Jestem reżyserem, aktorem, scenografem i producentem. Ukończyłem Kulturoznawstwo na UAM. W latach 1993-2015 byłem liderem Teatru Strefa Ciszy.
W roku 2016 rozpocząłem samodzielną drogę artystyczną, realizując m.in. dyptyk poświęcony osobom wykluczonym społecznie: „Nie mów nikomu” powstał w Scenie Roboczej z udziałem osób niesłyszących, a „Spójrz na mnie” z udziałem osób niewidomych w Teatrze Śląskim w Katowicach. Na stałe jestem związany ze Sceną Roboczą w Poznaniu, której jestem pomysłodawcą oraz opiekunem artystycznym. Prywatnie pasjonuję się roślinami doniczkowymi i ogrodami.
Spektakl Sceny Roboczej, który najlepiej mnie opisuje to „Żegnaj Olimpio (Ostatnia Inwentaryzacja)” autorstwa Duncan/Krężel/Rößling. Pożegnania z kolejnymi siedzibami, ludźmi i spektaklami to stały element mojego doświadczenia.
Co będzie za 20 lat w teatrze? Nieśmiertelne „Mayday”.
Jestem absolwentką kierunku wiedza o teatrze na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Działam m.in. jako wykładowczyni w Studium Sztuki Teatralno-Aktorskiej STA, kuratorka (Festiwal Nowa Siła Kuratorska XIII; instalacja interaktywna „Jeszcze będziemy wrażliwi” Pawilon, 2022; wystawa „Stealing beauty” Scena Robocza, 2025) i krytyczka teatralna. Należę do lokalnego kolektywu dziennikarskiego HI VIBE.
W Scenie Roboczej współpracuję z twórcami przy realizacji projektów, a także koordynuję działania komunikacjno-promocyjne. Dbam żeby wydarzenia nie tylko powstawały, ale też znajdowały swoją publiczność. Po godzinach oddaję się wzruszeniom i głaskaniu piesków.
Najbardziej niecodzienną rzeczą, jaką widziałam w teatrze, był taniec w deszczu. Wydaje mi się, że wymaga on więcej odwagi i spontaniczności niż przejście ulicą w nietypowym stroju.
W teatrze powinniśmy zmniejszyć dystans między sceną a widownią – zbyt często jesteśmy od siebie zbyt daleko.
Jestem absolwentką lingwistyki komputerowej oraz analizy danych na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Przez ostatni rok pracowałam jako analityczka danych, szukając w liczbach wzorców i wskazówek na przyszłość. Równocześnie te liczby, choć wdzięcznie tworzące spójną strukturę, jak nic innego przypominają mi, że to coś innego stanowi moją własną esencję.
W Scenie Roboczej mam okazję być jej znacznie bliżej – tworząc i pisząc treści promujące działalność teatru, kontaktując się z mediami czy sama będąc odbiorczynią sztuki tworzonej w ramach tej przestrzeni.
Moją prywatną formą wyrazu jest taniec swingowy – ciepły i wyzwalający sposób, w jaki czarnoskórzy Amerykanie na początku XX wieku zamknęli swoje przeżywanie bardzo mrocznych czasów, a który ja mam przywilej kultywować jako tancerka i instruktorka tego tańca.
W grze aktorskiej najbardziej cenię to, że dostaję dostęp do współprzeżywania najbardziej intymnych doświadczeń drugiego człowieka.
W teatrze najbardziej zaskakuje mnie, jak zróżnicowanymi środkami można utworzyć drogę do tego właśnie wspólnego odczuwania bardzo specyficznej emocji, która wydarza się tu i teraz, a która żyje we mnie jeszcze długo po zakończonym spektaklu.
Jestem absolwentką sztuki pisania na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Jestem absolwentką Architektury Wnętrz, obecnie w trakcie dyplomu magisterskiego ze Scenografii na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu.
Moja praktyka twórcza skupia się na obserwacji świata i próbie zrozumienia go z wielu perspektyw. Interesują mnie zjawiska społeczne i kulturowe oraz cybernetyczność, a w szczególności ich fuzja i wzajemne wpływy.
W Scenie Roboczej rozwijam swoje umiejętności w zakresie komunikacji i promocji. Dzięki temu mam okazję zaspokoić swoją potrzebę dogłębnego zrozumienia fukcjonalności i procesu powstawania spektakli teatralnych.
Teatr jest dla mnie możliwością do odkrywania i tworzenia nowych światów. Rzeczywistość przedstawiona bywa bardziej autentyczna od tej, w której istniejemy na co dzień.
Jestem projektantką graficzką, absolwentką grafiki projektowej na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Najbardziej lubię tworzyć ilustracje i plakaty z użyciem prostych form i mocnych kolorów. W Scenie Roboczej zajmuję się tworzeniem oprawy graficznej wydarzeń. W wolnym czasie czytam i jeżdżę rowerem.
Kwestia, którą usłyszałam na scenie, a która nie chce wyjść mi z
głowy to „co jest po drugiej stronie?”.
W teatrze nie mogę się powstrzymać od zapominania o wszystkim innym.
fot. Marek Palczewski
Jestem absolwentem kulturoznawstwa na poznańskim Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza oraz niedoszłym absolwentem etnomuzykologii na Uniwersytecie Warszawskim.
Po trzyletniej współpracy z Fundacją Barak Kultury przeszedłem do Sceny Roboczej, gdzie zajmuję się organizacją techniczną oraz obsługą i realizacją wydarzeń.
W wolnych chwilach oglądam dużo filmów, czytam, gram na gitarze oraz zbieram pierwsze wydania płyt winylowych.
Spektakl zdobywa moją uwagę, kiedy przy nim pracuję.
Najważniejszą rolą teatru jest mieć wiele ról.
Jestem muzykiem, kompozytorem, performerem i realizatorem dźwięku. Specjalizuję się w realizacji koncertów i spektakli teatralnych, jak również nagraniach muzycznych i filmowych.
Swoje doświadczenie zyskałem w pracy podczas tras koncertowych i realizacji dla instytucji i artystów z całej Polski. Gram i tworzę od trzydziestu lat i staram się to doświadczenie przenieść na pracę w teatrze.
W pracy kieruję się zasadą, że nie ma rzeczy niemożliwych, a co najwyżej trudne do zrealizowania. W wolnym czasie zajmuję się muzyką, spacerami i marzeniem.
Na dobry spektakl składa się wiele osób.
W teatrze najbardziej lubię spotkania.
Jestem technikiem teatralnym i estradowym, specjalizującym się w oświetleniu.
Swoje doświadczenie zdobyłem podczas pracy przy festiwalach teatralnych, takich jak „Bramat” w Goleniowie czy „Kontrapunkt” w Szczecinie. Wielokrotnie współprodukowałem wystawy ze szczecińską galerią sztuki „TRAFO” oraz niezależnymi artystami. Na codzień współpracuję ze Stargardzkim Centrum kultury, Goleniowskim Domem Kultury, Teatrem Kana i Sceną Roboczą.
W Scenie Roboczej reżyseruję i realizuję światła oraz efekty specjalne.
Prywatnie jestem muzykiem, pisarzem oraz entuzjastą elektroniki.
Jestem absolwentką szkoły policealnej na kierunku technik archiwista.
Angażuję się w wiele działań wolontariackich. Wspieram Fundację Głosem Zwierząt, gdzie opiekuję się kotami. Brałam także udział w organizacji Pyrkonu, oraz reprezentowałam Fundację Masz Wielką Wartość podczas Targów Wolontariatu, wspierając osoby poruszające się na wózkach. W wolnym czasie lubię słuchać muzyki i spędzać czas na świeżym powietrzu, szczególnie gdy dopisuje pogoda.
W Scenie Roboczej dbam o czystość i porządek. W swojej pracy cenię możliwość wykonywania obowiązków bez niepotrzebnego pośpiechu.
W teatrze najbardziej lubię spektakle, które potrafią jednocześnie poruszyć i rozbawić.
Mój wymarzony spektakl opowiadałby o początkach wchodzenia w dorosłość.
Jestem aktorką, reżyserką, instruktorką teatralną i animatorką kultury. Organizuję i koordynuję międzynarodowe projekty teatralne w obszarze social community art. Jestem absolwentką Narodowego Uniwersytetu Sztuki w Charkowie (Ukraina) na wydziale Aktor Teatru Animacji. Od 2014 roku mieszkam w Polsce. Współpracuję z Biblioteką Wojewódzką w Poznaniu, Teatrem Ósmego Dnia, Teatrem Animacji w Poznaniu oraz Teatrem Cinema. Jestem wiceprezeską Stowarzyszenia Scena Robocza i szczęśliwą matką wesołego Brunia.
W teatrze czuję się coraz częściej zakłopotana.
Gdybym do końca życia miała oglądać wyłącznie jeden spektakl, to na pewno nie byłby to spektakl. Wolałabym już oglądać wschody i zachody słońca.
Nie jestem artystką, jestem księgową i bardzo lubię swoją pracę.
Dbam o to, aby w finansach Sceny Roboczej wszystko się zgadzało.
