetyckie ziny.
Zdjęcie: Gabriela Potentas
VUJO – drag performer, na scenie queer od roku 2018. Zorganizował i wyprodukował ponad 100 wydarzeń teatralnych i artystycznych. Gości w Polsce światowej sławy drag kingów podczas „Drag Save the King”, a do tego produkuje „Iluminacje” – serię scen otwartych dla okołomęskiego dragu. Współtwórca konceptu „ASMR queer experience” wystawianego w Polsce i UK. Performował w całej Europie, od Porto, przez Monachium, aż po Londyn. Aktywista na rzecz społeczności niewystarczająco reprezentowanych w głównym nurcie sztuki queerowej: osób trans oraz z doświadczeniem socjalizacji do roli kobiecej.
Zdjęcie: Zuza Siwek
Borys Szadkowski – urodzony w 1997 r. w Poznaniu. Stypendowany magister po kierunku grafiki warsztatowej na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Uczestniczył w ponad 25 wystawach zbiorowych w różnych polskich miastach. Zajmuje się zarówno grafiką tradycyjną, jak i cyfrowo-multimedialną. Pracuje też ze sztuką generatywną oraz nad produkcją muzyki. Współtworzył oddolne inicjatywy zinowe, eventowe i performatywne lokalnych społeczności queerowych i feministycznych. Filar zaplecza technicznego poznańskich drag kingów. Fascynat weirdcore, nostalgicznych technologii i lewicowych ideologii. Popularyzator komedii sytuacyjnej. Przez wrodzony idealizm ma słabość do myśli utopijnych i beznadziejnych.
Zdjęcie: Justyna Szadkowska
Jakub Kostewicz – poznański artysta posługujący się filmem animowanym, tekstem, miękką rzeźbą oraz performansem. Występuje w dragu jako Dziursi. Tworzy komediową autofikcję, poprzez którą rozbraja ciężar queerowego doświadczenia oraz opowiada o nostalgii do lat 2000., płynnej tożsamości i mechanizmach obronnych.
Swój humor opiera o zasłyszane manieryzmy językowe, wyolbrzymione konflikty i codzienne nieporozumienia. Jego film magisterski „Sztuki Sceniczne” został nagrodzony na 44. Konkursie im. M. Dokowicz w Poznaniu oraz 16. Konkursie Najlepszych Dyplomów ASP w Gdańsku.
Zdjęcie: Borys Szadkowski
Marek Grzegorski – persona wcześniej znana jako „poetka dragu”, Biała Płeć. Dziś na dragowej emeryturze. Wciąż szyje, projektuje i pracuje nad rozwojem swojej marki @malaplec.
Zdjęcie: Sylwia Rosa
Zakład Szewski Tomaszewski – zajmuje się tworzeniem wyjątkowych butów tanecznych. Jak dotąd udało im się stworzyć jeden taki but. W ramach prac przygotowawczych do drugiego, firma postanowiła zająć się tworzeniem muzyki, do której odpowiednio można by w takich butach tańczyć. Zespół zaistniał z dwóch potrzeb, jedną z nich było stworzenie muzyki do spektaklu. Drugą była moja (Tomaszewskiego) niezmierzona chęć do tworzenia muzyki z innymi ludźmi.
Weronika Ledóchowska (Realizacja nagrań)
Nina Czarnecka (Gitara)
Mik Kom (Instrumenty klawiszowe)
Marta Sufryd (Wokal)
Szewczyk (Wokal)
Mikołaj Nalewajko (Wokal)
Mati Tomaszewski (Bas)
Zdjęcie: Patrycja Szczypior
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego
Dofinanowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera
