Jestem reżyserem, aktorem, scenografem i producentem. Ukończyłem Kulturoznawstwo na UAM. W latach 1993-2015 byłem liderem Teatru Strefa Ciszy.
W roku 2016 rozpocząłem samodzielną drogę artystyczną, realizując m.in. dyptyk poświęcony osobom wykluczonym społecznie: „Nie mów nikomu” powstał w Scenie Roboczej z udziałem osób niesłyszących, a „Spójrz na mnie” z udziałem osób niewidomych w Teatrze Śląskim w Katowicach. Na stałe jestem związany ze Sceną Roboczą w Poznaniu, której jestem pomysłodawcą oraz opiekunem artystycznym. Prywatnie pasjonuję się roślinami doniczkowymi i ogrodami.
Spektakl Sceny Roboczej, który najlepiej mnie opisuje to „Żegnaj Olimpio (Ostatnia Inwentaryzacja)” autorstwa Duncan/Krężel/Rößling. Pożegnania z kolejnymi siedzibami, ludźmi i spektaklami to stały element mojego doświadczenia.
Co będzie za 20 lat w teatrze? Nieśmiertelne „Mayday”.
Jestem absolwentką malarstwa na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. Malarstwo stało się dla mnie punktem wyjścia do pracy z przestrzenią, światłem i emocją – od obrazu zaczęła się moja droga w stronę sztuk wizualnych i teatru. Poza tym zajmuję się też charakteryzacją – w tym obszarze działam na planach zdjęciowych, w teatrze i przy innych projektach artystycznych.
W Scenie Roboczej zajmuję się produkcją spektakli i wydarzeń. Współpracuję z artystami na wszystkich etapach procesu: od rozwijania koncepcji, przez planowanie i logistykę, aż po przygotowanie i realizację projektu.
W wolnym czasie wspinam się, chodzę po górach i jeżdżę na rowerze.
Fascynuje mnie moment, w którym teatr przestaje być fizyczną przestrzenią, a staje się światem przedstawionym.
Lubię, gdy scenografia wzmacnia znaczenie spektaklu i staje się jego integralną częścią.
Jestem kulturoznawczynią, literaturoznawczynią, pisarką i poetką. Swoje teksty publikowałam m.in. w „Odrze”, „Czasie Kultury” i „Stronie Czynnej”. Jesienią 2025 roku nakładem wydawnictwa WBPiCAK ukazał się mój debiut poetycki „podloty”.
Jestem współzałożycielką Stowarzyszenia Slamka, w którym zajmuję się organizacją wydarzeń literackich w Poznaniu.
W Scenie Roboczej dbam o promocję wydarzeń oraz sprawny przepływ informacji między twórcami i odbiorcami kultury. W wolnym czasie oglądam wideoeseje na YouTube.
Gdyby nigdy nie wymyślono teatru, to ludzie z nudów graliby w kalambury.
Kiedy widzę, że w trakcie spektaklu aktor zapomina tekstu to najpierw bardzo się stresuję, a potem w myślach podrzucam mu jakąś niepoważną kwestię, np. „U licha! Już przeszło 40 lat mówię prozą, nic o tym nie wiedząc!”
Jestem absolwentką kierunku wiedza o teatrze na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Działam m.in. jako wykładowczyni w Studium Sztuki Teatralno-Aktorskiej STA, kuratorka (Festiwal Nowa Siła Kuratorska XIII; instalacja interaktywna „Jeszcze będziemy wrażliwi” Pawilon, 2022; wystawa „Stealing beauty” Scena Robocza, 2025) i krytyczka teatralna. Należę do lokalnego kolektywu dziennikarskiego HI VIBE.
W Scenie Roboczej odpowiadam za promocję wydarzeń, przede wszystkim koordynując naszą obecność w mediach społecznościowych i w przestrzeni miejskiej, a wolny czas najchętniej spędzam wzruszając się i głaszcząc pieski.
Najbardziej niecodzienną rzeczą, jaką widziałam w teatrze, był taniec w deszczu. Wydaje mi się, że wymaga on więcej odwagi i spontaniczności niż przejście ulicą w nietypowym stroju.
W teatrze powinniśmy zmniejszyć dystans między sceną a widownią – zbyt często jesteśmy od siebie zbyt daleko
Jestem absolwentką lingwistyki komputerowej oraz analizy danych na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Przez ostatni rok pracowałam jako analityczka danych, szukając w liczbach wzorców i wskazówek na przyszłość. Równocześnie te liczby, choć wdzięcznie tworzące spójną strukturę, jak nic innego przypominają mi, że to coś innego stanowi moją własną esencję.
Realizując praktyki w Scenie Roboczej mam okazję być jej znacznie bliżej – tworząc i pisząc treści promujące działalność teatru, kontaktując się z mediami czy sama będąc odbiorczynią sztuki tworzonej w ramach tej przestrzeni.
Moją prywatną formą wyrazu jest taniec swingowy – ciepły i wyzwalający sposób, w jaki czarnoskórzy Amerykanie na początku XX wieku zamknęli swoje przeżywanie bardzo mrocznych czasów, a który ja mam przywilej kultywować jako tancerka i instruktorka tego tańca.
W grze aktorskiej najbardziej cenię to, że dostaję dostęp do współprzeżywania najbardziej intymnych doświadczeń drugiego człowieka.
W teatrze najbardziej zaskakuje mnie, jak zróżnicowanymi środkami można utworzyć drogę do tego właśnie wspólnego odczuwania bardzo specyficznej emocji, która wydarza się tu i teraz, a która żyje we mnie jeszcze długo po zakończonym spektaklu.
Jestem projektantką graficzką, absolwentką grafiki projektowej na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Najbardziej lubię tworzyć ilustracje i plakaty z użyciem prostych form i mocnych kolorów. W Scenie Roboczej zajmuję się tworzeniem oprawy graficznej wydarzeń. W wolnym czasie czytam i jeżdżę rowerem.
Kwestia, którą usłyszałam na scenie, a która nie chce wyjść mi z
głowy to „co jest po drugiej stronie?”.
W teatrze nie mogę się powstrzymać od zapominania o wszystkim innym.
fot. Marek Palczewski
Jestem absolwentem kulturoznawstwa na poznańskim Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza oraz niedoszłym absolwentem etnomuzykologii na Uniwersytecie Warszawskim.
Po trzyletniej współpracy z Fundacją Barak Kultury przeszedłem do Sceny Roboczej, gdzie zajmuję się organizacją techniczną oraz obsługą i realizacją wydarzeń.
W wolnych chwilach oglądam dużo filmów, czytam, gram na gitarze oraz zbieram pierwsze wydania płyt winylowych.
Spektakl zdobywa moją uwagę, kiedy przy nim pracuję.
Najważniejszą rolą teatru jest mieć wiele ról.
Jestem muzykiem, kompozytorem, performerem i realizatorem dźwięku. Specjalizuję się w realizacji koncertów i spektakli teatralnych, jak również nagraniach muzycznych i filmowych.
Swoje doświadczenie zyskałem w pracy podczas tras koncertowych i realizacji dla instytucji i artystów z całej Polski. Gram i tworzę od trzydziestu lat i staram się to doświadczenie przenieść na pracę w teatrze.
W pracy kieruję się zasadą, że nie ma rzeczy niemożliwych, a co najwyżej trudne do zrealizowania. W wolnym czasie zajmuję się muzyką, spacerami i marzeniem.
Na dobry spektakl składa się wiele osób.
W teatrze najbardziej lubię spotkania.
Jestem technikiem teatralnym i estradowym, specjalizującym się w oświetleniu.
Swoje doświadczenie zdobyłem podczas pracy przy festiwalach teatralnych, takich jak „Bramat” w Goleniowie czy „Kontrapunkt” w Szczecinie. Wielokrotnie współprodukowałem wystawy ze szczecińską galerią sztuki „TRAFO” oraz niezależnymi artystami. Na codzień współpracuję ze Stargardzkim Centrum kultury, Goleniowskim Domem Kultury, Teatrem Kana i Sceną Roboczą.
W Scenie Roboczej reżyseruję i realizuję światła oraz efekty specjalne.
Prywatnie jestem muzykiem, pisarzem oraz entuzjastą elektroniki.
Jestem aktorką, reżyserką, instruktorką teatralną i animatorką kultury. Organizuję i koordynuję międzynarodowe projekty teatralne w obszarze social community art. Jestem absolwentką Narodowego Uniwersytetu Sztuki w Charkowie (Ukraina) na wydziale Aktor Teatru Animacji. Od 2014 roku mieszkam w Polsce. Współpracuję z Biblioteką Wojewódzką w Poznaniu, Teatrem Ósmego Dnia, Teatrem Animacji w Poznaniu oraz Teatrem Cinema. Jestem wiceprezeską Stowarzyszenia Scena Robocza i szczęśliwą matką wesołego Brunia.
W teatrze czuję się coraz częściej zakłopotana.
Gdybym do końca życia miała oglądać wyłącznie jeden spektakl, to na pewno nie byłby to spektakl. Wolałabym już oglądać wschody i zachody słońca.
Ukończyłem filozofię na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Od ponad dekady związany jestem z branżą organizacji społecznych jako animator lokalnych społeczności. Sprawnie rozszyfrowuję ustawy ważne dla NGO. Wprawiony kontroler, ewaluator i sprawozdawca.
W Scenie Roboczej odpowiadam za obieg dokumentów finansowych i ich zgodność z założeniami projektu. W wolnym czasie prowadzę rowerową kawiarenkę naprawczą Zębatka na poznańskich Garbarach.
Gdybym miał swoje 5 minut na scenie, wystąpiłbym w roli drzewa, bo drzewa w mieście są ważne.
Scena Robocza to dla mnie miejsce pracy i rozwoju na polu edukacji kulturalnej.
Nie jestem artystką, jestem księgową i bardzo lubię swoją pracę.
Dbam o to, aby w finansach Sceny Roboczej wszystko się zgadzało.
