Kategorie
Rezydencje

HAVE A GOOD CRY // M. Szpecht, L. Schimscheiner, W. Pelczyńska

“Będzie można mieć osobny pokój, możliwość wypłakania się” – to fragment wypowiedzi rzeczniczki Ministerstwa Sprawiedliwości o projekcie ustawy przygotowywanym przez Solidarną Polskę. Po kilku miesiącach protestów przeciwko wyrokowi Trybunału Konstytucyjnego w sprawie aborcji, takie słowa zrozumiałyśmy jako następujący komunikat: państwo zmusi kobiety do rodzenia, ale zaoferuje im specjalne pomieszczenie, w którym będą mogły się wypłakać.

Ktoś z Internautów natychmiast zapytał, czy nie jest tak, że cała Polska to jeden wielki pokój do płakania. Zaczęłyśmy więc zastanawiać się, jak wyobrażamy sobie takie pomieszczenie. Co powinno się w nim znajdować? Jak powinno zostać zaprojektowane? Potrafimy wyobrazić sobie dziesiątki różnych rozwiązań w oparciu o design i architekturę, ale możemy również potraktować tę przestrzeń jako coś bardziej symbolicznego, czego szukamy wewnątrz samych siebie. Wyrwana z pierwotnego kontekstu idea pokoju do płakania zafascynowała nas, będąc wyobrażeniem terenu wspólnego, który może stać się miejscem oczyszczenia, wsparcia, uwolnienia albo bycia razem przez krótką chwilę i bez żadnego przymusu.


HAVE A GOOD CRY
Magda Szpecht, Lena Schimscheiner, Weronika Pelczyńska

Muzyka: Krzysztof Kaliski

Zdjęcia wykorzystane w spektaklu: Monika Stolarska

Produkcja: Scena Robocza

Premiera: 16 IV 2021

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania. #poznańwspiera

Partnerzy: Teatr Ochota, Centrum w Ruchu


Twórcy_czynie

Magda Szpecht

Urodzona w 1990 roku w Jeleniej Górze artystka teatralna, autorka instalacji i spektakli. Absolwentka Wydziału Reżyserii na PWST w Krakowie a wcześniej Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej na Uniwersytecie Wrocławskim. Reżyserka spektaklu „dolphin_who_loved_me” – zdobywcy głównej nagrody na 100° Berlin Festival, prezentowanego na festiwalach m.in. w Marsylii, Hanowerze, Warszawie czy Bukareszcie. Zrealizowała spektakle takie jak „Możliwość wyspy” (TR Warszawa, 2015), „Ostatnie Zwierzęta” (Teatr Łaźnia Nowa w Krakowie, 2017), „Schubert. Romantyczna Kompozycja na 12 wykonawców i Kwartet Smyczkowy” (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu, 2016) – przedstawienie nagrodzone w XXII Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej oraz na 10. Międzynarodowym Festiwalu Boska Komedia. Jej przestawienie „In Dreams Begin Responsibilities (Zobowiązania rozpoczynają się w snach)” z Teatru im. J. Słowackiego w Krakowie zdobyło główną nagrodę na VIII Konfrontacjach Teatralnych Młodych M- Teatr. W Teatrze im. H. Ch. Andersena w Lublinie wyreżyserowała spektakl “HMLT/ Hamlet” (2018), opowiadający o eksperymentach łączących literaturę i sztuczną inteligencję. W Teatrze Fredry w Gnieźnie “Rzeczy, których nie wyrzuciliśmy”, inspirowane prozą Marcina Wichy oraz historiami mieszkańców Gniezna (przedstawienie zostało finalistą 25. Konkursu Na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej). Wyreżyserowała także “Lipę w cukrze” w Nowym Teatrze w Warszawie. Współpracowała z Festival/ Tokyo w Japonii, gdzie w listopadzie 2019 roku miała miejsce premiera adaptacji powieści Ursuli K. Le Guin pt. “Wracać wciąż do domu” (Always Coming Home). Premiera polskiej wersji spektaklu odbyła się w TR Warszawa w lutym 2020 roku. Na festiwalu Opera Rara wyreżyserowała “Il ballo delle Ingrate” z muzyką Claudio Monteverdiego, Barbary Strozzi i Teoniki Rożynek w wykonaniu Capelli Cracoviensis. Oprócz tworzenia spektakli teatralnych, prowadzi warsztaty dla aktorów i reżyserów.

Lena Schimscheiner

Polska aktorka teatralna, filmowa i dubbingowa, 14 maja 2000 roku zadebiutowała na scenie krakowskiego Teatru Ludowego w spektaklu Wesele Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Adama Sroki jako Isia. Przed kamerą zadebiutowała w 2005 roku w filmie Zakochany anioł. W 2012 roku zdobyła nagrodę dla najlepszej aktorki za rolę Kasi w filmie Pończocha na festiwalu 48 Hour Film Project w Krakowie. Zdobywczyni wyróżnienia za rolę Cis-moll w spektaklu „Koło kwintowe” na 32. Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi (2014). Absolwentka wydziału aktorskiego PWST w Krakowie (2015).

Weronika Pelczyńska

Absolwentka Eksperymentalnej Akademii Tańca Współczesnego SEAD w Salzburgu, Politechniki Warszawskiej (Wydział Inżynierii Produkcji oraz Wydział Zarządzania) oraz Uniwersytetu Warszawskiego (Instytut Kultury Polskiej). Stypendystka programów: DanceWEB 2013 (ImPulsTanz, Wiedeń), Carte Blanche 2013 (Modul-Dance, Słowenia) i Alternatywnej Akademii Tańca 2017 i 2019 (Art Stations Foudnation w Poznaniu). Jako tancerka i performerka współpracowała z choreografami w Polsce, Niemczech, Austrii, Francji oraz Chorwacji, m.in. z M. Kejžarem, D. Freemanem, M. Stokłosą, S. Thiersch, J.Fruckiem, L. Kapetaneą, J. Wielandem, R. Giovanolą, A. Nowicką i B. J.Riepe. Od 2010 roku przygotowuje choreografię dla teatrów dramatycznych, filmów oraz video klipów. Na stałe współpracuje z A. Glińską, A. Seniuk, M.Szpecht, R. Jaroszem  oraz G. Laszukiem. Ponadto, współpracowała z B. Sass-Zdort, Z. Solakiewicz,  B. Prokopowiczem, A. Grzeszykowską, A. Holland, M. Marczakiem i P. Passinim. Od 2011 roku prowadzi indywidualne oraz kolektywne projekty artystyczne (m.in. „yvonne yvonne”, „Europa. Śledztwo”, „polowanie”, „it will come later”). Współtworzy Centrum w Ruchu oraz kolektyw iCoDaCo. Prowadzi zajęcia w Akademii Teatralnej w Warszawie na kierunku Wiedza o Teatrze. W latach 2017-2019 współtworzyła i kuratorowała program Ruch w Instytucie – regularnych zajęć z ruchu i świadomości ciała dla aktorów, performerów i ludzi teatru. Od 2018 roku współpracuje z badaczką Aleksandrą Janus, eksplorując tematykę ciała, choreografii i pamięci w przestrzeni muzeum.


Kategorie
Rezydencje

WSPÓLNOTA ŚNIĄCYCH // M. Kozłowska, M. Kupryjanowicz, M. Kurkowski

„Wspólnota śniących” to pierwsza premiera stworzona w całości online trwająca tydzień. Na internetowe doświadczenie teatralne będą się składać: dawka wiedzy z obszaru dream studies, ćwiczenia wspierające kreatywne śnienie, kolektywny performans w oparciu o sny wspólnoty, konsultacja z performerką działającą w obszarze snów jako narzędzia twórczego.

Jak dzisiaj śnimy? Czy nasze śnienie jest inne, niż było zaledwie rok temu? Liczne ośrodki naukowe, zajmujące się dream studies, zauważyły wyraźne zmiany w jakości naszego snu. Pandemia miała spowodować wzrost „zapamiętywalności” o 35% oraz zwiększyć odsetek złych snów o 15%. Sam termin pandemic dreams odnosi się zaś nie tyle do tematu, ile przede wszystkim do niespotykanej intensywności marzeń sennych. Ponoć wzrosły nawet szanse na zjawisko tzw. świadomego śnienia, gdy śniący zdaje sobie sprawę, że śni. Jak to wywołać? Nie tak szybko.

Nasze zainteresowanie tematem snów i śnienia pojawiło się w pierwszych tygodniach kwarantanny. Zaczęliśmy zastanawiać się nad wirusem zarówno jako zjawiskiem społecznym, jak i jego wpływem na życie wewnętrzne jednostek. Podjęliśmy refleksję, w jaki sposób tak intensywna i nowa sytuacja manifestuje się w snach, jak odbija się na naszej sferze symbolicznej. To był punkt wyjścia do chęci dalszego zgłębiania tematu. We „Wspólnocie śniących” będziemy przygląć się mechanizmom śnienia i snu, będziemy o snach myśleć zarówno w ich indywidualnym aspekcie, jak także tym zbiorowym. Nie wszystko da się oczywiście wymyślić i przeczytać w książkach. Właśnie dlatego został prowadzony nabór na najciekawszy sen poprzez interentową ankietę.

Najsławniejszą świątynią zdrowia w starożytnej Grecji była ta poświęcona Asklepiosowi w Epidaurus na półwyspie peloponeskim. Bóg sztuki lekarskiej, Asklepios (w Rzymie nazywany Eskulapem) był tym, który sprowadzał sen świątynny. By zostać dopuszczonym do leczenia, należało spełnić szereg wymagań, których kilkudniowy post stanowił zaledwie początek.

Najważniejszym etapem było jednak usypianie. Odbywało się ono albo na skórach złożonych ofiar, albo w miejscu, w którym wcześniejszą noc spędziła jasnowidząca świątyni. Gdy pacjent zasnął, zostawał przy nim kapłan a w trakcie snu chory ujawniał naturę swojego problemu oraz sposób jego rozwiązania. Najczęściej objawiały się różne zioła, czasem bóstwo zalecało zmianę trybu życia, niekiedy zaś sugerowało środki działające w gruncie rzeczy jedynie poprzez sugestię (np. dotknięcie chorego miejsca przez kapłana, lub króla). Jak podają źródła recepty nie zawsze się sprawdzały, lecz już samo dostąpienie leczenia stanowiło ważny etap w drodze po zdrowie. 

Choć z dzisiejszej perspektywy nie wydaje się możliwe, aby we śnie mogło objawić się remedium na wiele znanych nam chorób, to sama intuicja wykorzystywania snu w kuracji jest absolutnie zrozumiała. Sen pozwala bowiem nie tylko utrzymać wewnętrzną harmonię, wspomaga także odporność, a przede wszystkim jest wyjątkową techniką regeneracji organizmu. 

W tych szczególnych czasach chcemy, byście poczuli się częścią wspólnoty. Wyruszycie z nią w ozdrowieńczą podróż po swojej wyobraźni. Czeka Was walka ze swoimi ograniczeniami i przyzwyczajeniami, czeka Was odkrycie, że teatr to Wy.

Wspólnota w czasach przymusowej izolacji jest zjawiskiem szczególnie cennym, lecz właściwie niemożliwym. Dlatego właśnie chcemy Wam dać doświadczenie bycia z innymi ludźmi w najintymniejszym z procesów – we śnie. 

Czeka nas nie jedna, ale trzydzieści premier jednego wieczoru. Zapraszamy do Wspólnoty śniących.


WSPÓLNOTA ŚNIĄCYCH
M.Kozłowska, M. Kupryjanowicz, M. Kurkowski

Twórcy_czynie: Maria Magdalena Kozłowska, Magda Kupryjanowicz, Michał Kurkowski

Muzyka: Jan Tomza-Osiecki

Produkcja: Stowarzyszenie Scena Robocza

Premiera: 27 XI 2020


Twórcy_czynie

Maria Magdalena Kozłowska

Urodziła się w Zielonej Górze. Absolwentka MISH UW i Das Theatre w Amsterdamie. Jej zainteresowania obejmują performance, wideo, a także operę i teatr. Najważniejszym tematem jej prac jest głos – jego fizyczność i splecenie z językiem. Jako performerka powołuje do życia diwy, wieszczki, komediantki i święte. Jako reżyserka chętnie przemieszcza porządki, zestawiając powagę z dziecinnym poczuciem humoru, patos z bałaganem, całkowitą szczerość z absolutną sztucznością. Z Marią Tobołą współtworzy duet Maria Malpecki (dawniej Małpeczki).

Magda Kupryjanowicz

Absolwentka etnologii oraz wiedzy o teatrze na UJ, a także dramaturgii w krakowskiej AST (d. PWST). Autorka scenariuszy spektakli m.in w reżyserii Tomasza Węgorzewskiego: “Mojżesz” (Teatr Polski w Podziemiu), “Psychoza” (Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach), “Wampir. Trauerspiel” (Teatr Polski w Bydgoszczy), “Listopad. Romans histeryczny” (Teatr im. A. Fredry w Gnieźnie), Eweliny Marciniak: “Sommernachtstraum” (Theater Freiburg, Niemcy), “Księgi Jakubowe” (Teatr Powszechny w Warszawie), “Portret Damy” (Teatr Wybrzeże w Gdańsku); Katarzyny Szynigiery: “Sferia” (Teatr Polski w Bielsku-Białej). Dwukrotna stypendystka MKiDN.

Michał Kurkowski

Dramaturg w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku oraz doktorant w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Ukończył dramaturgię teatralną w krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych. Pracował m.in.: w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, w Teatrze Polskim w Bydgoszczy oraz Teatrze Wielkim w Warszawie. W czasie kwarantanny współtworzył projekt radio inżynierska. Swoje teksty i tłumaczenia publikował m.in. w miesięcznikach DIALOG i RUCH MUZYCZNY, dwumiesięczniku DIDASKALIA oraz kwartalniku KONTEKSTY.


Kategorie
Rezydencje

JAK ZUPEŁNIE ZNIKNĄĆ // V. Popova, G. Trajkowska, A. Cognac

Jakie są przyczyny znikania? Jakie skutki znikanie pociąga za sobą?
Czy akt zniknięcia_znikania można traktować jako potencjał?Pytamy o źródła i definicje znikania; o figury, osoby i postaci, które w ten czy inny sposób próbowały zniknąć_zniknęły_nigdy nie istniały. Za pomocą różnych strategii uczymy się znikać, nie istnieć. Znikanie_nieistnienie jest czymś, co istnieje i co jesteśmy w stanie praktykować. Interesują nas niemal wszystkie aspekty znikania: te zupełnie osobiste, polityczne, ekologiczne, językowe; te wirtuozerskie, te najcichsze, te o których nikt się nigdy nie dowiedział; znikające choroby, stany zakochania, przyjaźnie; znikanie masowe, zniknięcie z życia publicznego, zniknięcia zaplanowane; powolne zanikanie krajobrazu, który znamy.

Postaramy się zniknąć w imię rewolucji przeciwko wszechobecnej energii, ciągłej mobilizacji zasobów mentalnych, agresywnej kreatywności i społecznej przemocy.


JAK ZUPEŁNIE ZNIKNĄĆ?
V. Popova, G. Trajkowska, A. Cognac

Twórcy_czynie: Vera Popova, Gosia Trajkowska, Adrien Cognac

Maski: Urszula Szkudlarek

Lektor: Tytus Szyluk

Foto: Karolina Gorzelańczyk

Produkcja: Stowarzyszenie Scena Robocza

Premiera: 16 X 2020

Premiera w ramach konkursu rezydencyjnego NOWA GENERACJA



Twórcy_czynie

Adrien Cognac

Zajmuje się nowymi mediami, w szczególności ich aplikacją na żywo. W swoich pracach szuka nowych sposobów do włączenia takich mediów na scenie, tworząc z nich integralną część przedstawienia, często za pomocą interaktywności. Ponadto, od 2009 Adrien Cognac jest członkiem zespołu Merkabah, zespołu muzycznego z którym występował na scenach takich festiwali jak Primavera Sound (Barcelona, 2016), Off Festival (Katowice, 2012 i 2014), Open’er Festival (Gdynia, 2010), i wiele innych.

Gosia Trajkowska

Jest performerką, artystką wizualną i reżyserką. Wraz z Verą Popovą wyreżyserowała spektakle KRYM (prod. Sztuka Nowa/Teatr Ósmego Dnia), Pink Bitterness. Księżniczki (Sztuka Nowa) i Kolacja (Republika Sztuki Tłusta Langusta). Studiuje sztukę mediów w Akademii Sztuki w Szczecinie. Od roku 2018 razem z Verą Popovą współtworzy nieistniejący kolektyw artystyczny The Picnic Group.

Vera Popova

Performerka, choreografka i reżyserka. Od roku 2018 razem z Gosią Trajkowską współtwórczyni nieistniejącego kolektywu artystycznego The Picnic Group. Współtwórczyni spektakli „Manifest 1 (Extinction Rebellion)” i „Manifest 2 (Polska to chory kraj)” w ramach 3kolektywu, KRYM (Sztuka Nowa), Pink Bitterness. Księżniczki (Sztuka Nowa), Kolacja (Tłusta Langusta). Performerka m.in. w spektaklach: „Pompa Funebris” (reż. Pol/Żakowski, Sztuka Nowa), “Kijowska” (reż. Dima Łewycki, Biennale Warszawa), „7 pieśni o Awangardzie” i „Przed Wojną. Wojna. Po wojnie” (reż. Grzegorz Laszuk, Komuna//Warszawa), Sideways Rain” (reż. Guillermo Botelho, Cie Alias, Ciało/Umysł).

Kategorie
Projekty

DZIECI SATURNA / strona www

Jedną z dwóch części rezydencji „Dzieci Saturna” jest umieszczony w internecie hipertekst umożliwiający podróżowanie szlakiem prawdziwych historii bohaterek i bohaterów opowiadających o własnych doświadczeniach. Są to w większości osoby już dorosłe, które w bardzo młodym wieku zmagały się lub wciąż zmagają z kryzysem zdrowia psychicznego. Znajdziemy tam też historię opowiedzianą z perspektyw matki dziecka chorującego na ciężką depresję czy 17-letniej dziewczyny, która dzięki pomocy psycholożki przestała się samookaleczać.

Na stornie internetowej „Dzieci Saturna” opublikowane zostały fragmenty rozmów przeprowadzonych z osobami, które podzieliły się z nami swoimi doświadczeniami.

www: http://dziecisaturna.pl/

Nasza strona nie ma na celu udzielenia profesjonalnej pomocy psychologicznej.

Jeśli potrzebujesz takiej pomocy w zakładce STACJA POMOCOWA znajdują się namiary na miejsca gdzie możesz ją znaleźć.

Nasze bohaterki i bohater są na różnych etapach radzenia sobie ze swoimi problemami. Ich opowieści w żadnym razie nie wyznaczają normy przebiegu kryzysu zdrowia psychicznego ani uniwersalnego sposobu radzenia sobie z nim. Każdy przypadek jest inny i wymaga indywidualnego podejścia.

Większość naszych bohaterów związana jest ze środowiskiem artystycznym. Wynika to tylko i wyłącznie z faktu, że szukając osób gotowych opowiedzieć nam o swoim doświadczeniu zamieściłyśmy ogłoszenie w mediach społecznościowych. W związku z czym w pierwszej kolejności odezwały się do nas osoby związane z naszym środowiskiem. Zależy nam na podkreśleniu tego faktu, ponieważ nie chciałybyśmy utwierdzać stereotypu, że  problemy psychiczne dotyczą konkretnych grup zawodowych.

Zebrany materiał przedstawiłyśmy pedagożce, specjalistce w dziedzinie suicydologii Lucynie Kicińskiej. W wyniku konsultacji jako artystki stanęłyśmy przed trudnym dylematem. Co i jak można mówić? Czy szczere wyznanie osoby zmagającej się z kryzysem zdrowia psychicznego, może zawierać treści potencjalnie szkodliwe dla innej osoby zmagającej się ze swoim kryzysem lub dla samego narratora/narratorki?

O problemach i dylematach pojawiających się w trakcie naszej pracy chciałybyśmy m.in. porozmawiać podczas panelu dyskusyjnego, który odbędzie się 1 czerwca 2020 na fanpage”u Sceny Roboczej:


Wydarzenie współfinansowane ze środków budżetowych Miasta Poznania oraz Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Dofinansowane ze środków Narodowego Centrum Kultury w ramach programu “Kultura w sieci”.

Kategorie
Rezydencje

WSZYSTKO SIĘ ZMIENI // M. Popiel, P. Świerczek, M. Wajdzik-Radziejowski, A. Kamińska

Ile lat ma twój telefon? A komputer? Ile telefonów/komputerów zużyłeś/aś do tej pory w swoim życiu?

W latach 90. cyberpunk straszył nas technologią, która wymknie się spod kontroli i zniszczy ludzkość. Tymczasem prawdziwe zagrożenie leży gdzie indziej. Każdy gest wymiany sprzętu na nowy to nie tylko doraźna zmiana jakości naszego życia, ale i realne, choć odwleczone w czasie konsekwencje dla naszej planety.

Wartość surowców wtórnych znajdujących się w samych tylko telefonach, które przechowujemy w swoich szufladach, przekracza 230 milionów zł. W skali globalnej, rocznie na śmietnik trafia ponad 40 milionów ton elektrośmieci. Rosnące sterty zużytych sprzętów trafiają głównie na wysypiska w Afryce subsaharyjskiej, gdzie nielegalnie i często w niewolniczych warunkach odzyskuje się z nich cenne pierwiastki, takie jak miedź, kobalt, żelazo, cyna a nawet złoto i srebro. Ten proceder zagraża nie tylko zaangażowanym w niego osobom, ale i środowisku naturalnemu: niebezpieczne substancje przenikają do wód i gleb.

Trudno dziś wyobrazić sobie funkcjonowanie w świecie bez smartfona, tabletu czy laptopa. Sprzęty osobiste zapewniają nam możliwość pracy, komunikacji i orientacji w terenie, dają dostęp do informacji i usług, często nader dosłownie ratują życie. Poza wszystkim jednak, są naszymi najwierniejszymi i najintymniejszymi kompanami, towarzyszącymi nam w niemal każdym momencie życia (kto nigdy nie był z telefonem w łóżku czy w toalecie?). Za pilnie strzeżonym hasłem znajdują się sekrety, które zna tylko nasz sprzęt osobisty i które odejdą w niepamięć wraz ze śmiercią jego albo naszą.

Elektrośmieci są przestrzenią do pracy zarówno dla archeolożek, jak i sprzątaczy. Zabieramy się więc do roboty: lawirując pomiędzy intymnością ludzkiego gestu a przytłaczającym ogromem globalnego problemu odkrywamy opowieści skrywane przez nasze laptopy, telefony i inne sprzęty osobiste. Mając świadomość tego, że wszystko się zmienia, snujemy potencjalne wizje przyszłości. Choć na horyzoncie majaczy apokalipsa, nie rezygnujemy z nadziei, próbując odnaleźć drogę do utopii. Nieustannie stawiamy pytania o rolę jaką w tej drodze mogą odegrać człowiek i technologia.

Wszystko się zmieni, ale zanim zmieni się na lepsze, będzie jeszcze gorzej.

Hardware, 1990, reż. Richard Stanley

WSZYSTKO SIĘ ZMIENI
M. Popiel, P. Świerczek, M. Wajdzik-Radziejowski, A. Kamińska

Artyści_stki: Monika Popiel / Paweł Świerczek / Michał Wajdzik-Radziejowski (Rabbit on the Moon) / Anna Kamińska

Produkcja: Stowarzyszenie Scena Robocza

Premiera: 24.07.2020



Twórcy

Anna Kamińska – tancerka, choreografka. W 2016 roku ukończyła Akademię Sztuk Teatralnych na Wydziale Teatru Tańca w Bytomiu, a w 2019 kierunek Media Interaktywne i Widowiska w Instytucie Teatru i Sztuki Mediów (UAM Poznań). Doktorantka w Katedrze Teatru i Sztuki Mediów. Wykłada na kierunku Wiedza o teatrze oraz Media Interkatywne i Widowiska. Stypendystka Alternatywnej Akademii Tańca na rok 2019 oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rok 2017. Tworzy na pograniczu choreografii oraz sztuki nowych mediów realizując instalacje, spektakle oraz performance, w których warstwa dźwiękowa kreowana jest poprzez ruch ciała i interakcję z obiektami. Współtworzy łódzką grupę LineAct, która zajmuje się sztuką site-specific.

Michał Wajdzik Radziejowski / Rabbit on the Moon – Rabbit On The Moon to solowy projekt Michała Wajdzika-Radziejowskiego (połowa duetu The Party Is Over). Połączenie surowej elektroniki z przestrzennymi dźwiękami i charakterystycznymi rytmami, inspirowane muzyką poznaną w różnych zakątkach świata, śląskim industrialem, klasyczną elektroniką i nowymi brzmieniami. Dotychczasowe wydania: „Low Gravity Techno Experience” (2017) EP „RANDOM” (2019). Rabbit On The Moon stworzył muzykę do projektów teatralnych Rafała Urbackiego „Bloki i familoki” (2015, Teatr Śląski w Katowicach), „Erynie zostaną za drzwiami” (2016, Teatr Stary w Krakowie) i „Jaram się” (2016-2017, Teatr Śląski w Katowicach / Industriada). Wziął udział w projekcie „Mix the city Katowice”, którego kuratorem był Ghostpoet (2017). Opracował i wykonał muzyki na żywo do filmu „Metropolis” (Elektronarracje 2018, Wakacyjne Kadry i Dźwięki Cieszyn 2018, 21. Festiwal Filmów Kultowych) oraz wyprodukował muzykę do komiksu „Victoria” (Elektronarracje 2018).

Paweł Świerczek – dramaturg, performer, organizator kultury. Ukończył kulturoznawstwo na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach oraz Laboratorium Nowych Praktyk Teatralnych na Uniwersytecie SWPS w Warszawie. W 2017 roku napisał debiutancki dramat „Odwołany” (wystawiony przez Teatr Wóz Tespisa/Teatr Naumiony w reż. Iwony Woźniak w ramach Katowickiej Rundy Teatralnej) oraz przetłumaczył na język polski „Chromę. Księgę kolorów” Dereka Jarmana. Był autorem adaptacji i dramaturgiem scenicznej interpretacji „Chromy” w Teatrze Studio w Warszawie (2019, reż. Grzegorz Jaremko) a także konsultantem dramaturgicznym przy adaptacji tej samej książki w Teatrze Muzycznym Capitol we Wrocławiu (2019, reż. Rafał Matusz). W 2018 roku w berlińskim Sophiensaele stworzył solowy performans „Wungiel i Donga / Of Coal and Rainbow” zderzający górniczą i queerową tradycję Górnego Śląska oraz wystąpił w performansie „Hybris, cz. 1” w reż. Michała Borczucha i Dominiki Biernat (Festiwal Pomada w Warszawie). W 2019 roku wyreżyserował zbiorowy performans „Jestem” w ramach Generatora Malta (Festiwal Malta w Poznaniu) poruszający temat bezbronności jako narzędzia dla pokoju. W tym samym roku stworzył instalację „Przegięty dom seniorki i seniora” (Scena Robocza / Sąsiedztwo: Granice bliskości), opowiadającą o polskich seniorach i seniorkach LGBT+. W ramach projektu Scena Nowej Dramaturgii w Teatrze im. W. Siemaszkowej w Rzeszowie napisał (we współpracy z reżyserem Sebastianem Krysiakiem) dramat „Łyknąć” opowiadający o życiu osób HIV-pozytywnych oraz recepcji HIV/AIDS w Polsce.

Monika Popiel – studentka V roku Reżyserii na Akademii Teatralnej w Warszawie. Ukończyła Wydział Fizyki Technicznej i Matematyki Stosowanej na Politechnice Gdańskiej. Reżyserka i współprogramistka spektaklu “Roja” pokazywanego w ramach festiwalu “Miasto Szczęśliwe” w Teatrze Powszechnym w Warszawie oraz na Forum Młodej Reżyserii w Krakowie. Autorka interaktywnej przestrzeni “Wspólne dźwięki” powstałej w kooperacji z kompozytorem Kamilem Szuszkiewiczem, w Scenie Roboczej w Poznaniu. We współpracy z osobami LGBT+ z doświadczeniem uchodźczym stworzyła platformę awatarową “N/A-Neighbour/Avatar” (w ramach projektu “Sąsiedztwo: Granice bliskości/ Queerowy demontaż”). W swoich działaniach i poszukiwaniach bada szeroko pojęty zmysł dotyku jako medium.

Kategorie
Rezydencje

DZIECI SATURNA // A. Baumgart, A. Matlingiewcz

„Dzieci Saturna” to projekt dokumentalny o zaostrzającym się kryzysie zdrowia psychicznego wśród młodych ludzi. Chcemy zrozumieć co pcha ich w otchłań, z której – jak im się zdaje – jedynym ratunkiem jest rezygnacja z życia.

Tygodniowo dwoje lub nawet troje nastolatków i młodych dorosłych (statystyki obejmują populację od 12 do 25 roku życia) ginie w wyniku podjętej, skutecznej próby samobójczej. Z kryzysem zdrowia psychicznego zmagają się coraz młodsze dzieci. Inspiracją dla naszego projektu jest figura Saturna – w zachodniej astrologii utożsamiana z zimnem, melancholią i stanami depresyjnymi. W mitologii Saturn (grec. Kronos) wtrącony do Tartaru przez Zeusa, jest patronem wszystkich cierpiących z nadmiaru „czarnej żółci”, odpowiedzialnej za stratę chęci do życia, brak apetytu i ogólną niemoc odczuwania radości. Dzisiejsza rzeczywistość, którą współtworzymy, niczym Saturn pożera własne dzieci. Jak możemy je uratować? Przede wszystkim zacznijmy rozmawiać.

Jak trudna i delikatna jest kwestia poruszania tematu samobójstw w mediach uzmysławia m.in. przykład amerykańskiego serialu o nastolatkach „13 powodów”, gdzie główna bohaterka opowiada co doprowadziło ją do decyzji o odebraniu sobie życia. W kilka miesięcy od premiery serialu odnotowano znaczny wzrost liczby samobójstw wśród młodzieży. Badania wskazują, że emisja kontrowersyjnego serialu miała bezpośredni wpływ na wzrost samobójczej fali. Dlatego tworząc nasz projekt postanowiłyśmy go skonsultować z psychologami i osobami, które czuwają nad bezpieczeństwem tworzonego komunikatu.

Projekt „Dzieci Saturna” składa się z dwóch części. Pierwsza to umieszczony w internecie hipertekst umożliwiający podróżowanie szlakiem prawdziwych historii bohaterek i bohaterów opowiadających o własnych doświadczeniach. Są to w większości osoby już dorosłe, które w bardzo młodym wieku zmagały się lub wciąż zmagają z kryzysem zdrowia psychicznego. Znajdziemy tam też historię opowiedzianą z perspektyw matki dziecka chorującego na ciężką depresję czy 17-letniej dziewczyny, która dzięki pomocy psycholożki przestała się samookaleczać.

➡️ http://dziecisaturna.pl/

Druga część to słuchowisko ASMR. ASMR (ang. autonomous sensory meridian response) to zjawisko przyjemnego mrowienia w okolicach głowy, szyi i innych obszarach ludzkiego ciała. Zjawisko to może zostać wywołane poprzez wizualne, słuchowe, dotykowe i zapachowe bodźce zewnętrzne. Charakter i kwalifikacja zjawiska ASMR została kilkukrotnie przebadana naukowo – jest faktyczną aktywnością mózgu, która ma dobroczynny wpływ na zdrowie. Przypuszcza się, że zamyka obszary mózgu odpowiedzialne za stres.

Odczarujmy mroczną figurę Saturna i wybierzmy się w relaksującą ASMR-ową podróż w stronę gazowego olbrzyma. O bezpieczeństwo i najwyższy komfort podróży zadba świetnie przeszkolona obsługa Cassini Exploration Space Resort.

W słuchowisku wykorzystany został fragment książki “Odyseja kosmiczna” Arthura C. Clarke’a w przekładzie Jędrzeja Polaka.


DZIECI SATURNA
A. Baumgart, A. Matlingiewicz

Twórczynie: Agata Baumgart, Aleksandra Matlingiewicz

Koncepcja: Agata Baumgart, Joanna Kowalska, Aleksandra Matlingiewicz

Projekt hipertekstu: Jakub Alejski, współpraca: Dominika Mądry

Kuratorka: Dominika Mądry

Opracowanie graficzne hipertekstu: Olga Beyga

Konsultacje merytoryczne: Lucyna Kicińska

Reżyseria dźwięku: Sebastian Dembski

Muzyka: & the romantic horse

Wsparcie merytoryczne: Ola Juchacz

Wideo: makemake

Sesja zdjęciowa: Paweł Turłaj

Kostiumy do sesji zdjęciowej: Marta Szypulska

Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA

Premiera: 22 V 2020

Wydarzenie jest objęte Honorowym Patronatem Rzecznika Praw Obywatelskich, Patronatem Honorowym Prezydenta Poznania oraz patronatem kampanii “Życie warte jest rozmowy”.


Agata Baumgart – ur. 1987 reżyserka, scenografka, graficzka, rysowniczka. Absolwentka Wydziału Reżyserii Akademii Teatralnej im Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Studiowała Grafikę na Akadem Sztuk Pięknych w Warszawie W 2017 wyreżyserowała teatr telewizji „ Spalenie Joanny” wg
tekstu Magdaleny Miecznickiej w ramach programu Teatroteka produkowanego przez Wytwórnie Filmów Dokumentalnych i Fabularnych w Warszawie. W 2018 nakręciła film dokumentalny „Love 404” dla Studio Munka w Warszawie. Zrealizowała spektakl “O szczytach rozpaczy i uśmiechu stewardessy”, który wygrał Konkurs Sceny Debiutów 2016 organizowany przez Teatr Nowy w Poznaniu . W 2015 wyreżyserowała spektakl warsztatowy Horror Story Praga w Teatrze Powszechnym w Warszawie. Między utopią a rozczarowaniem (2015). Jest autorką wielu scenografii m.in. do
spektakli: „Great Poland” w reż. A. Jakubczak w Teatrze Polskim w Poznaniu, ”Bóg w Dom” w reż K. Szyngiery w Teatrze Polskim w Bydgoszczy, ”Jak to dobrze, że mamy pod dostatkiem” w reż. K. Szyngiery w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu,“Świadkowie”(2015) w reż. K. Szyngiery w Teatrze Współczesnym w Szczecinie, “Tajemniczy ogród” w reż. K. Szyngiery w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu (2014) ”Bańka Mydlana” w reż. A. Pakuły w Teatrze Dramatycznym w
Warszawie 2009.

Aleksandra Matlingiewicz – ur. 19.03.1991r. w Rzeszowie. Aktorka, performerka, choreografka. Magister sztuki. Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu na Wydziale Aktorskim (2016), a także Akademii Muzycznej w Łodzi na specjalności choreograficznej (2012). Współpracuje z takimi artystami jak Weronika Szczawińska (Nigdy więcej Wojny, Komuna Warszawa; Lawrence z Arabii, Teatr Powszechny w Warszawie), Katarzyna Szyngiera (Uchodźczynie, Biennale Warszawa) czy Natalia Sołtysik (Skrzywienie kręgosłupa, Teatr Współczesny we Wrocławiu). Uczestniczka licznych warsztatów tańca współczesnego m.in. w Lublinie, Bytomiu czy Nowym Jorku. Była członkini Teatru Tańca Mufmi Anny Piotrowskiej. Swoją codzienność utrwala na analogowych fotografiach.

Wydarzenie współfinansowane ze środków budżetowych Miasta Poznania.

Hipertekst dofinansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego z Narodowego Centrum Kultury w ramach Programu Kultura w sieci.

Kategorie
Rezydencje

WARUNKI ZABUDOWY // A. Grabowski, Z. Szumski

„Warunki zabudowy” to tytuł projektu z pogranicza teatru plastycznego i performance, którego autorami są Arti Grabowski i Zbigniew Szumski. Artystów połączyła fascynacja teatrem absurdu, surrealistami i Tadeuszem Kantorem. Zaowocowało to w projekcie odniesieniami do tego formatu sztuki, a osią przekazu, która zdominowała tę eksperymentalną, artystyczną fuzję jest malarstwo. Motywami przewodnimi spektaklu będą kwadrat i linia, metaforycznie przedstawiające plac i mur. To historia szamana, budowniczego placów i murów podziałów, próbującego odczarować wydarzenia z Placu Niebiańskiego Spokoju z 89’, Trzech Kultur 68’, Murów: berlińskiego, palestyńskiego, chińskiego, meksykańskiego. Spektakl kolażowo oparty jest na tekstach własnych, Franza Kafki „Historia budowy muru Chińskiego“, Alejandro Jodorowskiego „Podręcznik Psychomagii”, Deyan Sudjica „Kompleks gmachu. Architektura władzy” i Alfreda Kubina „Po tamtej stronie”. 

„Zetnij rosnące pośrodku drzewo, następnie konsekwentnie wykarczuj połać amazońską. Sproszkowany Księżyc wymieszaj z cementem, a z tak uszlachetnionej zaprawy uformuj miliard jeden kostek brukowych, którymi wyłóż powstałe karczowisko. Na tak przygotowanym placu zabaw postaw zamek, pomnik z piaskowej babki, a teren ogrodź murem zwieńczonym tulipanami, kolczastym horyzontem i fosą utkaną z jarmułek, hidżabów, ukraińskich koszul – i czymkolwiek, co tam jeszcze bezużytecznego masz w szafie. Podczas uroczystego otwarcia nowo powstałego Placu wmurować należy tablicę upamiętniającą – koniecznie ze składem chemicznym wszystkich podziałów, recepturą na selekcję wykolejonych, tęczowych, ufarbowanych, tych co to pod prąd myśleli, że płyną. Po latach obal babkę, a foremki przetop na pochodnie i czołgi…Pamiętaj jednak, że i tak możliwe będzie zatrzymanie natarcia zwykłymi reklamówkami, w których przenoszona jest pamięć”. – Arti Grabowski


WARUNKI ZABUDOWY
A. Grabowski, Z. Szumski

Scenariusz: Zbigniew Szumski i Arti Grabowski

Reżyseria: Zbigniew Szumski

Występuje: Arti Grabowski

Światła: Przemo Kruk

Asystentka: Katarzyna Lewińska

Technika: Aleksandra Kołodziej, Jacek Kobra

Statyści: Krzysztof Mrug, Sebastian Mager

Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA

Partner: Teatr CINEMA

Premiera: 21 II 2020

fot. Maciej Zakrzewski


Twórcy_czynie

dr hab. Arti Grabowski

Absolwent Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Artysta interdyscyplinarny: malarz, performer, aktor, reżyser teatralny. Zajmuje się również sztuką wideo oraz ‘instalakcją’. Występował na festiwalach sztuki performance, biennale oraz przeglądach sztuki w różnych zakątkach świata. Kierownik Pracowni Sztuki Performance na Wydziale Intermediów Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Kurator Międzynarodowych Spotkań Performerów w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie oraz kilku wystaw o zasięgu międzynarodowym: “Kwiaty Zła”, “Stan zagrożenia”. Wyreżyserował monodramy: “Kamica79” oraz “W zawieszeniu”. Współpracował z poznańskim teatrem „Porywacze ciał”, z którym zrealizował pięć spektakli; Teatrem “Brama” oraz Stowarzyszeniem “Fort Sztuki’.

Arti to nieskrępowana ograniczeniami, dualistyczno-periodyczna osobowość twórcza. Nomadyczne, niesubordynowane zwierzę uodpornione szczepionką absurdu, dystansu i entuzjazmu. Społecznik, pasjonat biegów górskich oraz wszelakich aktywności psychofizycznych. Lubieżnik kulturalny, furiat faszerowany romantyzmem i cynicznym pietyzmem. Miłośnik minimalizmu, artystycznych przewyższeń, kulinarnych przeciążeń, nietuzinkowych fetyszy, herbaty matchy, oplątw, obrzęków, a nade wszystko nosaczy sundajskich.

Zbigniew Szumski

Studiował na wydziale malarstwa i grafiki w PWSSP w Gdańsku, dyplom u prof. Jerzego Krechowicza w 1983 r. Zajmuje się rysunkiem, plakatem, grafiką, scenografią i reżyserią teatralną. Jest współzałożycielem i reżyserem wszystkich przedstawień Teatru Cinema, który działa od 1992 roku. Mieszka i pracuje w Michałowicach w Karkonoszach.