Facebook Instagram Youtube
BĄDŹ NA BIEŻĄCO
Kliknij tutaj

Nadchodzące wydarzenia

Zestawienie podmiotów współpracujących

Scena Robocza logo
O NAS

Idea

Naszą misją jest zrzeszanie niezależnego środowiska artystycznego. Przez ponad 12 lat działalności przeprowadziliśmy 40 programów rezydencji teatralnych, z których każdy kończył się premierą. 

Za szczególny cel obieramy wspieranie młodych twórców. To do nich kierujemy open call na rezydencję teatralną Nowa Generacja, w ramach którego co roku realizujemy jeden zwycięski projekt. Istotnym elementem konkursu jest to, że nie tematyzujemy prac, pozostawiając artystom i artystkom swobodę wypowiedzi.

Organizujemy również wydarzenia skierowane do lokalnych społeczności. W SCENIE ROBOCZEJ największą wartość stanowią ludzie, ich twórczy potencjał i empatyczne spojrzenie na drugiego człowieka – to oś naszych działań produkcyjnych oraz motywacja do wychodzenia poza ramy.

Społeczne Miejsce Kultury SCENA ROBOCZA

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania #poznanwspiera.

Całkowita wartość zadania w roku 2024: 476 000 zł. Dotacja z budżetu Miasta Poznania: 450 000,00 zł. Całkowita wartość zadania w roku 2025: 472 000 zł. Dotacja z budżetu Miasta Poznania: 450 000,00 zł.

Dom Produkcyjny
SCENA ROBOCZA

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

Całkowita wartość zadania: 524 567 zł.

Dofinansowanie: 360 000 zł.
Data zawarcia umowy: 16 maja 2025.

Projekt tworzy regularny repertuar teatrów i artystów niezależnych.

Recenzje spektakli:

Znakomity tekst, świetne wykonanie i profesjonalizm Witkowskiej to niejedyne atuty „Naszej racji”, którą warto zobaczyć niezależnie od tego, czy świadomi jesteśmy różnych wcieleń środowiskowych dyskusji. Ten mądry, barwny i zabawny muzyczny spektakl niczego nie straci, jeśli będzie oglądany przez osoby nieświadome kontekstów, które uruchamia. Dobry teatr poradzi sobie sam.
Nasza Racja
Nasza Racja– Piotr Dobrowolski, czaskultury.pl
Bromance to o spektakl, który nie osądza i nie stawia widza przed wyborem; nie tworzy kategorii, lecz otwiera te już istniejące. W sposób rzadko przy podobnych tematach spotykany, stwarza odbiorcom niezobowiązującą przestrzeń dla interpretacji. Poprzez swoją bezpretensjonalną i ujmującą szczerością narrację pozwala przyjrzeć się historiom dwojga ludzi i – być może – w ich indywidualnych doświadczeniach odnaleźć swoje własne.
Bromance
Bromance– Regina Lissowska, taniec POLSKA
Pentezylea to nie tylko rekonstrukcja i przedefiniowanie mitu Amazonek. To opowieść o ciele i relacji ze sobą. To hołd złożony wszystkim kobietom, które walczyły, walczą i będą walczyć z rakiem piersi. To pamięć o tych, które odeszły. To oddanie głosu boginiom walki.
Pentezylea. Rekonstrukcja ciała Amazonek
Pentezylea. Rekonstrukcja ciała Amazonek– Klaudia Strzyżewska, kultura.poznan.pl
Przybyła sytuuje się niejako roli reprezentanta części środowiska artystycznego. Tej części, której ruchy śledzą baczne oczy nie tylko publiczności, ale również krytyków, Tej części, która jest również narażona na krytykę wewnętrzną - ze strony kolegów i koleżanek "po fachu". Z drugiej strony pokaz odnosi się do doświadczenia depresji i próby wyjścia ze stanu utraty kontroli nad ciałem, którego ograniczenia i blokady świadczą dobitnie o stanie ducha i psychiki, są z nimi nierozerwalnie związane.
Czarny to mój szczęśliwy kolor
Czarny to mój szczęśliwy kolor– Justyna Żarczyńska, kultura.poznan.pl
Najpiękniejszym fragmentem Bromance’u jest scena tanga, które w wirze skomplikowanych figur, hiper-profesjonalnie odtańcowują obaj performerzy, złączeni ze sobą „ciało w ciało”. Tyle że co rusz w ten wypełniony nieodzowną namiętnością i wzajemną fascynacją nastrój wkrada się jakimś dziwnym, złośliwym trafem „gra w łapki”, wykonywana całkiem serio – obaj walą się po rękach tak, żeby zabolało. A potem znów, jak gdyby nigdy nic wracają do wypełnionej namiętną bliskością tanecznej partytury.
Bromance
Bromance– Juliusz Tyszka, teatralny.pl
Nowa premiera Sceny Roboczej była dla mnie naprawdę dużym zaskoczeniem - nie spodziewałam się, że można mówić o komunikacji tak prostymi, a jednocześnie wyrazistymi środkami. Odcięcie od zewnętrznych bodźców dźwiękowych nie tylko pozwala usłyszeć bicie własnego serca, ale też skupić się na odczuwanych emocjach - tak jak aktorzy odczuwają dźwięki jedynie poprzez drżenia własnego ciała. Najbardziej dojmujące jest poczucie samotności - która dopada każdego, gdy nie potrafi porozumieć się ze światem.
Nie mów nikomu
Nie mów nikomu– Anna Rogulska, kulturapoznan.pl
Twórca „Łowców głów” skutecznie unika publicystyki, nie ucieka jednak od odpowiedzialności za transparentną prezentację przemilczanych historii. (…) Fakty, fantazmaty i fikcja łączą się w sugestywną mozaikę, wywołując duchy przeszłości. Franczak otwiera dawno zapomniane szafy, wskrzeszając spoczywające w nich trupy.
Łowcy głów
Łowcy głów– Piotr Dobrowolski, czaskultury.pl
Franczak w „Łowcach głów” próbuje ten fantazmat podróżnika zdobywcy – będący przecież w dzisiejszym świecie powodem raczej do wstydu niż dumy – rozkładać na czynniki pierwsze, zastanawiając się przy okazji nad tym, co było i jest tak kuszącego w złudnym poczuciu odkrywania. Bo – jak pyta – „czy można odkryć coś, co jest już znane komuś innemu?”.
Łowcy głów
Łowcy głów– Wiktoria Tabak, Dwutygodnik
Zakładając charakterystyczne, różowe tutu stanowiące uroczy dodatek do lateksowych elementów kostiumów, wprowadzając niekonwencjonalne tło muzyczne, w które wpisano szereg pęknięć i zgrzytów (muzyka: VictorPiano), oraz prezentując film ironicznie odnoszący się do nienaturalnego ukształtowania stóp tancerek i tancerzy (wideo: Francisca Rodrigues), queerują przemocową, opartą na rywalizacji, tradycję praktyki baletowej.
idontlikemetut(yo)u
idontlikemetut(yo)u– Piotr Dobrowolski, kulturapoznan.pl
"Umwelt" zaprasza do refleksji na temat specyfiki aparatu poznawczego i percepcyjnego. Ich oboczności sprawiają, że nie tylko ludzie znają świat inny niż świat zwierząt dysponujących szczególnymi zmysłami, ale także odróżniają się od siebie wzajemnie. Konstruowane przez każdego i każdą z nas wizje rzeczywistości nie muszą być tożsame. Podjęta przez Ziajskiego i zespół współpracujących z nim osób praca dowodzi, że żyjemy w fascynującej mieszaninie wieloświatów. Różnic, z medycznego punktu widzenia traktowanych jako odstępstwa od normy, nie należy traktować jak niepełnosprawności. To one nadają specyficzne cechy rzeczywistości, a nam pozwalają pięknie się różnić.
Umwelt
Umwelt– Piotr Dobrowolski, kulturapoznan.pl
Twórcy duetu Pollera nie ośmieszają męskich wzorców, lecz analizują je z perspektywy napięcia pomiędzy cielesnością a performatywnością, odsłaniając, jak bardzo męskość pozostaje konstruktem wymagającym nieustannego wysiłku i kontroli. (...) Na podstawie jednostkowej, intymnej historii swojego bohatera twórcy podejmują refleksję nad uniwersalnym doświadczeniem nieustannego kształtowania siebie samego jako mężczyzny w oczach społeczeństwa – procesu nigdy niezakończonego, pełnego napięć i lęku.
For Men
For Men– Magdalena Rewerenda, czaskultury.pl
Spektakl (...) ma chyba pełnić funkcję zbliżoną do paryskiej ekspozycji umarłych: dotyka licznych tabu – tematów, których nie lubimy i nie chcemy poruszać. Obok śmierci mamy tu przede wszystkim niepełnosprawność, ale też między innymi starość i bezwstydną obojętność wobec tych, których bestialsko zamordowano (ale oni już nie żyją, a tu i teraz żyć jakoś trzeba). Ważne jest, że owe trudne tematy podane są tutaj w sposób, zdawałoby się, lekki, niezobowiązujący, przesycony nawet cienką ironią i autoironią.
Morgue Polonais
Morgue Polonais– Juliusz Tyszka, teatralny.pl

TEASERY DO NASZYCH SPEKTAKLI:

Partnerzy:

ZKZL - partnerzy - Scena Robocza
Logo Radio Afera
CzK logotyp
Malta#Logo_Black
Logo Molski OK_Plan de travail 1 (2)
image001
BOYHOOD_BLUE
Instagram post - 7 (3)