POZNAJ NAS

Zespół

Adam Ziajski

Opiekun artystyczny

Jestem reżyserem, aktorem, scenografem i producentem. Ukończyłem Kulturoznawstwo na UAM. W latach 1993-2015 byłem liderem Teatru Strefa Ciszy.

W roku 2016 rozpocząłem samodzielną drogę artystyczną, realizując m.in. dyptyk poświęcony osobom wykluczonym społecznie: „Nie mów nikomu” powstał w Scenie Roboczej z udziałem osób niesłyszących, a „Spójrz na mnie” z udziałem osób niewidomych w Teatrze Śląskim w Katowicach. Na stałe jestem związany ze Sceną Roboczą w Poznaniu, której jestem pomysłodawcą oraz opiekunem artystycznym. Prywatnie pasjonuję się roślinami doniczkowymi i ogrodami.

Spektakl Sceny Roboczej, który najlepiej mnie opisuje to “Żegnaj Olimpio (Ostatnia Inwentaryzacja)” autorstwa Duncan/Krężel/Rößling. Pożegnania z kolejnymi siedzibami, ludźmi i spektaklami to stały element mojego doświadczenia.

Co będzie za 20 lat w teatrze? Nieśmiertelne “Mayday”.

fot. Ula Jocz

Michał Kosicki

Specjalista ds. finansów

Ukończyłem filozofię na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Od ponad dekady związany jestem z branżą organizacji społecznych jako animator lokalnych społeczności. Sprawnie rozszyfrowuję ustawy ważne dla NGO. Wprawiony kontroler, ewaluator i sprawozdawca.

W Scenie Roboczej odpowiadam za obieg dokumentów finansowych i ich zgodność z założeniami projektu. W wolnym czasie prowadzę rowerową kawiarenkę naprawczą Zębatka na poznańskich Garbarach.

Gdybym miał swoje 5 minut na scenie, wystąpiłbym w roli drzewa, bo drzewa w mieście są ważne. 

Scena Robocza to dla mnie miejsce pracy i rozwoju na polu edukacji kulturalnej.

fot. Ula Jocz

Olga Strizniovia

Producentka

Jestem menedżerką kultury i artystką. Ukończyłam kierunek sztuka i wzornictwo ceramiki na Państwowym Uniwersytecie im. Puszkina w Brześciu, uzyskując tytuł pedagog-artysta. Od 2018 roku mieszkam w Poznaniu.

W 2023 roku założyłam Fundację Kut, której misją jest rozwój sztuki i kultury polskiej oraz białoruskiej.

W Scenie Roboczej odpowiadam za produkcję spektakli. Wolny czas spędzam na organizacji wydarzeń dla dzieci i młodzieży, rozmawiając o tym co jeszcze chcemy zrobić i jak zmienić Świat wokół siebie.

Spektakl, który nigdy mi się nie znudzi to życie, tym bardziej otoczone niedoskonałością.

W teatrze najważniejsze dla mnie jest to czego nie widać: prawdziwość ukryta za kurtynami.

fot. Ula Jocz

Natalia Klupp

Producentka

Jestem aktorką, animatorką kultury, reżyserką, organizatorką i producentką wydarzeń kulturalnych. Koordynowałam i wspierałam organizację plenerowych festiwali teatralnych i innych przedsięwzięć kulturalnych (w tym z mniejszością ukraińską, również przed wojną). Rozwijam się w zakresie dostępności działań i wydarzeń kulturalnych. Z urodzenia i serca poznanianka. Z wykształcenia kulturoznawca. Stypendystka Miasta Poznania w zakresie działalności kulturalnej w roku 2021 i 2023.

W Scenie Roboczej pełnię rolę inspicjentki oraz producentki wykonawczej.

W wolnym czasie zachwycam i irytuję się teatrem. Jestem rowerzystką, poszukiwaczką (zwykle nieskuteczną) sensów. A przede wszystkim dumną miłośniczką i opiekunką adoptowanych Szczurków o przeszłości laboratoryjnej.

Teatr to dla mnie zdarzenie, które zarówno po stronie twórców, jak i odbiorców powoduje poruszenie większe niż rzeczywistość. To “sztuka” uświadamiania, odciągania lub przyciągania uwagi. I przyzwolenia na głębsze przeżywanie. Zarazem i sam teatr jest, według mnie, przeżywaniem.

Nie wyobrażam sobie spektaklu bez napiętych mięśni, zdziwienia, zaskoczenia i poruszenia.

fot. Ula Jocz

Ola Jaruszewska

Specjalistka ds. komunikacji

Jestem filolożką polską i design managerką. W Scenie Roboczej zajmuję się komunikacją oraz obsługą wydarzeń, spełniając się w działaniach marketingowych i organizacyjnych.

W wolnym czasie piszę, głównie do rymu, odwiedzam kawiarnie oraz podróżuję pociągiem. Lubię rzeczy.

Mój ulubiony rekwizyt w Scenie Roboczej to tygrys, bez dwóch zdań. Przy każdym pokazie “Naszej Racji” nie mogę wyjść z podziwu, ile on jest w stanie pomieścić.

Najbardziej chciałabym zobaczyć spektakl o daltonizmie. Czuję, że to bardzo pojemny temat, do odzwierciedlenia na wielu płaszczyznach. Bo gdyby tak móc spojrzeć oczami tych, którzy są ślepi na barwy?

fot. Ula Jocz

Michalina Cendrowska

Specjalistka ds. komunikacji

Jestem kulturoznawczynią, literaturoznawczynią i aspirującą pisarką. Swoje teksty publikowałam m.in. w “Odrze”, “Czasie Kultury” i “Stronie Czynnej”. Jestem współzałożycielką Stowarzyszenia Slamka, w którym zajmuję się organizacją wydarzeń literackich w Poznaniu.

W Scenie Roboczej dbam o promocję wydarzeń oraz sprawny przepływ informacji między twórcami i odbiorcami kultury. W wolnym czasie oglądam wideoeseje na YouTube.

Gdyby nigdy nie wymyślono teatru, to ludzie z nudów graliby w kalambury.

Kiedy widzę, że w trakcie spektaklu aktor zapomina tekstu to najpierw bardzo się stresuję, a potem w myślach podrzucam mu jakąś niepoważną kwestię, np. “U licha! Już przeszło 40 lat mówię prozą, nic o tym nie wiedząc!”

fot. Ula Jocz

Anastasiia Miedviedieva

Animatorka kulturalna

Jestem aktorką, reżyserką, instruktorką teatralną i animatorką kultury. Organizuję i koordynuję międzynarodowe projekty teatralne w obszarze social community art. Jestem absolwentką Narodowego Uniwersytetu Sztuki w Charkowie (Ukraina) na wydziale Aktor Teatru Animacji. Od 2014 roku mieszkam w Polsce. Współpracuję z Biblioteką Wojewódzką w Poznaniu, Teatrem Ósmego Dnia, Teatrem Animacji w Poznaniu oraz Teatrem Cinema. Jestem wiceprezeską Stowarzyszenia Scena Robocza i szczęśliwą matką wesołego Brunia.

W teatrze czuję się coraz częściej zakłopotana.

Gdybym do końca życia miała oglądać wyłącznie jeden spektakl, to na pewno nie byłby to spektakl. Wolałabym już oglądać wschody i zachody słońca.

fot. Ula Jocz

Wiktoria Szydłowska

Graficzka

Jestem młodą projektantką z pełnym pasji podejściem do sztuki i designu. Kończę studia graficzne na jednej z Poznańskich uczelni. Jestem laureatką kilku konkursów graficznych. 

Poza studiami, doświadczenie zawodowe zdobywam pracując w studiu graficznym. Nieustannie poszukuję nowych inspiracji, uczestnicząc w kursach i szkoleniach zarówno z designu, jak i zupełnie innych dziedzin. Moimi małymi  pasjami jest jakże kontrastowo: sztuczna inteligencja i jej rozwój oraz historia sztuki

Gdybym miała wcielić się w rolę reżyserki, zrobiłabym spektakl o niewidzialnych więziach łączących ludzi z różnych epok i kultur. Przedstawiłabym opowieść, w której bohaterowie z różnych czasów spotykają się w jednym miejscu, by odkryć, jak wiele ich łączy pomimo różnic w ich życiu i otoczeniu. To byłaby historia pełna niespodzianek, wzruszeń i odkryć.

Pierwsza myśl, która przychodzi mi do głowy na hasło “teatr” to scena jako wielowymiarowe płótno, na którym farbami są światło i cienie, tworzące spektakl barw i emocji. To miejsce, gdzie postacie ożywają niczym trójwymiarowe ilustracje, a scenografia staje się sztuką doświadczalną, pełną ekspresji i wyrazu.

fot. Ula Jocz

Maciej Frycz

Obsługa techniczna

Jestem muzykiem, kompozytorem, performerem i realizatorem dźwięku. Specjalizuję się w realizacji koncertów i spektakli teatralnych, jak również nagraniach muzycznych i filmowych.

Swoje doświadczenie zyskałem w pracy podczas tras koncertowych i realizacji dla instytucji i artystów z całej Polski. Gram i tworzę od trzydziestu lat i staram się to doświadczenie przenieść na pracę w teatrze.

W pracy kieruję się zasadą, że nie ma rzeczy niemożliwych, a co najwyżej trudne do zrealizowania. W wolnym czasie zajmuję się muzyką, spacerami i marzeniem.

Na dobry spektakl składa się wiele osób.

W teatrze najbardziej lubię spotkania.

fot. Ula Jocz

Miłosz Markiewicz

Kurator LPW

Z wykształcenia jestem historykiem sztuki i kulturoznawcą. W praktyce – hybrydą wielości. Bywam: wykładowcą na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu; badaczem związanym z tamtejszą Katedrą Teatru i Sztuki Mediów oraz Centrum Badawczym Humanities/Art/Technology; redaktorem odpowiedzialnym za sztukę w dwutygodniku „CzasKultury.pl”; kierownikiem literackim w Teatrze Śląskim w Katowicach; autorem szkiców krytycznych, dotyczących współczesnych zjawisk kulturowych; dramaturgiem; tłumaczem; kocim ojcem; osobą niezwykle niewyspaną.

W Scenie Roboczej odpowiadam za cykl Laboratorium Praktyk Współtwórczych.

W wolnym czasie nie słucham muzyki i nauczyłem się tej cechy nie wstydzić, co poczytuję sobie za ogromny sukces. Skoro zaś jej nie słucham, to mam więcej czasu na wgryzanie i wwąchiwanie się w to wszystko, co sprawia mi przyjemność.

Do teatru chodzę po to, by schronić się przed deszczem.

Spektakl, który sprawił, że po wyjściu z teatru stałem się innym człowiekiem to każdy spektakl, który widziałem. Gdyby było inaczej, to chyba wolałbym moknąć na zewnątrz.

fot. Przemysław Jendroska

Danuta Gubańska

Księgowa

Nie jestem artystką, jestem księgową i bardzo lubię swoją pracę.

Dbam o to, aby w finansach Sceny Roboczej wszystko się zgadzało.

fot. Malwina Łubieńska

Skip to content