BROMANCE // Michał Przybyła, Dominik Więcek
Podobno mężczyźni powinni pozostawać oddaleni od siebie fizycznie. Podobno chłopcom i facetom nie wypada trzymać się za ręce. Odradza się im delikatnego przytulania czy głaskania w miejscach publicznych. Zakazuje całowania przy powitaniu. Mężczyźni nie powinni okazywać emocji i pozostawać w bliskich, emocjonalnych i dotykowych kontaktach. Podobno demonstrowanie uczuć przez mężczyzn powinno być relegowane z przestrzeni publicznej i prywatnej. Podobno to nie przystoi. To niemęskie.
Wyobrażenie o spektaklu „Bromance” pojawiło się od zainteresowania dyskursem wokół nowej koncepcji braterstwa. Idei sformułowanej przez Jane Ward i opisywanej w „Not Gay. Sex between Straight White Man”.
Spektakl jest próbą zmierzenia się ze stereotypem „prawdziwego mężczyzny” w celu ukazania wielu wariantów męskości. Co za tym idzie przekraczania granic stereotypu i ponownego definiowania tożsamości męskiej, widzianej w szerszym aspekcie i nie wykluczającej postaw odbiegających od wyuczonej normy. Szukamy odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób zostawić mężczyznom w przestrzeni publicznej nieformalne prawo do przejawów czułości czy sentymentalności, bez obawy o bycie posądzonym o śmieszność, czy słuchanie krytycznych uwag o niemęskim zachowaniu.
W czasie procesu twórczego nad spektaklem wróciliśmy do naszych doświadczeń i wspomnień. Wypreparowaliśmy z pamięci, dyskursu, obserwacji materiał ruchowy związany z dotykiem, czułością, ale także przejawami emocjonalnej bliskością obecnymi pomiędzy mężczyznami w koleżeńskich relacjach i poddaliśmy go osobliwości. Zderzaliśmy ze sobą różne sceny, które pozwoliły nam przeprowadzić diagnozę nad męskimi sposobami kreowania bliskości emocjonalnej i intymności. Performerzy skupiają się na sytuacjach, w których w obawie przez wykluczeniem i przekroczeniem granic normatywności, mężczyźni wyrzekają się pewnych gestów i zachowań.
Czy nienacechowany negatywnie bromance w naszym społeczeństwie jest możliwy?
CREDITS
Koncepcja, reżyseria, choreografia, wykonanie: Michał Przybyła, Dominik Więcek
Muzyka: Przemek Degórski
Opieka dramaturgiczna: Anna Królica
Realizacja światła: Michał Kurasiński
Realizacja dźwięku: Przemek Degórski
Obsługa techniczna: Jacek Broda
Promocja i komunikacja: Michalina Cendrowska, Aleksandra Puk, Alicja Nalewajko
Produkcja: Scena Robocza
Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera
RECENZJE
Bromance to o spektakl, który nie osądza i nie stawia widza przed wyborem; nie tworzy kategorii, lecz otwiera te już istniejące. W sposób rzadko przy podobnych tematach spotykany, stwarza odbiorcom niezobowiązującą przestrzeń dla interpretacji. Poprzez swoją bezpretensjonalną i ujmującą szczerością narrację pozwala przyjrzeć się historiom dwojga ludzi i – być może – w ich indywidualnych doświadczeniach odnaleźć swoje własne.
Najpiękniejszym fragmentem Bromance’u jest scena tanga, które w wirze skomplikowanych figur, hiper-profesjonalnie odtańcowują obaj performerzy, złączeni ze sobą „ciało w ciało”. Tyle że co rusz w ten wypełniony nieodzowną namiętnością i wzajemną fascynacją nastrój wkrada się jakimś dziwnym, złośliwym trafem „gra w łapki”, wykonywana całkiem serio – obaj walą się po rękach tak, żeby zabolało. A potem znów, jak gdyby nigdy nic wracają do wypełnionej namiętną bliskością tanecznej partytury. Wyjątkowość tej sceny podkreślona jest wkroczeniem na teren gry akordeonisty, a zarazem autora muzyki do Bromance’u, Przemka Degórskiego, który swą grą reguluje rytm i nastrój działań obu tancerzy.
BIO
Dominik Więcek – tancerz, choreograf, performer, fotograf mody i stylista. Absolwent PWST w Krakowie, Wydziału Teatru Tańca w Bytomiu oraz stypendysta Folkwang Universität der Künste w Essen. Występował m.in. w Kanadzie, Chinach, Szwecji, Szwajcarii i Rumunii. Jego spektakle cechują się humorem, lekkością i żartobliwością, a także dekonstruują historię tańca oraz normy i tradycje teatralne. Tworzy mosty między wątkami biograficznymi a doświadczeniami publiczności. Wierzy w spektakle, w których szczerość znajduje się gdzieś pomiędzy prywatnością a skrajną formalnością teatralną. W swoich występach eksperymentuje z gatunkami teatralnymi, bawi się własnym wizerunkiem i kwestionuje normy społeczne. Dwukrotnie wybrany jako artysta prestiżowej sieci Aerowaves.
Pracuje także jako fotograf i stylista, tworząc kostiumy dla Netflixa, stylizacje dla magazynów modowych (m.in. okładka Glamour oraz kampanie dla Harper’s Bazaar) i marek modowych (np. Puccini, Gino Rossi). Współpracował również z artystami, takimi jak Alicja Szemplińska, Ewelina Flinta, Hania Rani, Ralph Kamiński, czy Jann. Na sesjach zdjęciowych pełni także rolę reżysera ruchu, wykorzystując swoje doświadczenie tancerza i choreografa. Jako kostiumograf teatralny tworzył kostiumy do spektakli tanecznych, m.in.: Nesting (choreografia: Idan Cohen), Glamour (choreografia: Eryk Makohon), Valeska Valeska Valeska Valeska (koncept, reżyseria, choreografia: Dominika Knapik), Ever|Rêve (choreografia: Ben J. Riepe) i Treatise (choreografia: Milan Tomasik). O swoich pasjach i przemyśleniach tworzy żartobliwy content w social media, a obecnie na TikToku obserwuje go ponad 300 tysięcy osób, zaś na Instagramie ponad 200 tysięcy osób.
Michał Przybyła – performer, tancerz, choregoraf, pedagog i nauczyciel jogi. Absolwent studiów licencjackich na kierunku taniec i choreografia w Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi. Studiował także na Uniwersytecie Warszawskim (Sztuki społeczne w Instytucie Kultury Polskiej oraz Filologia Polskiego Języka Migowego). Ukończył program MASA oraz staż w Kibbutz Contemporary Dance Company w Izraelu, a także Kurs Choreografii Eksperymentalnej w Centrum w Ruchu w Warszawie (2023, 2025). Od 2024 roku jest członkiem Centrum w Ruchu. W latach 2016–2020 był tancerzem Polskiego Teatru Tańca w Poznaniu. Wspólnie z Dominikiem Więckiem stworzył spektakl „Bromance” w ramach rezydencji „Nowa Generacja” organizowanej przez Scenę Roboczą, nagrodzony w konkursie „The Best OFF” oraz wyróżniony podczas 54. Przeglądu Teatrów Małych Form Kontrapunkt. Twórca warsztatu „Inicjatywa żywa” (od 2018), skierowanego do osób związanych z tańcem oraz osób z różnorodnymi niepełnosprawnościami, rozwijanego m.in. dzięki stypendiom Miasta Krakowa i Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Laureat licznych rezydencji i programów artystycznych, m.in. w Centrum Teatru i Tańca w Warszawie, TanzFaktur w Köln, Instytucie im. J. Grotowskiego we Wrocławiu, Studio2/ITI w Berlinie oraz danceWEB 2025 w ramach festiwalu ImPulsTanz w Wiedniu. Autor spektakli „Symetria”, „Śmierć i Ofelia” oraz „Czarny to mój szczęśliwy kolor”, który został kilkukrotnie wymieniony w rankingu NAJLEPSZY, NAJLEPSZA, NAJLEPSI w sezonie 2022/2023. Jego praca solowa „This thing inside me is a rickety bridge of impossible crossing” zdobyła III nagrodę w Warszawskim Konkursie Choreograficznym (2021). Współtwórca projektów „HUMANIMAL”, „Syrenoidy” oraz „Pani Kowalska – choreomozaika”, a także licznych działań performatywnych i site-specific. Jako choreograf współpracował z teatrami w Legnicy, Wałbrzychu, Krakowie i Gdyni, tworząc ruch m.in. do spektakli „Dzieje grzechu – opowiedziane na nowo”, „Tramwaj zwany pożądaniem”, „Alicja w krainie czarów” oraz „Gdynia. Fordewind”. Jako performer i tancerz brał udział w projektach takich jak „BIOLAND”, „Nowhere like here” (prezentowanym w wielu krajach Europy), a także w działaniach performatywnych towarzyszących wydarzeniom sztuki współczesnej. Obecnie rozwija projekt społeczny „Narzędziownik Queerowych Praktyk Ruchowych”, pracując z młodzieżą LGBTQ+ oraz testując autorskie metody pracy z ciałem i ruchem
Przemek Degórski – student studiów licencjackich na kierunku dyregentura symfoniczna w klasie prof. Jerzego Salwarowskiego w Akademii Muzycznej im. J. I. Paderewskiego, doktorant na kierunku Media Interaktywne i Widowiska na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Występował jako dyrygent m. in. podczas 45 Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Poznańska Wiosna Muzyczna” (2016). Został laureatem konkursu „Współdziałanie w kulturze” organizowanego przez Narodowe Centrum Kultury i Centrum Kultury Zamek w Poznaniu. Jego zainteresowania skupiają się również wokół sound designu, muzyki multimedialnej, interaktywnej i elektronicznej. Wraz z Anną Kamińską, Aleksandrą Słyż i Patrykiem Durskim odbył rezydencję w Krakowskim Centrum Choreograficznym, i w ramach BalletOFFFestival wystawił autorski spektakl interaktywny „What’s that noise I hear when I shut my eyes really thightly?” (listopad 2017). Jest współautorem ścieżki dźwiękowej do spektaklu grupy LineACT „Szczególnie Ciekawe Przypadki”, którego premiera odbyła się w Łodzi w ramach festiwalu Łódź Czterech Kultur
Anna Królica – kuratorka, krytyczka oraz historyczka tańca. Autorka książek: Sztuka do odkrycia. Szkice o polskim tańcu (Tarnów 2011), Pokolenie solo (Kraków, 2013). Redaktorka i kuratorka albumu „Nienasycone spojrzenie. Fotografia tańca (Tarnów / Warszawa 2017). Książki wyróżnionej w kategorii „Najpiękniejsza książka roku 2017”. Obecnie pracuje w Polskim Teatrze Tańca. Do jej najważniejszych projektów kuratorskich należą: Scena Tańca Studio – Róbmy miłość, a nie wojnę (Warszawa, Teatr Studio, 2017), „Maszyna choreograficzna” (2013-2016, Cricoteka) „Z perspektywy żaby (2015, CK Zamek) oraz „Archiwum ciała” (2013, CK Zamek),. Pracowała w jury Polskiej Platformy Tańca w 2008, 2012, 2017 oraz była przewodniczącą Rady Programowej ds. Tańca Instytutu Muzyki i Tańca (2011-2013). Prowadziła autorskie zajęcia w Instytucie Kultury Współczesnej i w Katedrze Performatyki UJ. Obecnie prowadzi zajęcia w Instytucie Teatru i Sztuki Mediów UAM w Poznaniu. Współpracowała z „Dwutygodnikiem” „Teatrem” i „Didaskaliami”.Anna Królica – kuratorka, krytyczka oraz historyczka tańca. Autorka książek: Sztuka do odkrycia. Szkice o polskim tańcu (Tarnów 2011), Pokolenie solo (Kraków, 2013). Redaktorka i kuratorka albumu „Nienasycone spojrzenie. Fotografia tańca (Tarnów / Warszawa 2017). Książki wyróżnionej w kategorii „Najpiękniejsza książka roku 2017”. Obecnie pracuje w Polskim Teatrze Tańca. Do jej najważniejszych projektów kuratorskich należą: Scena Tańca Studio – Róbmy miłość, a nie wojnę (Warszawa, Teatr Studio, 2017), „Maszyna choreograficzna” (2013-2016, Cricoteka) „Z perspektywy żaby (2015, CK Zamek) oraz „Archiwum ciała” (2013, CK Zamek),. Pracowała w jury Polskiej Platformy Tańca w 2008, 2012, 2017 oraz była przewodniczącą Rady Programowej ds. Tańca Instytutu Muzyki i Tańca (2011-2013). Prowadziła autorskie zajęcia w Instytucie Kultury Współczesnej i w Katedrze Performatyki UJ. Obecnie prowadzi zajęcia w Instytucie Teatru i Sztuki Mediów UAM w Poznaniu. Współpracowała z „Dwutygodnikiem” „Teatrem” i „Didaskaliami”.
Dofinansowano ze środków budżetowych miasta Poznania #poznanwspiera
- Czas trwania
60 minut
Dodatkowe informacje:
Prosimy o punktualne przybycie. Osoby spóźnione mogą nie zostać wpuszczone na spektakl. - Wiek
14+
Możliwość komentowania została wyłączona.